-
Eindelijk: M’n eerste medaille!!
Ik heb vandaag m’n eerste plak meegepakt. En ik kan u zeggen daar zag het vanochtend allerminst naar uit. -
Waar zijn de Nederlanders?
Ik ben vandaag op zoek gegaan naar Nederlanders. Ik kan u zeggen: dat werd een lange dag, maar een erg kort dagboek. Ik had natuurlijk naar het Holland Huis kunnen gaan, maar ja dat is wel heel makkelijk. Dus ging ik op zoek in de stad. -
Een ‘spoor van vernieuwing’
Hij leek een beetje in de war. Mijn vriend. “Waar is nou dat karakteristieke China, dat ik steeds in je tv-verhalen zie?” vroeg ‘ie me. Ik begreep zijn verbazing. Een paar dagen geleden was ie met een rugzak vol reizigersdromen aangekomen in Peking. Smachtend naar de Orient, naar verre culturen en Oosterse romantiek. Ik moest hem teleurstellen. Het echte China is deze dagen even onzichtbaar. Het circus is namelijk in de stad. -
Voor het goede doel in Peking
In Peking gaat het dezer dagen niet alleen om de eer en een medaille. Het gaat ook om geld. Veel geld. En dan bedoel ik niet de sporters die met een medaille op zak bij de sponsors langs kunnen. Nee, ik heb het over de mensen die hier in Peking voor het goede doel komen. En dat is een bonte stoet die voorbijtrekt. -
De Chinese Muur per rolstoel en schaatsen in Peking
Ik heb vandaag twee bijzondere dingen gedaan. En heel eerlijk gezegd had het niet veel met deze Olympische Spelen te maken. Vanochtend heb ik de Chinese muur beklommen. Misschien niet zo bijzonder vindt u, want dat doet toch iedereen die Peking bezoekt. Dat is waar. Maar ik wed dat u nooit de Muur heeft beklommen terwijl voor u een 3-voudig olympisch kampioen tennis op de rug van een Chinees naar boven werd gedragen. -
Zwemmen op het water
Welkom in de wondere wereld van de hightech. Op uitnodiging van een Australische badpakkenfabrikant mogen wij, eenvoudige nieuwsjagers, nu eens aan den lijve ervaren hoe het voelt om te zwemmen in het futuristische zwempak waarin Michael Phelps doorgaans zijn wereldrecords vestigt. -
Trots en treurnis
Terwijl ik in het stadion van de Olympische openingsceremonie zit te genieten, is een Chinese vriendin van mij in de stad. Ze vertelt me over haar gevoelens van onbehagen als ze de enorme aanwezigheid ziet van militairen in Peking. De militairen moeten zorgen dat de opening veilig verloopt, maar bij haar roept het herinneringen op die ze diep heeft weggestopt. -
‘Can I help you?’
Aan een drukke, doorgaande looproute staat een bebrild, spichtig meisje. Wellicht is zij voor Chinese begrippen al een jonge vrouw, maar vooral vanwege haar houding is het voor mij nog echt een meisje. Ze tracht verwoed strak rechtop te blijven staan, maar ze zoekt nog zo naar een zeker overkomende pose, ondertussen plukkend aan de mouwtjes van haar blauwe Olympische shirt. Ze volgt me met haar ogen als ik langs haar loop.
-
Een Kaartje? With al little help of a Chinese
Ik moet het toch nog een keer hebben over de kaartverkoop hier. U heeft vast de verhalen al gehoord. Familie van sporters die hun zoon, dochter of geliefde wel is niet in actie zouden kunnen zien, terwijl de tribunes toch veel lege plekken vertonen. Stelt u zich eens voor dochter of zoonlief hebben jaren van hun jonge leven aan de sport gegeven, kwalificeren zich voor het allerhoogste en dan kun je er als ouder of lief niet bij zijn. -
I’m excited to be here!!
Je hebt altijd goeie en slechte dagen. Gisteren was een slechte. De beveiliging rond het Olympisch stadion, waar ik een reportage maakte, werkte op alle manieren tegen en m’n apparatuur begaf het. Een reportage in het Holland Heineken Huis ging daardoor de mist in. Maar vandaag was een hele goeie, want wanneer kun je als Nederlandse journalist nou een vraag stellen aan de president van Amerika!!??
