Van Eelco Bosch van Rosenthal, onze onvolprezen correspondent in de VS, kreeg ik een mailtje met een verwijzing naar het afscheidsartikel van de Parijse correspondent van The New York Times. Als mogelijke Aha-Erlebnis.
Feest der herkenning.

Zo’n stuk is traditie.

Als een correspondent na zo veel jaar z’n post verlaat om terug te keren naar de redactie “back home”, schrijft hij een persoonlijk getinte beschouwing over het land waar hij de voorgaande jaren verbleef. Al dan niet met plezier, maar altijd gefascineerd. Qualitate qua. En het liefst ook met enige zelfspot, wat clumsy gedoe en eeuwige verbazing, al dan niet in de rol van The Ugly American. Want die is inmiddels universeel geworden.

Omkijken in verwondering dus, altijd leuk. En Frankrijk, met z’n schurende relatie met de VS en vele andere, is wat dat betreft altijd prijs.

De correspondent kan overigens ook een vrouw zijn, zoals in dit geval Elaine Sciolino.

Haar stuk is vooral onbedoeld grappig. Ze beschrijft het Franse leven vanuit het zevende arrondissement in Parijs waar ze woonde. De wijk van de ambassades, ministeries en ambtswoning van de premier. Tussen de Eiffeltoren en het Musée d’Orsay met daartussen de Assemblée Nationale. Met bewoners die allemaal worden aangeslagen voor de aldaar zo gehate vermogensbelasting. Alsof ze over Nederland zou berichten vanaf de Amsterdamse goudkust. De Apollolaan als typical Dutch.

Er staan wel wat waarheden in haar artikel. Daar niet van. Maar vooral veel clichés. En dat ze in trainingspak gaat winkelen in de chique rue du Bac, ja dat is vragen om moeilijkheden. Het ontbreekt er nog maar aan dat ze niet met krulspelden in de straat is opgegaan zoals dat in Amerika heel gewoon schijnt te zijn.

Frankrijk-Amerika; dat heeft wel iets weg van Nederland-Frankrijk. Vaak een beetje ongemakkelijk. Veel vooroordelen en weinig feiten. In dat verband verwijs ik graag naar deze site van een Frans-Amerikaans echtpaar in Parijs. Een site met veel tips en een prettig soort relativering. Over culturele verschillen en de mogelijkheid een fles wijn te winnen bij het ontdekken van spelfouten.