De wegen van het brein zijn ondoorgrondelijk. Wat er zich soms in het hoofd afspeelt, blijkt meer dan eens oncontroleerbaar te zijn. De stem wordt op een bepaalde route gezet, maar ergens zit een duiveltje dat de ingebouwde TomTom stiekem van dwaalwegen voorziet.

Gisteren bijvoorbeeld moest ik iets vertellen over de verschijning van een gratis krant voor Polen in Nederland. Zo heet die krant ook, “Voor Polen”, Popolsku in het Pools, uit te spreken, zo was me uitgelegd, als popoelskoe.

Maar de duivel leidde mijn gedachten naar een priester die ooit slachtoffer werd van een duivels complot, omstandig verteld in de film To Kill a Priest van Agneszka Holland (1988) En zo kwam ik in het onderbewuste uit bij Jerzy Popieluszko, die wel omschreven wordt als de aalmoezenier van de toen verboden vakbond Solidarnosc. Hij werd in oktober 1984 vermoord door leden van de Poolse geheime dienst. Van de weeromstuit werd popoelskoe iets als popoeloeskoe.

Terwijl het brein zijn eigen weg ging, probeerde ik weer meester te worden over mijn verstrikte tong. Helaas, het anti-virus werkte niet en zoals dat gaat in dit soort omstandigheden, het werd alleen maar erger. Een brij van krant en priester. Popoeskoeloeskoekoeloe. Net op tijd hervond ik mijn eigen spraak en kon voorkomen dat een demonische slappe lach zich van mij meester maakte.

Luister terug naar dat vervaarlijke moment:Popoloeskoe

Mijn werkweek loopt ten einde en daarmee ook mijn blogweek. Ik ga er een weekje tussenuit en u zult het me niet kwalijk nemen dat ik het bloggen dan ook even laat voor wat het is.

Ja, wat is het eigenlijk? Die vraag blijft wat mij betreft nog steeds onbeantwoord. Ik dank u voor alle aardige reacties, met veel aanmoedigingen en ondersteuning. Ik blijk niet de enige te zijn die worstelt met de techniek van het moderne leven en de blogosfeer. Iemand schreef dat er ook leven is zonder bloggen en dat kan ik alleen maar bevestigen.

Er werd me ook gevraagd of ik dictees ging opgeven (hé nee) en dat het allemaal een stuk makkelijker voor me zou zijn als ik de dingen fonetisch zou opschrijven.

Ik moet er niet aan denken.

Pelositeit komt van het Franse pelosité en duidt op overdadig veel haar. Ik werd erop gewezen dat Wim de Bie het best bloggend te volgen is via bieslog.vpro.nl en een hele lieve moedige mevrouw schrok van mijn droom over Ayaan omdat ze heel even het ergste vermoedde…

En ja, we blijven bij een e-mailadres voor reacties (presentatorenlogs@nos.nl) om het allemaal beheersbaar te houden. We hebben wat dat betreft wel een beetje ons lesje geleerd.

Laat ik deze week eindigen met een klein eerbetoon.

De journalist, schrijver en dichter Max Nord is overleden. Hij was oud-verzetsman uit de Paroolgroep. Dank zij zijn goede adviezen ben ik destijds correspondent geworden van Het Parool, het echte begin van mijn journalistieke loopbaan. Ik woonde al in Parijs en had geen werk. Hij raadde me aan om klokslag 6 uur ’s avonds de toenmalige hoofdredacteur Herman Sandberg (ook kortelings overleden) thuis op te bellen. Toen was een telefoontje uit het buitenland nog iets bijzonders.

En het werkte. Er volgde een afspraak en ten slotte een benoeming.

Max Nord was een erudiete, zeer humane man met een groot gevoel voor humor. Een moedig man vooral ook (evenals Sandberg). En nog altijd even principieel als toen hij zich tegen de bezetter keerde met gevaar voor eigen leven. Hij kon mooi vertellen over hoe die mannen en vrouwen uit het verzet in de oorlogsjaren hun literaire avonden organiseerden. Met veel voorlezen en lol. Ondanks alles.

Want dat waren ze in de eerste plaats; schrijvers, dichters, artiesten, die even van hun werk gehouden werden om te vechten voor wat zij als de essentie van bestaan beschouwden: leven in vrijheid en waardigheid – Vrij en Onverveerd.