Wie wel houdt van een potje kaarten kan in dit land zijn lol op. Chinezen verslijten met speels gemak hele dagen aan hun hobby. Wel voor geld natuurlijk, want kaarten zonder gokken voelt in China een beetje als alcoholvrij bier: zinloos. Toch is er 1 probleem: gokken is verboden in China. Maar de Chinezen zouden de Chinezen niet zijn, als ze van het ontwijken van de politie niet net zo’n spelletje maken als het kaarten zelf.

Niet ver van mijn huis was lange tijd een leegstaand pand. Overdag suggereerde een kettingslot op de glazen voordeur dat er binnen niets gebeurde. Maar ‘s avonds was het een komen en gaan van buurtoudjes; hun kromme ruggen gebogen over een picknicktafeltje. In het licht van zaklampen gingen speelkaarten en bankbiljetten in hoog tempo van hand tot hand. Geen grote bedragen, maar genoeg om de oudjes soms te laten kirren van plezier of frustratie.

Golfbewegingen

Onlangs ging de deur definitief in het slot, zoals de politie wel vaker de bezem door de buurten haalt. Gokken is immers verboden in China. Maar Chinezen weten dat de soep in dit land nooit zo heet gegeten wordt. Handhaving van de wet gebeurt in golfbewegingen. Soms superstreng, om een paar weken later weer te verslappen. De mensen accepteren het en ‘t maakt ze creatief.

Burgerlijke ongehoorzaamheid

Zo weet een handelaar in illegale dvd’s dat hij zijn zaakje moet sluiten als buitenlandse staatshoofden Peking bezoeken. Dat is zo’n voorspelbaar moment waarop de politie ineens een paar dagen streng is.

 Iedere Chinese man weet ook dat je niet met ontbloot bovenlijf over straat mag. Onkies, zo stelde de gemeente ooit. Als alternatief trekt menig oververhitte man nu op een warme zomeravond zijn shirt tot over zijn bolle buik en zijn broekspijpen tot over de knieën. Een schitterende vorm van burgerlijke ongehoorzaamheid, die de stad karakter geeft.

‘Kapper’

Het hoogtepunt van creativiteit vind je in de seksindustrie. Een Chinees gaat namelijk niet naar de hoeren, maar naar de ‘kapper’. Buurtbordeeltjes zijn uitgerust met zulke keurige kap- en wastafels, dat menig naïeve toerist zich al heeft vergist en nietsvermoedend naar binnen is gelopen. Eenmaal in de stoel biedt het menu meer dan een standaard knipbeurt.

Maar terug naar het kaarten. Het lijkt erop dat de politie weer even in een vriendelijke periode zit. De laatste tijd zie ik op veel plekken in Peking spontaan straatcasinootjes.ontstaan. Vaak niet meer dan een kluwen schreeuwende en kettingrokende mannen, samengeklit boven een houten plank met speelkaarten. Sommigen tellen zich een weg door een pak honderdjes (100 yuan = 12 euro), trekken er een paar biljetten uit en smijten ze neer. De inleg is duidelijk hoger dan bij mijn buurtoudjes om de hoek.

Kat- en muisspel

Ik houd wel van dat soort straattheater. Het geeft de Chinese hoofdstad iets terug van zijn ouderwetse menselijke gezicht, dat met de komst van brede boulevards en hoge wolkenkrabbers toch een beetje is verdwenen. Natuurlijk, gokken op straat mag niet, net als in Nederland trouwens. Maar het kat- en muisspel tussen de ondeugende burger en agent bromsnor is om van te genieten. Hoe werd het ook alweer bezongen in het officieuze volkslied van het pokerspel? “You’ve got to know when to hold ‘m, know when to fold ‘m, know when to walk away, know when to run.”