NOS

Sinds een dag of tien blog ik over mijn werk. In die periode heb ik, tussen de uitzendingen door, zes bijdragen geschreven. Vandaag presenteer ik elk uur de dagjournaals en is bloggen iets lastiger (want hectisch, elk uur verandert de uitzending en bovendien gaan we vanmiddag chatten… Daarover later meer!)

Wat ik leuk vind van het bloggen, is dat we kijkers, luisteraars en lezers inzicht kunnen geven in ons werk. Want het maken van nieuws is natuurlijk gewoon mensenwerk, waaraan veel debat en discussie voorafgaat en waar we soms ook wel es verkeerde inschattingen maken. Daarnaast is het bloggen voor mij ook een manier om mijn hart te luchten, juist als de uitzending niet verloopt zoals ikzelf had gehoopt.

Volgens velen is het bloggen een zegening, een welkome aanvulling in het medialandschap. Ik neig ernaar mij bij die stelling aan te sluiten. Met plezier lees ikzelf talloze blogs, van collega’s in binnen- en buitenland, maar ook van getalenteerde onbekenden die mij een uniek inkijkje in hun wereld gunnen.
De blogs op zichzelf zijn vaak geen objectieve nieuwsbron, maar wel een effectief medium voor debat, reflectie en soms voor smakelijke trivialiteiten die het leven kleur geven. Reacties op mijn blogs - negatief of positief (zeker als die met steekhoudende argumenten onderbouwd zijn) - lees ik dan ook met interesse, ik modereer ze en plaats ze onder mijn blog. Dank voor de bijdragen.

Daarnaast krijgen wij presentatoren ook uitnodigingen om mee uit eten te gaan,  waarschuwingen voor een groots NASA-complot om de aarde vanaf Mars aan te vallen en anonieme reacties die ons in stevige taal betichten van een ‘linkse’ dan wel ‘rechtse’ voorkeur, al naar gelang de politieke voorkeur van de schrijver zelf (die laatste categorie noemt onze ombudsman “lawaaimakers”, zie daarover zijn column). Die reacties plaats ik niet, om de discussie toch een beetje zuiver te houden… Maar ik denk dat de meeste van u dat wel snappen…