Wat ging mis met die ranke Concorde?
Je kon er de klok op gelijk zetten. Elke middag was er die aanzwellende diepe brom. De supersonische Concorde die over ons huisje in Normandie vloog: de vlucht Parijs-New York in drie uur en negen minuten. Op een zomerse dag krijg ik daar tien jaar geleden een telefoontje: de Concorde is neergestort. Een paar uur later zie ik in Gonesse het ongelofelijke met eigen ogen. Het ranke toestel is veranderd in smeulende brokstukken.
Iedereen maakte altijd foto’s van de Concorde. Ook de man die op 25 juli 2000 om 16.42 toevallig zijn camera richt op de Franse trots. Hij ziet hoe de Concorde – net opgestegen van vliegveld Charles de Gaulle – een staart van vuur achter zich aansleept.
Elegantie en snelheid
Enkele seconden later is niets meer over dat aan elegantie en snelheid doet denken. De 109 inzittenden – voornamelijk Duitse toeristen – zijn meteen dood en ook vier mensen die op dat moment in het hotel waren, overleven de ramp niet.
De wereldpers bevindt zich dagenlang op de plek van het drama. Niet alleen om de doden te gedenken. Door het vliegtuigongeluk is plotseling de toekomst van de Concorde onzeker.
Prestigeproject
Want het Frans-Britse prestigeproject had al langer problemen. Door de hoge brandstofprijzen waren de snelle vluchten naar New York nauwelijks nog rendabel.
De ramp leidde tot minder passagiers en hogere onderhoudskosten: alles moest nog veiliger.
In 2003 kwam er een einde aan het Concorde-project.
In Frankrijk leidde het tot groot verdriet. Twee dagen lang trok ik op met een familie die elke vrije dag het moment van vertrek wilde meemaken. In regen en kou, midden in hun zomervakantie, hun klapstoelen stonden klaar voor een groots – gratis – optreden.
Elke dag klapten ze als het sierlijke toestel weer was opgestegen.
Droom
Applaus voor de prestatie: de Concorde was voor hen het symbool van het moderne leven, maar ook van een betere toekomst. Ze droomden zelf ooit – sneller dan het geluid – naar New York te mogen reizen.
De allerlaatste dag maakten ze een afspraak met de piloot. Hij zou een boodschap brengen aan alle fans. En dat gebeurde. Vlak voor vertrek zagen we de neus van het ranke toestel even omhoog wippen: een laatste groet. Er waren mensen die huilden.
Duitse nabestaanden
De komende maanden is er een heel ander verdriet. De nabestaanden zullen eindelijk horen hoe het hypermoderne toestel kon verongelukken. Was het inderdaad de metalen beugel van Continental Airlines die het wiel van de Concorde deed ontploffen? Of was er wat anders aan de hand?
Er zullen weinig Duitse nabestaanden aanwezig zijn bij het proces. Ze kwamen snel met Air France tot een schikking en kregen een hoge schadevergoeding (hoeveel is nooit bekend gemaakt). Ze beloofden af te zien van verdere juridische stappen.
Toch zullen zij de komende vier maanden veel aan die zomerdag in juli moeten denken.
http://www.ina.fr/economie-et-societe/vie-economique/video/CAF96056053/1er-vol-du-concorde.fr.html
beeld van de eerste vlucht op 2 maart 1969
Is dat alweer tien jaar geleden? ik herinner me het nog goed. De concorde was voor mijn gevoel zo’n symbool van vooruitgang, een icoon dat op één of andere manier onfeilbaar leek, maar nee, wat een ramp was dat…
Een apparaat uit 1969 noem ik niet hypermodern
Dat toestel is gemaakt met dezelfde technologie als de 747, een Airbus (welk model dan ook) of recentere jet zoals ‘n 737 is VEEL moderner.
Waar het fout is gegaan is denk ik vooral de schaalgrootte… om een dergelijk industrieproduct te doen slagen, moeten er veel meer stuks van bestaan, omdat je met enkele modellen slechts weinig ervaring qua meetgegevens, onderhoudsstatistieken etc. over houdt.
Laten we het er maar op houden dat deze jet nooit het prototypestadium voorbij is gegaan.
Dit symbolische idee van een Concorde als vooruitgang te zien… Waar heb ik dat nu meer gehoord? Oh ja, zo’n 100 jaar terug werd dit ook gezegd over de Titanic. Zo modern, dat het zelfs niet zou kunnen zinken. Die scène in de film Titanic van Cameron (1997) zal me altijd bijblijven – kort na de aanvaring met de ijsberg, als de “geleerden” in de hut van de kapitein bijeengekomen zijn. Als Dr. Ismay zegt, dat de Titanic niet kán zinken… Waarop de hoofd-ontwerper hem cynisch antwoord: Ze is gemaakt van staal, ze kan zinken, en, gelooft u mij, ze zál zinken!
We moeten als mensen toch eindelijk een keer leren, dat (a) we niet alles kunnen, en (b) er altijd aan alles een risico zal blijven kleven. Hoe naar het misschien ook mag klinken: Het leven is levensgevaarlijk!