-
Terugblikken
Op de Olympic Green klitten tientallen Chinezen bij elkaar, in de brandende zon. Als ik dichterbij kom, zie ik dat ze rond Nederlandse sporters staan. Zwemmer Mike van der Zanden deelt handtekeningen uit, met viervoudig medaillewinnares Mirjam de Koning wil iedereen op de foto. Het is een raar idee: het einde van de Paralympische spelen in Peking is nabij. De plakken zijn verdeeld, de eerste stadions zijn al niet meer toegankelijk voor publiek, de meeste tv-ploegen pakken hun spullen. Het Nederlandse team gaat met 22 medailles naar huis, 5 goud, 10 zilver en 7 brons; goed voor de 19e plaats in het medailleklassement. -
Muziek
Er wordt regelmatig gebeld over de muziek die we gebruiken bij de reportages. Ik kan alleen voor mezelf spreken, dus dit is wat ik totnutoe heb gebruikt:
Maandag:
Onderwerp: Annette Roozen/Marije Smits
Titel/artiest: Miss halfway – Anya MarinaDinsdag:
Onderwerp: Pieter Gruijters
Titel/arties: Superman can’t move his legs – A BalladeerWoensdag:
Onderwerp Kenny van Weeghel
Titel/Artiest: Harder, better, faster, stronger – Daft PunkDonderdag: Bas van Erp
Titel/artiest Breathe in breathe out – Mat KearneyVrijdag: zit-volleybalteam
Titel/artiest: The best damn thing that you’ve ever seen – Avril Lavigne
En de leadermuziek is speciaal gemaakt door componist Jan van der Tempel
-
Levenslef
Over de sfeer in de verschillende Olympische stadions in Peking is al veel gezegd: die is groots, geweldig en ongeëvenaard. Of het nu om handboogschieten gaat, rolstoelbasketbal of tennis, de volle tribunes en het enthousiast publiek – al dan niet georganiseerd – brengen de paralympiërs tot grote hoogte. De Nederlandse sporters zijn er in elk geval stuk voor stuk van onder de indruk: of je het zwemster Chantal Boonacker (bronzen medaille), Mike van der Zanden (ook brons bij zwemmen) of de tafeltennissers vraagt. -
Holland House
Het is een gekke gewaarwording: rond een uur ’s nachts lopen we de trap op naar de tweede etage van het Marco Polo Hotel in Peking en horen ‘Bloed, zweet en tranen’ van Andre Hazes. In een zaal staat nog een tiental in oranje gehulde Nederlanders, de armen omhoog. Op een podium heupwiegen twee jongens, ieder met een microfoon in de hand, oorverdovend meeblèrend. -
Chinezen zijn vriendelijk
Het meisje op de het kleine motorfietsje kijkt ons bijna verlegen aan. Met zachte stem vraagt ze of we het erg vinden om te stoppen met filmen. We staan op de sintelbaan van het trainingscomplex van het Nationale Stadion. Al een uur overtreden we alle regels omdat we anders niet kunnen maken wat we graag willen.
-
Paralympische inwijding
In het zwemstadion – ‘the watercube’ – wurm ik me langs een tribune volgepakt met enthousiast klappende Chinezen. De eerste kwalificatiewedstrijden bij het zwemmen voor dames zijn begonnen. Het zijn mijn eerste paralympische wedstrijden, een soort ontmaagding. De laatste maanden heb ik veel gelezen over de Spelen, maar zelf een wedstrijd zíen is andere koek. -
Volksmenners
Deze zomer zag ik het wekenlang op tv: het vogelnest, het nationaal stadion in Peking, het prestigieuze visitekaartje van de Chinezen aan de wereld. Volgestouwd met hysterisch juichende bezoekers die massaal de Olympiërs aanbaden. U zult zich de beelden nog wel herinneren. -
Superman can´t move his legs
Mij hoor je niet klagen. Hoewel mijn ruim 90 kilo als een spekkoek opgevouwen zit, hangt, ligt op stoel 41K. Bij het raam, dus mij hoor je niet mopperen. En als ik ook maar even de neiging heb om wel te klagen, denk ik aan de paralympische atleten in een rolstoel die de 10 uur naar Peking op dezelfde manier moeten hebben beleefd. Maar dan zonder het vrolijke uitzicht op een ommetje langs slaperige hoofden. Of, erger nog, zonder de kans om naar het toilet te kunnen.
-
Welkom
Op deze plek zullen Arjan Nieuwenhuizen en Mélinde Kassens de komende twee weken schrijven over de Paralympische Spelen in Peking.Meer over de Paralympics is te vinden op os2008.nos.nl/paralympics
