Depressieve gevoelens over het WK
Zelden was de stemming zo somber, waren de verwachtingen zo laag. Er zijn nauwelijks Franse voetballiefhebbers die nog geloven in de kansen van Les Bleus. De enige creatieve oplossing voorhanden, als laatste hoop: een lied voor het Eurovisie Songfestival: Allez Ola! Olé!
Het had geen haar (beter: geen hand) gescheeld of de Fransen mochten helemaal niet naar Zuid Afrika. Zelfs de oefeninterland tegen Spanje afgelopen week “een perfecte test voor het WK”, aldus trainer Domenech, werd in het eigen Stade de France verloren met 2-0.
Voetbalcommentatoren staken niet onder stoelen of banken dat er één hoofdschuldige is: Raymond Domenech. De bondscoach is al heel lang het mikpunt van kritiek.
Misplaats huwelijksaanzoek
Veel gehoorde klacht: het lijkt wel alsof hij niets van de Franse samenleving en gevoelens begrijpt. Hoe kan zo iemand dan toch jonge spelers doorgronden en stimuleren? Eerst was er – live op televisie – zijn misplaatste huwelijksaanzoek na de tragisch verloren wedstrijd, tegen Oranje tijdens het EK in 2008.
En er was zijn zwakke reactie op de handsbal van Thierry Henry – in de verlenging van de play-off tegen Ierland in 2009. De bondscoach had zijn verontschuldigingen moeten aanbieden, was het algemene oordeel. Oneerlijk verliezen is een slecht voorbeeld voor de Franse jeugd. Maar Domenech roerde zich niet.
Sterker nog: de WK-kwalificatie (indirect de handsbal) leverde de bondscoach maar liefst een premie van 826.000 euro op. Zelfs de minister van Economie, Christine Lagarde, reageerde geschokt: “Dit soort premies passen niet in tijden van economische crisis”. Toch kwam Domenech er niet op terug.
Niets te verliezen
Inmiddels komen er vooral depressieve gevoelens naar boven als het woord ‘Mondial’ valt op de radio, of in gezelschap. Volgens een peiling denkt 54 procent van de Fransen dat l’équipe niet verder komt dan de kwartfinales. En dan nog.
Qua WK hebben we niets meer te verliezen, dacht France Télévision, de publieke omroep, en kwam met een ‘gouden’ idee. Het WK-lied ‘Allez Ola! Olé!‘ van zanger Jessy Matador wordt óók de inzending voor het Eurovisie Songfestival in Oslo. Dat moet de stemming er weer inbrengen. Hoopt men. De inzending staat nog niet op internet, maar hier alvast als voorproefje een oud nummer van Matador.
Zet Javascript en Flash aan om deze Flash video te zien.
Maar ook op die keuze is nu weer felle kritiek: ‘n Voetballied is het Europese songfestival onwaardig’, aldus muziekliefhebbers. Jammer. Niets lijkt goed te gaan met Les Bleus.
Niet verwonderlijk dat de Fransen depressief worden als de bijnaam van hun nationale trots, Les Bleus, verengelst/veramerikaanst wordt tot Les Blues!
Dank je Helena, foutje!
Ik vond de woordspeling wel grappig, en terecht ook. Het is nog steeds schandalig dat ze naar het WK mochten en ik ga dan ook uit protest bij iedere Franse wedstrijd met een Iers petje opzitten. En ik denk dat mijn Franse familie het met me eens is.
Domenech is een schoolvoorbeeld van de moderne mens: geen scrupulus, geen fatsoen en hebberiger dan Dagobert Duck. De man is a-sportief en dat moet dan een voorbeeld zijn voor de hele wereld, tenslotte is voetbal toch wereldwijd in de meeste landen te zien. Maar goed, het is algemeen geaccepteerd dat zulk gedrag moet kunnen. In mijn ogen is het alleen maar sport verloedering.
Opvallend trouwens, iedereen doet net alsof Frankrijk zonder die goal na handsbal uitgeschakeld was geweest. Dat is helemaal niet zo. Er zouden (als er verder niet gescoord was) namelijk penalties genomen worden.
Hwb
Dat is de issue nu niet meer, als zelfs Fransen zich schamen voor wat gebeurt is, zou het maar beter zijn als de Ieren meededen. Die penalties hadden er gewoon moeten komen. Voor zowel de geloofwaardigheid van het spelletje als ook het eergevoel van de Fransen.
het WK-nummer van Jessy Matador staat nu wèl op internet
http://www.youtube.com/watch?v=FbcCpy9pvl8