Het was een beetje een rare dag vandaag. De sport loopt op z’n eind. Beter gezegd alles loopt op z’n eind. Het was zoiets als de laatste dag van je vakantie,voordat je weer naar huis gaat. Je doet niet veel meer want de koffers zijn gepakt en, de voortent is van de caravan en eigenlijk wil je gewoon naar huis. Op naar de gehaktballen. 

Je merkte het overal. Bij het Holland huis was het rustig aan de toegangspoort. De kledingwinkel, waar de oranje shirtjes de afgelopen weken gretig aftrek vonden hield uitverkoop. Twee halen één betalen. Maar ja wat moet je ermee, want het oranjefeest is over. Achter de toonbank stonden de dozen al klaar om ingepakt te worden.

De laatste supporters gingen nog even de stad in, maar niet van harte. Andere sleepten zich naar de laatste wedstrijd. Het is dat het moet. Nog een dag en alles wordt weer normaal. Het zal even wennen zijn. Geen pekingeend, maar gekookte aardappels met jus. Geen oranje polo en gekke pruik, maar jasje dasje. Geen Nederland-China, maar Bloemendaal – HGC. Geen gedoe met stokjes maar gewoon weer mes en vork. 

Verlangen naar huis in de wetenschap dat tegelijkertijd het gemis aan Peking begint. Over vier jaar Londen. Het is nog ver weg. Het was nog even genieten van de zon, 40 graden, terwijl je weet dat het in Nederland regent.

Ik zag het vandaag overal om me heen. Alles ging trager, moeizamer. Het hing in de lucht. Een beetje gelaten, eigenlijk al een beetje stil. De laatste foto’s werden gemaakt, leuk voor thuis. Ik moet u bekennen dat ik er zelf ook al last van had. Het to do lijstje is bijna leeg, de onderwerpen gemaakt, de mensen geïnterviewd. Morgen vast nog een persconferentie van het NOC/NSF, waar de balans wordt opgemaakt. Nog één keer de microfoon omhoog, een vraag stellen en de koffer pakken. Nog één dag en alles is weer normaal. Het zal even wennen zijn. Geen shorts, maar lange broek. Geen metro in Peking, maar de file op de A1. 

Ik werd er wat weemoedig van en besloot even de straat op te gaan. In een klein winkeltje kocht ik een pakje sigaretten en een flesje koude groene thee. Daar werd ik aangesproken door een Chinese man die uitstekend Engels sprak. De eerste in drie weken. Waar ik vandaan kwam, vroeg hij. Holland, zei ik. Een blik van herkenning. Tulpen, molens klompen kwamen voorbij. En ook Van Gogh. Hij was zelf ook kunstschilder, vertelde hij. Ik werd meegetroond een steegje door. Ik werd een schuurtje binnengeleid waar het vol met kunstwerken stond. Klassiek Chinees, modern Chinees er stond van alles. Hij gaf me een kaartje met zijn naam. Dai Wei, director Art Research Institute. Volgende maand ging hij naar Nederland om les te geven in de Chinese kunst. 

Hij praatte honderduit en vroeg me welk schilderij ik het mooist vond. Ik wist geen keus te maken, maar moest toch iets aanwijzen. Het werd een portret van een Chinese vrouw met een kind op de arm. Het kostte normaal honderden euro’s, maar ik mocht het voor een zacht prijsje meenemen. 15 euro kwamen we overeen. Een koopje voor een echte Chinese Van Gogh, zoals hijzelf zei. Ik heb geen verstand van Chinese kunst. Misschien ben ik straks een rijke kunstbezitter, met een werk van  de grote Dai Wei, misschien zie ik het volgende week liggen op het Waterlooplein. 

Het was in ieder geval leuk en m’n bui van weemoed was op slag verdwenen. Kon ik ook het laatste ding doen op m’n lijst voordat ik ook weer aan de gehaktballen ga. Naar het restaurant voor Pekingeend. Schijnt een plaatselijke specialiteit te zijn. Smakelijk eten