Te moe voor de lentebloessems
Het was een heerlijke lentedag en normaal gesproken zou het jaarlijkse ‘lentebloessemjournaal’ nu in japan het nieuws bepalen (welke boom staat het eerst in bloei? En in welke streek?). Vergezeld gaande met beelden van mensen die zich verdringen voor kersenbomen met knoppen bijna in bloei, om met hun mobiele telefoon de prijsfoto te kunnen maken.
Maar sinds vrijdag is alles anders. Na de aardbeving heeft the ‘City of Blinding Lights’, een metamorfose ondergaan. De overweldigende lichtreclames zijn nagenoeg gedoofd, de anders zo overvolle straten en stations zijn opvallend leeg. En uit veel restaurants en bars klinkt geen uitbundig gelach meer, noch vrolijke muziek.
De mensen zijn moe. En bang voor wat er komen gaat. Want ook vandaag weer bracht ieder uur een nieuwe, onheilspellende boodschap. Nog een aardbeving, weer een tsunami, opnieuw een defecte kernreactor… Alles was en is mogelijk.
Steeds meer vrouwen en kinderen hebben de stad verlaten. Velen zijn zuidwaarts getrokken, naar de Kyushu eilanden, die ver verwijderd liggen van het rampgebied en van de onberekenbare Fukushima kerncentrale. maar op Kyushi zijn ze weer aangelopen tegen Mount Kirishima, een vulkaan die het presteerde om uitgerekend de afgelopen weer actief te worden.
Ik werkte vandaag samen met mijn vertaler Yui op de Foreign Correspondents Club, waar we met collega’s grappen maakten over die vulkaan. Omdat we snakten naar luchtigheid. Maar zodra de sfeer iets minder beladen werd en we de smaak te pakken kregen, ging op verschillende telefoons het aardbevingenalarm af en begon en het gebouw zachtjes heen en weer te zwaaien. Weer een nieuwe naschok.
Voor mij is alle ellende tijdelijk maar voor de Japanners zijn de natuurrampen en een dreigende nucleaire ramp de bittere waarheid. Ze klagen niet en zijn (nog) niet boos of hysterisch van de stress, maar ze aanvaarden de nieuwe situatie met een bewonderenswaardige kalmte. Of noem het een ingetogen bezorgdheid. Ik maak daar een diepe buiging voor (Joan Veldkamp, Tokio. Geplaatst door de redactie in Hilversum).
Ook ik maak een diepe buiging.
Wat valt er te zeggen na zo’n vreselijke natuurramp. Leef ontzettend mee met alle mensen die huis en haard, maar bovenal hun familie zijn verloren.
Emo-journalistiek op zijn best, niet weten en meten, alleen de gevoelens van de journalist tellen. Ik hoop dat de ellende voor Joan niet alsnog definitief wordt… maar het zou wel kunnen.
Laat nou eens weten hoe het er echt voor staat, dat doen de Japanners niet, CNN niet, jullie niet… Van de hele rapportage over die kerncentrales klopt geen hout!
Er is een vrij grote kans dat het ergens mis gaat! En dan bedoel ik echt mis… geen noemenswaardig Japan meer op deze wereld.
Terecht geplaatst, ook ik ben onder de indruk van wat natuurgeweld ‘zomaar even’ aan kan richten en van de grote zelfbeheersing van de Japanners. Maar ook van de kwaliteit van de bijdragen van Joan Veldkamp. Die mi. zo’n beetje als enige Nederlandse reporter de eerste dagen context gevend en aanvullend nieuws bracht, zoals vanmiddag weer mbt. de ‘echte’ stand van zaken bij de kernreactoren. Er gaat niets boven goede verslaggeving ter plekke. Ik maak graag een buiging voor de Japanners en Joan Veldkamp.
Wil alleen even laten weten, dat ik dat beeld herken van die lentebloesem. Ik reisde altijd medio april naar Japan, net voor de ‘Golden week’ als echt alles bloeit en mensen met lakens onder de bomen zitten om de vallende bloesems op te vangen. Sommigen zitten er ruim tevoren, zoals hier kinderen al de dag voor Koninginnedag hun plekje reserveren. Vandaag bericht van een zakenrelatie, dat zijn kantoor in Sendai licht is beschadigd en dat iedereen gezond en wel is. Alleen.. zijn klanten, de tuinders wier kassen de hele wereld heeft zien wegspoelen,; daar lijkt een ramp zich te hebben voltrokken. Ik sluit mij aan en maak ook die buiging. Niet te diep, niet te oppervlakkig, maar precies zo diep als nodig is, want Japanners blijven meesters van de nuance.