De kurken knalden dus gisteravond rond kwart voor zeven op de vierde etage waar Studio Sport is ondergebracht. De grote Michael van Praag sprak, zag en gunde de voetbalsamenvattingen weer aan de NOS. Vreugde, felicitaties, zelfs champagne rosé. Bij ons, op de derde, was er van een juichstemming weinig te merken.

Er werd gewerkt, het Achtuur Journaal was in productie, geen tijd voor frivoliteiten. Trouwens, we hadden er ook niets te zoeken. Het was Achtuur door de leiding van Studio Sport verboden om op het moment suprême te registreren met hoeveel blijheid de mededeling door de sportcollega’s ontvangen werd. En ook een kort gesprekje met Tom Egbers zat er niet in. Die was waarschijnlijk exclusief aan Pauw en Witteman verkocht.

Kennelijk bestond de vrees dat het allemaal te triomfantelijk zou lijken. Wetend misschien dat de tenen in de voetbalwereld lang zijn en dat het met net iets te veel strijkages omgeven herstel van de verhoudingen met één champagnetoast weer op z’n bibs zou kunnen liggen.

Enfin, eerlijk gezegd vonden we hier dat filmverbod nogal, hoe zal ik het zeggen, ambtelijk en geeft aan dat de afstand tussen de derde en vierde soms verder is dan van hier tot Tokio om Peking vanwege alle politieke implicaties maar even te mijden.

Ik zag Tom Egbers vlak voor acht uur op de gang die naar de journaalstudio leidt, grenzend aan de sportredactie. Uitgelaten was hij. Een presentator met bubbels. Ik riep hem felicitaties toe en verdween in de studio. Ik zag ‘m later bij P & W en vond dat hij het uitstekend deed.

Hoe dan ook, sans rancune, bravo voor Studio Sport.

We begonnen Achtuur gisteren met het heugelijke sportnieuws, we eindigden met de teloorgang van het literatuuronderwijs zoals die aan de vooravond van de Boekenweek (vanavond te beginnen met het Boekenbal inclusief rechtstreeks verslag aan het einde van Achtuur alom wordt gesignaleerd. Dank zij de fraaie reportage van Marga van Praag en niet in de laatste plaats door de verantwoordelijke minister, Ronald Plasterk.

Ik moest er vandaag plotseling aan terugdenken toen iemand opmerkte dat middelbare scholieren misschien wel iets beters te doen hadden dan lezen. Ik schrok er zelfs een beetje van toen woorden vielen als politiek correct, ook al bleek later dat het allemaal wat anders was bedoeld.

In mijn hoofd klonken de woorden na van Geert Mak die gisteravond vanwege die prachtserie In Europa ook al bij P & W zat. Hij was in verwarring geraakt, zo vertelde hij, over die ovenbouwers van de firma Topf und Söhne in Erfurt. Geen nazi’s, zelfs geen partijleden, à politiek. Alleen maar geobsedeerd door kwaliteit. De kwaliteit van goede ovens, voor Auschwitz, Bergen-Belsen of elders. Misschien zelfs voor bij u thuis, na op ware grootte te zijn getest. Mak vroeg zich af hoe die mensen zo geborneerd konden zijn in hun blinde streven naar perfectie.

Misschien hadden ze nooit gelezen, bedacht ik me. Door niet te lezen hadden ze het leven niet geleerd. Dat was een paar uur eerder perfect verwoord door Nelleke Noordervliet in de reportage van Marga. Lezen, zei ze in substantie, is algemene ontwikkeling, verbreedt je blik, verschaft inzicht in het leven.

Als ambassadeur van Nederland Leest kan ik dat allen maar beamen. Lezen is investeren in jezelf, de best denkbare belegging, de enige waarbij behaalde resultaten in het verleden een garantie zijn voor de toekomst.

De reportage van Marga van Praag (10 maart 2008)

Zet Javascript en Flash aan om deze Flash video te zien.