Ze zijn me zo langzamerhand een beetje vertrouwd geworden, die twee kinderen. Het effect van televisie. Daar weet ik zelf alles van. Voor veel mensen ben ik in zekere zin een goede kennis die ze ergens op straat, in de bus of op een station spontaan gedag zeggen terwijl ze zich pas later realiseren dat we nooit aan elkaar zijn voorgesteld om het maar eens Brits uit te drukken.

Als kijker heb ik dat ook wel eens. En zo is het ook met die twee kinderen omdat ze ik in de loop der jaren vaak op de televisie heb gezien. Elke keer aandacht vragend voor hun moeder. “Pour maman,” zoals ze zeggen, want ze verschijnen vooral in Frankrijk op tv.

En inderdaad, het zijn de kinderen van Ingrid Betancourt, die Frans-Colombiaanse politica die nu al 6 jaar door de FARC gegijzeld wordt in de meest wrede en mensonterende omstandigheden. En omdat ze ook française is en haar kinderen in Frankrijk wonen, voelen de Fransen zich zeer betrokken. Overal hangen foto’s van “Ingrid” zoals ze inmiddels familiair wordt genoemd.

Gisteren werd bekend dat ze waarschijnlijk niet lang meer te leven heeft als er niet snel wat gebeurt. En weer gingen haar dochter Mélanie en zoon Lorenzo de media af om in al hun onmacht te doen wat nog in hun macht ligt: de publieke opinie blijven bestoken, aandacht vragen, smeken. Voor haar, pour maman, “de liefste vrouw die ik ken,” zoals haar zoon zegt.

In de loop der jaren heb ik die twee snel volwassen zien worden. Vooral Melanie, inmiddels 22, haar broer is 19. Waarschijnlijk is het een jaar of vier geleden dat ik haar voor het eerst rechtstreeks in een tv-journaal zag. Het viel me toen al op hoe trefzeker ze formuleerde; rustig, doelgericht, vastberaden. Nooit larmoyant. Ze zouden haar niet krijgen. Alsof ze haar tranen bewaarde voor dat ene privémoment dat ze haar moeder weer in de armen kan sluiten. Maar achter dat nog zo jonge meisjesgezicht was de ingehouden emotie voelbaar. Een kind dat plotseling wereldpolitiek bedrijven moest.

Ze kon het kennelijk beter aan dan haar jongere broer Lorenzo die pas later naar buiten trad. Hij lijkt kwetsbaarder en geeft meer van zichzelf prijs. Maar ook in zijn geval is dat natuurlijk beredeneerd. Het is voor de goede zaak. Hoeveel geweld moet je jezelf niet aandoen om in de volle openbaarheid van radio en televisie de brieven voor te lezen die alleen voor je moeder bestemd zijn. Voor “mijn mooie moeder”, zoals hij schrijft na ongetwijfeld met ontzetting de beelden te hebben gezien van haar morele en vooral fysieke toestand.

Ze heeft fantastische kinderen, Ingrid. Kinderen die boven zichzelf zijn uitgegroeid. Kinderen die allang geen kinderen meer zijn. Hopelijk zien ze hun moeder spoedig terug. Voor het te laat is.

Ingrid Betancourt erg ziek volgens FARC-gijzelaars:

Zet Javascript en Flash aan om deze Flash video te zien.

Marjon van Royen over vrijlating FARC-gijzelaars:

Zet Javascript en Flash aan om deze Flash video te zien.