Pas op voor de tijgermoeder
Amy Chua, schrijfster van het boek ‘Batlle Hymn of the Tiger Mother’ ligt zwaar onder vuur. De Yale-professor, van Chinese origine, voedt haar dochters op volgens de harde Chinese leer. Gewone Amerikaanse kinderen zijn in haar ogen maar watjes.
Ze mogen ze nooit bij iemand spelen, laat staan bij een vriendin slapen. Noch mogen ze deelnemen aan buitenschoolse activiteiten, TV kijken of videospelletjes doen. In plaats daarvan worden Chua’s dochters Sophia en Lulu onderworpen aan een streng huiswerkregime en moeten ze eindeloos piano- en vioollessen volgen.
Het resultaat is imposant. De dochters behalen uitsluitend topresultaten en winnen het ene na de andere muziekconcours.
Chua gaat werkelijk tot het uiterste om haar strategie kracht bij te zetten. Toen haar oudste dochter tweede werd tijdens een wiskundewedstrijd, moest ze de hele nacht blokken op 2000 sommen, om er weer bovenop te komen. Ook dreigde de tijgermoeder alle knuffels van haar jongste dochter te verbranden, als ze een muziekstuk niet foutloos kon spelen.
In haar boek maakt Chua gehakt van de reguliere opvoedingsmethoden in Amerika, waar veel ouders hun kinderen het liefst doodknuffelen en ook nog eens troost bieden als ze een uitglijer maken. Hele volksstammen worden zo getransformeerd tot watjes zonder incassering- en doorzettingsvermogen. Aldus Chua. De Amerikaanse kranten staan uiteraard bol van de verontwaardigde reacties. ‘Chua’s the personification of a mother from hell’.
Veel Chinezen daarentegen, vinden Chua’s aanpak verdedigbaar. Ze zijn zelf immers ook opgevoed door tijgermoeders. Chinese ouders van de oude stempel zien het als hun belangrijkste taak om hun kinderen te harden en weerbaar te maken in een zeer competitieve maatschappij. En ze zijn er, net zoals Chua, heilig van overtuigd dat ze hun kinderen alleen zo de weg wijzen naar een gelukkig en succesvol bestaan.
Ik snak er inmiddels naar, om Chua’s dochters zelf eens te horen over hun opvoeding en het ‘geluk’ dat ze nu ervaren. Maar uiteraard bewaakt de tijgermoeders haar welpen dag en nacht.
De freelance journaliste Verna Yu, die zich een echte tijgerdochter noemt, lichtte onlangs een tipje van de sluier op. Zij werd ook door haar moeder voortdurend uitgemaakt voor ‘dom’, ‘nutteloos’ en ‘nog minder dan vuilnis’.
‘De hoge verwachtingen hebben me ertoe aangezet altijd hard te werken. Al van jongs af aan, zat er een diepgewortelde angst in mij. Als ik fouten zou maken kwam ik immers in grote problemen en zou ik eindeloos vernederd worden. Dus dwong ik mezelf altijd maar om nog harder te werken en nooit, nooit op te geven.’
Ook Yu haalde bovengemiddelde schoolresultaten en werd een begenadigd pianiste. Ook zij is inmiddels verbonden aan een topuniversiteit. ‘Maar de emotionele schade die de scheldpartijen hebben veroorzaakt, zal nooit meer helemaal herstellen,’ schrijft Yu.
‘Veel Chinese kinderen, denken dat anderen alleen maar van ze kunnen houden als ze topresultaten behalen. Ze worden gedreven door angst en een wanhopig gebrek aan zelfvertrouwen, niet door een verlangen om te leren en te ontdekken. En velen hebben een moeizame, kille relatie met hun ouders.’
Geen wonder dat depressies, drugsmisbruik en geweld, explosief toenemen op Chinese middelbare scholen. ‘Wat is beter?’ Vraagt Yu zich af. ‘Een samenleving waarin briljante, maar emotioneel arme en onzekere individuen de boventoon voeren? Of een waarin minder briljante maar tevreden mensen met een gezond zelfvertrouwen, het voor het zeggen hebben?’ Het antwoord laat zich raden.
Volgens mij is het zo dat een emotioneel onstabiel mens niet briljant kan zijn. Dus de vraag van Yu vind ik zelfs geen vraag.
In China wordt veel aandacht besteed aan het kunnen opdreunen van filosofen en dergelijke – het reproduceren, dus. Bij ons is kennis bedoeld om gebruikt te worden voor creativiteit.
