Peter Jennings, de anchor van ABC (die in 2005 overleed), stuurde jarenlang elke dag een email-bericht over wat er besproken werd op de redactie en wat er ’s avonds in zijn bulletin zat. Erg interessant, en ik verslond zijn mails dan ook, zeker toen ik een jaar of dertien geleden werkte bij het programma Nieuwslijn. Zijn stukjes waren erg herkenbaar, want zoveel anders ging het er op onze redactie niet aan toe. Herkenbaar, en ook nog interessant en leuk.

Jaren geleden riep ik al eens hier bij de NOS dat wij dat ook moesten doen. Voor de binding en de bonding zeg maar. Inmiddels heeft de NOS het bloggen ontdekt, en nu is er de roep om ook iets dergelijks te doen. Nou, ik moet er niet aan denken!

Ten eerste kost het ontzettend veel tijd om het te schrijven, tijd die afgaat van de tijd waarin je je als presentator verdiept in het nieuws. (Er wordt hier wat afgelezen en gediscussieerd). Ten tweede vind ik dat er al zo ontzettend veel geschreven wordt op internet, dat ik alleen iets zou willen schrijven als het ergens over gaat. (Hiermee haal ik me natuurlijk meteen van alles op de hals, want met zo’n uitspraak kun je me tot in de treurigheid confronteren, omdat ik ongetwijfeld ook weleens iets zal schrijven dat “nergens over gaat”.).

Nu treft het dat ik vanochtend op weg naar de redactie een telefoontje kreeg van de NOS-voorlichter, of ik iemand van De Nieuwe Reporter wilde terugbellen, die een scoop heeft. Hij heeft namelijk ontdekt dat Wanda Perez niet bestaat. Zij werd vorig jaar de winnares van de essaywedstrijd, en kreeg de Martin van Amerongenprijs met haar essay ‘Een blog voor je kop’.

De jury bestond uit reclamemaker Erik Kessels en beeldend kunstenaar Barbara Visser, en ik was jury-voorzitter. Unaniem kozen we voor dit stuk, dat gaat over bloggen, en nou niet bepaald over de zegeningen daarvan. Een goed doorwrocht stuk dat ‘en passant’ een sneer geeft aan bloggers en ‘reaguurders’ die als hoogste doel hebben het ventileren van een diepgeworteld onbehagen. (Wat duidelijk is te zien op sites als Geen Stijl; de woede en de achterdocht die vaak spreekt uit de reacties. Alsof de wereld een groot (uiteraard links) complot is.)

Geheel in stijl van dit complotdenken is er over dit stuk veel gediscussieerd op internet, wat uiteindelijk leidde tot het uitroepen van de Wanda Perezprijs (“De Wanda Perez-prijs voor de buitenstaander die het minst gehinderd door kennis van zaken toch een straffe mening over weblogs heeft”, zo oordeelde de site Salonbloggies.)

Toch best een eer als je er een prijs naar je vernoemd wordt terwijl je niet bestaat.

De grap is dat de jury alle inzendingen sowieso anoniem heeft moeten beoordelen en dat we ons niet druk hoefden te maken over de persoon erachter. Zo anoniem zelfs dat we tijdens de prijsuitreiking nog steeds geen idee hadden hoe de vier prijswinnaars heten, en we noodgedwongen alleen de titel konden noemen en dan maar hopen dat er iemand naar voren kwam. En ze heette Wanda zei ze.

Al heette ze Wim. Ze kwam in elk geval over als iemand met een hoog vlees & bloed-gehalte. En belangrijkst: ze had een goed stuk geschreven, en als je het leest, begrijp je wellicht waarom ik je niet zal vermoeien met mijn geblog. Maar goed, onder enige druk en door een licht gevoel van machismo heb ik toch aan Überblogger Tim Overdiek toegezegd af en toe iets uit te stoten, en wel onder de titel Wat u Niet Zag op TV. Omdat je vast wel iets beters te doen hebt, zal het meestal niet meer zijn dan een foto van achter de schermen en een kleine verklaring wat je daar ziet.

En ik beloof geen enkele regelmaat!