Bloggen. Het schijnt onontkoombaar te zijn. Journalist, presentator; je moet mee in de nieuwe, wondere wereld van de multimedialiteit.

Tim Overdiek, onze cross-mediale correspondent te Londen, de man van de prachtige cursiefjes, zoals we dat vroeger noemden, kwam speciaal over naar de redactie om het ons uit te leggen. Hij keek me voortdurend streng aan. Kennelijk moest ik me aangesproken voelen.

Zonder weblog geen toekomst als journalist, zo hield hij me voor. De blog als levenselixer. Je blog, donc je suis, vrij naar René Descartes en nu moet Descartes dus een kleurtje krijgen om door te linken naar Wikipedia of daaromtrent.

Met afbeelding het liefst ook. Hoe dat moet, weet ik niet. En daar heb je het, de ellende van de techniek. ‘Met één knop en klaar is Kees’, roepen de blogblagen dan. Maar op de een of andere manier laten die knoppen het bij me altijd afweten.

Digitale televisie, navigator, bluetooth en ga zo maar door: ik heb altijd het gevoel dat je minstens een hoogwaardige ingenieurstitel behaald moet hebben om al dat spul soepeltjes naar je hand te kunnen zetten. En iedereen maar blijven roepen dat het zo simpel is.

Bloggen dus.

Het wordt allang gedaan en ik loop dus kennelijk hopeloos achter. Ik heb ook nooit de behoefte gevoeld om te bloggen. Ik lees ze ook nooit, want ja, wat moet ik ermee? Lezen vanaf een scherm is toch al een bezoeking. Het is alsof je huiswerk moeten maken.

Op je kamertje gaan zitten in je eentje met die pc of laptop. Niks aan. Ik ben nog van de krant en het boek. Het scherm is ongemak. De houding van een typiste. En internet is even vaak een gemak als een bron van langdurig humeur verpestende irritatie.

Dit gezegd hebbende: ik ga dus bloggen. Het proberen. Kijken of het zo leuk is als Tim O. zegt. Zullen we Overdiek ook een kleurtje geven? Kunt U tegen hem zeggen wat U er van vindt. U hoort van me…

Reageren kan. Philip Freriks leest alle berichten: presentatorenlogs@nos.nl