Je telt pas mee in Suriname als je een bijnaam hebt. Cliff Limburg is vooral bekend, in de volksmond, als ‘Limbo’. Hij verwoordt wat anderen niet zeggen. In BTO, Bakadina Torie Origineel, oftewel het middagpraatje, dagelijks uitgezonden via Sky.

Het leek zo overzichtelijk, van buitenaf, in 1992 toen ik in Suriname ging wonen. Je had de good guys en de bad guys – Venetiaan en Bouterse en hun respectievelijke achterbannen. De werkelijkheid bleek al snel genuanceerder.

Venetiaan, die het met de traditionele partijen van de militairen had overgenomen, had weliswaar de naam ‘de president met schone handen’ te zijn – maar zijn coalitie bakte er maar weinig van. Suriname kwam niet op gang, bleef steken in corruptie en gebrek aan daadkracht. Er was veel ellende in het land.

Bouterse had als voormalig leider van een militair regime politieke moorden op zijn conto. Als politicus scoorde hij goed door de vele misstanden in gewone-mensen-taal aan de kaak te stellen. Veel van zijn aanhangers hadden aan de militaire periode tenminste nog een volkswoning overgehouden. Met sommige van Bouta’s sympatisanten was het aangenaam verpozen aan de borreltafel.

Op de politieke podia waren de scheidslijnen tussen de twee kampen duidelijk. Achter de schermen bleek men minder principieel. Tot twee keer toe zag ik Fred Derby, coalitiegenoot van Venetiaan en de enige arrestant in de nacht van 8 dember 1982 die het nog kon navertellen, uiterst amicaal omgaan met Desi Bouterse – de man die zichzelf verantwoordelijk stelt voor de dood van Derby’s vrienden.

Ik leerde dat opportunisme, van de bovenste plank, een belangrijk bestanddeel vormt van de Surinaamse politiek.

Het bijzondere pandemonium is nu, pakweg vijftien jaar later, nog steeds actueel. Ik besprak het afgelopen vrijdag met Cliff Limburg, die ik opzocht voor de tweede aflevering van de reportageserie Radio Paramaribo. In de jaren negentig was Limburg conferencier op partijbijeenkomsten van Bouterse. Soms verzorgde hij een voorprogramma. Het cassettebandje moet nog ergens op zolder liggen – helaas niet opgezocht en in de koffer gestopt –  maar voor dagblad Trouw schreef ik het destijds op… (13 augustus 1997)

PARAMARIBO – “Holland, we zijn je moe, we zijn je beu, we zijn je zat.” De vrouw op het spreekgestoelte krijgt grote bijval van het publiek. Het NDP-centrum aan de Benjaminstraat lijkt bedwelmd door een anti-Nederlandroes, die steeds verder wordt opgevoerd. De voorzitter van de partij zit vooraan en kijkt vergenoegd in het rond. Zelf heeft Bouterse nog geen woord gezegd. De juiste stemming voor zijn optreden wordt voorbereid met een zorgvuldig geregisseerde show van woede, een soort van volkstribunaal, met in de beklaagdenbank niemand minder dan het Koninkrijk der Nederlanden.

Een van de partij-jongeren, Cliff Limburg, vergast de voorzitter en het publiek op een ‘historisch overzicht’. “Het ogenschijnlijk solide schip wat Nederland heet, maakt langzaam maar zeker water”, weet de spreker. “Holland, met zijn koloniale erfenis, maakt zich ernstig zorgen! Dat Nederland, waarover we praten, bekend en berucht om zijn conformisme en schijnheilige gereformeerde christelijkheid, zoekt nu naarstig naar de zonodige zondebokken, om zodoende zijn eeuwenlang, wereldwijd verziekte imago te redden! Laten we wel wezen, de historische aanblik, maar ook de huidige ziet er niet fraai uit. We blijven eufemistisch!”

Not the finest hours van Nederland passeren in rappe vaart de revue. “Wat is het bekendste Nederlandse woord ter wereld? Apartheid. Apartheid is het bekendste Nederlandse woord ter wereld! En wie buigen nu diep voor Nelson Mandela? Precies, Den Haag en Beatrix!” Limburg nadert het einde van zijn donderpreek. “En dan de voor hun zo smadelijke vernedering van de tweede wereldoorlog. Hoeveel Nederlanders stonden niet met de fascistische arm omhoog toen de Duitsers binnenmarcheerden? Nergens in Europa zijn er procentueel zoveel joden afgevoerd naar de vernietigingskampen. Hoe kan dat? Raad zelf maar…” .

Tot zover Cliff Limburg in 1997. Dertien jaar later kan hij er nog om lachen. “Dat was een politieke toespraak”, voert hij aan, als verzachtende omstandigheid. Nederland heeft hij nooit gehaat. De vrouwen zijn mooi, en voetballen dat ze kunnen… Arjan Robben, ai mang… Maar de twijfel, in de militaire periode gezaaid, bij de voormalig kolonisator – die is er nog steeds…
Download (Limbo over Nederland)

Limburg is radiopresentator geworden – en politiek niet meer actief. Nu stelt hij misstanden in zijn talkshow aan de kaak – en vaak gaat het dan over de politiek. Die is, net als in de jaren negentig, nog steeds verziekt…
Download (Limbo over politiek).

Limburg zegt dat je radiojournalistiek en politiek niet naast elkaar mag beoefenen. Daarom is hij er mee gestopt, met de politiek. Maar hij droomt er van weer in de arena te stappen. En het gaat gebeuren – “zekerrr”. Dat mag ik opschrijven, zegt hij. Bij deze.