China gaat prat op 3000 jaar beschaving. Onze beschaving is jonger. Veel jonger. Maar in het jaar 1900 was China een ontwikkelingsland, geen beschaving waar door ons met echt respect naar gekeken werd
Ik denk dat beestachtige opvoedingsmethoden ,die alle creativiteit in de kinderen kapotmaken hier zeker debet aan zijn
Soms heb ik toch echt het gevoel dat wij (met onze consumptie maatschappij) er indirect aan bijdragen dat die waarden in China hoog in het vaandel blijven. Immers, wij vinden daar goedkope arbeidskrachten die het doodnormaal vinden te werken tot je erbij neervalt. Dus onze productie gaat die kant op waarna we hier gaan klagen dat we geen banen meer hebben. Maar ondertussen krijgen we de dingen wel voor minder (geld en moeite).
Wat is beter? Ik denk dat het beter is dat kinderen kinderen mogen zijn, maar tenslotte wel moeten leren dat zoete broodjes niet gebakken worden. En ik zou dan ook zeggen: Zo streng hoeft niet, maar een beetje strenger dan wij het tegenwoordig doen mag echt wel. Leren wat gezag is mag echt wel (jij en jou tegen leraren?). Leren dat niets gratis komt mag echt wel. Leren werken voor je geld mag echt wel. Je realiseren dat je gezegend bent met een talent en dat mag gebruiken (wat in heel veel landen niet zo is) mag wel. En dat je nu een beschermde status hebt maar wel geacht wordt als je volwassen bent te zorgen dat ouderen, zieken en kinderen diezelfde status alleen kunnen hebben als jij je steentje bijdraagt, dat mogen ze best leren. Ik mis dat soms echt in onze maatschappij, maar zou het ook niet kunnen accepteren als het zo gaat als in bovenstaand verhaal.
Ik vind dit niet getuigen van de weg wijzen naar een gelukkig bestaan. Succesvol, dat zal absoluut zo zijn, maar gelukkig? Wat ik me wel afvraag dan: China is toch communistisch? Dus in hoeverre is “succesvol” een doel? Is dat puur op het gebied van status? Of heeft dat een “verantwoordelijkheid voor de massa” gedachtegoed als grondslag? Ik kan me daar namelijk (met mijn minieme kennis van China9 geen voorstelling van maken. Communisme in de Sovjet Unie is altijd verweten dat je geen motiverende factor had om je te ontplooien. Alleen de creme de la creme kreeg een voorkeursbehandeling. Is dat in China anders?
Jaarlijks plegen 250.000 tot driehonderdduizend Chinezen zelfmoord. Dat is ruwweg één op elke vijfduizend inwoners (ter vergelijking: in Nederland is dat ongeveer één op de elfduizend). Zelfmoord is de voornaamste doodsoorzaak onder Chinezen tussen de vijftien en 35 jaar. Het gaat om jonge mensen die proberen te ontsnappen aan de druk die het snel veranderende, moderne China hun oplegt. De druk om, als enig kind, de beste te zijn op school. Om een goede baan te vinden, een geschikte partner en het geld voor een onbetaalbaar appartement. En om ook nog voor hun ouders te zorgen op hun oude dag. Een extra druk is vanouds cultureel-maatschappelijk bepaald: mislukking is uit den boze.
http://www.one11.nl/held/3/Chen%20Si/
Vind het een belachelijke en zieke opvoeding!!
Heb zelf een dochter van 8 maanden en moet er niet aan denken om haar zo op te voeden!!
Lindsey zal foutjes maken so what ze is een mens geen robot en mensen maken fouten van fouten leer je!!
Ik ben altijd trots op mijn dochter en al word ze later geen pianiste of studeert ze aan de grootste universiteit wat ik haar wel mee wil geven is dat een diploma wel belangrijk is en eventueel een vervolgopleiding maar ze mag zelf weten wat ze later word.
Ik blijf altijd van haar houden!!
Het gaat erom dat zij gelukkig is en de juiste keuzes maakt!!
Knuffels verbranden en niet met vriendinnetjes spelen vind het een soort van kindermishandeling!!
Een kind moet kind zijn!!
Vreselijk dit want deze kinderen die zo opgevoed zijn zijn gewoon bang voor hun eigen moeder en daarom word er van ze verwacht dat ze altijd hoge cijfers en goed piano kunnen spelen en ze zijn zeker niet gelukkig!!
Vreselijk om zo een moeder te zijn!!