Mij hoor je niet klagen. Hoewel mijn ruim 90 kilo als een spekkoek opgevouwen zit, hangt, ligt op stoel 41K. Bij het raam, dus mij hoor je niet mopperen. En als ik ook maar even de neiging heb om wel te klagen, denk ik aan de paralympische atleten in een rolstoel die de 10 uur naar Peking op dezelfde manier moeten hebben beleefd.  Maar dan zonder het vrolijke uitzicht op een ommetje langs slaperige hoofden. Of, erger nog, zonder de kans om naar het toilet te kunnen.

Mijn ruimte lijkt wellicht  beperkt, maar laat ik het vooral niet negatief bekijken. Het is een ruimte met mogelijkheden. Bij de voorbereiding op deze Spelen ontvingen we een handleiding van de organisatie, het IPC. Het lijkt een korte cursus ‘Hoe om te gaan met gehandicapten?’. Spreek de atleet niet aan met z’n handicap. He, blinde kom eens hier, mag dus vreemd genoeg niet. Of : ‘he jij daar met dat ene been’, vinden ze kennelijk ook niet fijn.

Maar het goede nieuws is: ik hoef me niet bezwaard te voelen als ik tegen iemand in een rolstoel zeg: loop even met me mee. En een blinde sporter schijnt tegenwoordig best te snappen dat mijn ‘tot ziens’ niet letterlijk zo bedoeld is. Ze gaan vooruit, die gehandicapten. Het lijken net echt mensen.

Dat is waarschijnlijk ook de reden dat het woord gehandicapt of invalide een beetje uit de gratie aan het raken is. Beter is het om te spreken over “mensen met een beperking”. En als je dat nog te negatief klinkt, heb het dan over “mensen met mogelijkheden”. Of zou deze cursus zijn samengesteld door een iets te valide ambtenaar die zich graag opwerpt als pleitbezorger van de zielige medemens (met mogelijkheden) die het echt niet makkelijk heeft tussen al die gezond huppelende mensen, hoor?

De vertrutteling (bestaat dat woord?) van de gehandicapte atleet doet wat mij betreft groot afbreuk aan de geleverde prestaties van de atleten. Sporters die op hun niveau de beste willen zijn. En dan het liefst van de hele wereld. Die over (hopelijk spreekwoordelijke) lijken gaan om hun doel te bereiken. Niet op de Olympische Spelen, maar op de Paralympische Spelen. Het is een andere wedstrijd, maar wel een wedstrijd. We vergelijken Mirjam de Koning-Peper (huizenhoog favoriet bij het zwemmen) niet met Marleen Veldhuis. Zoals we Marleen ook niet met Pieter van den Hoogenband vergelijken. Het is one world, one dream, two games.

Op 41K zit ik me inmiddels boos te maken over die onzin-gedragscodes. Het zijn sporters die hun top zoeken, en hopelijk op deze Spelen bereiken. Sporters die mentaal ijzersterk zijn, dus daar trap je niet gauw op lange tenen. Of mag ik dat ook niet zeggen, omdat dan wellicht een atleet met een been-amputatie zich gekwetst voelt? De cabincrew prepares for landing en op mijn ipod klinkt het nummer van Balladeer ‘Superman can´t move his legs’. Dat zou goed passen bij een onderwerp over Kenny van Weeghel, waarschijnlijk goed voor goud in de wheeler. Of ben ik dan gezakt voor de cursus?