Vannacht heb ik van Ayaan Hirsi Ali gedroomd. Een nare droom. Ik had iets met haar gehad en ze had alles gefilmd. En dat werd nu getoond. Zeer compromitterende beelden. Ze zouden me duur komen te staan, dat was wel duidelijk.Wat nou zo compromitterend was, bleef in het vage. Ik kan het in ieder geval niet navertellen. En wat ik met de schone Ayaan heb gehad, weet ik ook niet meer. Een wraakzuchtige blik, dat is alles wat me nog voor ogen staat.

En verder, ik waarschuw maar vast, ik kan me geen enkel erotisch sentiment herinneren. Het was allemaal platonisch en toch heel bedreigend.

Elke dromenduider weet nu natuurlijk dat Ayaan Ayaan niet was. Frankrijks “nieuwe Voltaire van het islamofobe Frankrijk” zat daar als een kleine duivelin iets heel anders te verbeelden.

Toen ik wakker geschrokken water ging drinken en in het donker van de echtelijke slaapkamer ook nog over rondslingerende schoenen struikelde, sprak ik haar nog wel in het Frans aan. “Merde” zei ik, maar dat zeg ik wel vaker. Haar schim was verdwenen, van schrik misschien wel.

Ik haalde opgelucht adem. Ik had moeite om de slaap weer te vatten. Ik vroeg me af wat Ayaan-de-nare-droom had willen zeggen. En toen bedacht ik me dat zij was opgetreden als mijn blogdemoon. Geheel alleen en zonder bewaking. Als een femme fatale die zou toeslaan als ik mijn huiswerk niet op tijd zou inleveren. Kortom, ze verpersoonlijkte mijn angst voor de volgende blog. Ayaan, o ironie, als angstsymbool voor het lege, witte scherm…

Want het is allemaal wel leuk en aardig, zo’n blog, maar hij moet wel geschreven worden. En ik worstel nog met de definitie van dit genre. Wat willen we ermee? Wat moet ik ermee? Waarover moet het gaan? Doe je er wel een plezier mee? Is het niet vooral gefröbel met veel leuke linkjes?

Hoe meer links hoe beter de blog.

Jullie zien (ik heb inmiddels begrepen dat je als blogger moet jijen en jouwen om het lekker jong-en-we-willen-wat te houden) dat ik nog echt een debutant ben in blogologie.

Natuurlijk, iemand als Wim de Bie heeft daar al antwoord op gegeven, maar dat is Wim de Bie, de uitzondering die de regel bevestigt.

En hij droomt waarschijnlijk niet van Ayaan.