Terugblikken
Op de Olympic Green klitten tientallen Chinezen bij elkaar, in de brandende zon. Als ik dichterbij kom, zie ik dat ze rond Nederlandse sporters staan. Zwemmer Mike van der Zanden deelt handtekeningen uit, met viervoudig medaillewinnares Mirjam de Koning wil iedereen op de foto. Het is een raar idee: het einde van de Paralympische spelen in Peking is nabij. De plakken zijn verdeeld, de eerste stadions zijn al niet meer toegankelijk voor publiek, de meeste tv-ploegen pakken hun spullen. Het Nederlandse team gaat met 22 medailles naar huis, 5 goud, 10 zilver en 7 brons; goed voor de 19e plaats in het medailleklassement.
“Hoe heb de spelen ervaren?” vraagt de speerwerper Ronald Hertog aan mij. Een goede vraag. Het was voor mij een bijzonder enerverende kennismaking met de paralympische sport. In volle stadions was ik getuige van mooie emotionele sportmomenten: de vier medailles voor zwemster Mirjam de Koning, de woede van handbikester Monique van der Vorst, de teleurstelling bij atlete Annette Roozen, de tranen – eerst van verdriet, daarna van geluk – van de zitvolleybalsters. Het was leuk om er televisie van te maken.
Ik was verrast, hoe sensationeel het hardlopen voor blinden, het rolstoelrugby en zitvolleybal waren. Daarentegen begreep ik niets van het boccia – een soort jeu de boules voor zwaar gehandicapten.
Ik was niet de enige die zich verbaasde in Peking. “Ik heb er altijd een hekel aan als mensen zeggen: ‘wat knap dat je dat kan,’”vertelt atlete Annette Roozen, die met haar beenprothese twee medailles won bij het verspringen en de 100 meter sprint. “Maar nu dacht ik zelf bij sommige prestaties: wat knap.”
De laatste weken is er veel gezegd en geschreven over onze berichtgeving over de Spelen. Dank voor al jullie positieve en negatieve reacties – het is altijd goed om met elkaar te discussiëren; daar wordt het programma alleen maar beter van.
We maken nog een uitzending: dan is het ook voor ons voorbij. De atleten gaan zich richten op 2012, als de Spelen in Londen zijn. Hopelijk zijn wij er dan ook weer bij…
Al eerder geopperd. Maar in deze blog misschien wat actueler.
RE: Paralympics
Iedereen enthousiast en dat is een goeie zaak. Dus wellicht tijd om de ‘para”, wat toch een negatieve klank heeft, aan te passen.
Ik stem voor ParOlympics
Misschien een poll ??
Goede poging om alles in beeld te krijge, maar dat lukt niet in 20 minuten zendtijd. Mijn advies, 2012 graag even veel aandacht en recht streeks uitzendingen als de validen sports. Dank u
Beste Rik,
Een half uurtje blijft nog steeds te weinig maar gaandeweg de week merkte ik wel dat jullie daar in China toch notie namen van de op- en aanmerkingen vanuit Nederland. Dat vond ik wel positief.
Het was ook leuk om te zien dat bij de ploeg van de NOS, door de omgang met de gehandicapte sporters, de “kneuzenhumor” af en toe opdook. Ik denk dat jullie nu wel ontdekt hebben dat je gewoon kan omgaan met gehandicapten en niet bang hoeft te zijn iets verkeerds te zeggen.
En zo hebben de Paralympics in China uiteindelijk ook een positief effect in Nederland.
Groetjes
Marjan Zeegers
Pieter van Son,
Alsjeblieft geen naamsverandering. De Olympische Spelen voor mensen met een handicap heeft altijd Paralympics of Paralympische Spelen geheten en dat is goed zo. Ik ervaar er niets negatiefs bij.
Mijn man en ik noemen ons ook gewoon gehandicapt en hebben nooit meegedaan aan al die nieuwe benamingen, mindervaliden (wat nou minder?), andersvaliden (wat nou anders?) en de tegenwoordige kreet mensen met een functiebeperking. Deze termen werden veelal verzonnen door mensen die meenden te kunnen denken voor gehandicapten.
Goeie verslaggeving, op een persoonlijke, onderhoudende maar ook volwassen en serieuze manier zoals het topsport betaamt!
Een lichtend voorbeeld voor de geschreven media zoals NRC, bij wie de Paralympics, ook op hun site, minimale aandacht kreeg.
Beste Rik,
Eerder deze week heb je nogal wat kritiek geleverd op de manier waarop de NOS verslag deed van de PS. Ik beklaagde mij toen over het aantal blogs en het camerawerk. Ik zou graag nog even terugkomen op beide:
Ik had mij op dat moment niet gerealiseerd dat de blogs niet echt bedoelt zijn om verslag te doen. Je plaatst op die weblog natuurlijk niet alle uitslagen en dat soort dingen. Na nadere bestudering heb ik niet zo veel meer op de weblogs aan te merken. Het bevalt mij eerlijk gezegd wel dat op deze manier de persoonlijke verhalen van de Journalisten naavoren komen. Het moet voor jullie als ploeg toch ook een hele ervaring zijn.
Dat brengt mij gelijk bij het volgende punt. Het kiezen van de standpunten voor een interview. Natuurlijk klopt het dat voor een opjectief beeld de persoon op ooghoogte gefilmd moet worden. Alleen ik kan mij indenken dat de cameraman hier ook aan moest wennen.
Je kunt wel zien dat jullie als ploeg in deze week zijn gegroeid en ik wil jullie daar ook mee complimenteren. Heb blijft natuurlijk een feit dat ik liever had gehad dat er nog meer aandacht aan werd besteed maar, daarvoor moet ik niet bij jullie zijn maar bij de omroepbazen. want je kunt natuurlijk niet het werk van 100 man laten doen door 5 man en dan vervolgens het zelfde resultaat verwachten.
Hallo Rik,
Na thuiskomst heb ik alle uitzendingen nog een keer rustig bekeken. Omdanks de kritiek die jullie hebben gekregen, wil ik als sporter zeggen dat ik het ontzettend gaaf vind dat jullie deze aandacht aan de paralympische spelen hebben gegegeven. Tuurlijk kan het altijd meer, maar de stijgende lijn is ingezet en dat is het belangrijkste! ik hoop dat deze lijn wordt doorgezet. Verder vind ik de beelden zo ontzettend mooi. De sporten zijn zo mooi neergezet. Alleen al als ik kijk naar mijn sport: zitvolleybal! Mijn complimenten en inderdaad hopelijk tot over 4 jaar!!!
Groeten,
Elvira Stinissen
Zitvolleybal
@ Elvira, Eelco, Rob & Marjan: de complimenten heb ik overgebracht aan de hele crew: dank!