Ik moet u wat bekennen, ik heb er vandaag met de pet naar gegooid. Meestal ben ik erg betrokken bij het nieuws en bij de onderwerpen die we in de journaals brengen, maar vandaag even niet. Mijn hoofd is bij iets anders, bij een goed doel en een lieve oude dame. Dat heeft alles te maken met wat er volgende week in fotomuseum FOAM in Amsterdam plaatsvindt: een fotoveiling onder de titel The Living Other. De opbrengst van de veiling en het boek dat die dag uitkomt gaat naar een mooi goed doel; The Song of the Whale.

Dat is een onderzoeksschip van het IFAW, dat zich inzet voor een beter bestaan van de walvis. En wat mij het meeste trof; ze doen hun best om walvisjagers om te turnen, en met hun schip toeristen rond te leiden i.p.v. walvissen te doden (dat schijnt ze ook nog eens meer geld op te leveren!).

Het leuke is dat er ongeveer 80 fotografen geheel vrijwillig meewerken aan dit project. Van Koos Breukel tot Charlotte Dumas en andere vermaarde fotografen als Eddy Posthuma de Boer, Diana Blok, Vincent Mentzel, Laura Samsom-Rous, en nog veel meer. Er zijn ook foto’s beschikbaar gesteld van Eva Besnyö, Emmy Andriesse, en Ed van der Elsken.

Bij elkaar heeft dat een bijzondere collectie dierenfoto’s opgeleverd. Het geeft een beeld van hoe wij -waar ook ter wereld- met dieren omgaan. Als onze naasten, of als werktuig. Als vriend of als voer. In elk geval zetten de foto’s aan tot nadenken.

Want is het normaal om een varken in kippengaas te wikkelen omdat ie dat niet wegloopt en lekker dik wordt? Of dat een boer een koe op weg naar de veemarkt afranselt? Als je in de ogen kijkt van die boer en van die koe, dan slaat de schrik om je hart. Heeft die man een slecht huwelijk ofzo?

Maar er zijn ook foto’s die je meteen vertederen, zoals de twee poezen die elkaar lijken te omarmen.

Het verzamelen van al deze foto’s is een initiatief van een pittige 94-jarige dame, de Nederlands-Hongaarse fotografe Ata Kando. Zij weigert op haar leeftijd stil te zitten. De eerste keer dat ik haar ontmoette, was ik zwaar onder de indruk van haar pit en energie. Dat blijkt ook wel uit het feit dat ze een week na de veiling in FOAM alweer een nieuwe expositie heeft, in de HUP gallery, met foto’s van haar en van haar jeugdvriendin Eva Besnyö.

Door al haar energie is het gemakkelijk om ook opgeslokt te worden voor deze goede zaak. Inmiddels ben ik een soort loopjongen geworden voor The Living Other, en mail wat af met fotografen, uitgever, vormgever, en natuurlijk met Ata, en met Diana Blok en Lizet Kraal, de andere vrijwilligsters die hun vrije tijd opofferen hiervoor.

Vandaar dat het Journaal nu in de laatste week voor de fotoveiling even op plaats twee komt. Maar ik zal mijn uiterste best doen om ervoor te zorgen dat u daar als kijker niets van merkt…