Op 3 november even na half twaalf, in Nederland is het dan half zeven in de avond, landt de KBX op het vliegveld Benito Juarez, met aan boord koningin Beatrix, prins Willem-Alexander en prinses Máxima. Het staatsbezoek aan de Verenigde Mexicaanse Staten is begonnen. Voor ons journalisten gaat het spel dan op de wagen, om maar eens een wielerterm te gebruiken. Het is de eerste keer dat ik een staatsbezoek meemaak en ik kijk mijn ogen uit. De pers verplaatst zich in busjes en rent de eerste uren vooral achter het koninklijk gezelschap aan. Van Beatrix, Willem-Alexander en Máxima vang ik niet veel meer dan een glimp op.

In konvooi gaat het naar het Altar a la Patria. Maar de koningin rijdt natuurlijk in de voorhoede, dus zodra ons busje stil staat stormen camera- en geluidsmannen en fotografen eruit om toch nog op tijd een aardig plaatje te hebben.

Dat plaatje laat maar een deel van de werkelijkheid zien: de koningin legt een krans. Dat ze dat doet voor een haag van Nederlandse en Mexicaanse journalisten zien we in Nederland niet. Het is natuurlijk ook eigenlijk niet zo interessant: journalisten aan het werk. Maar ik bevind me ineens in die meute en dan merk je dat het betekent dat je beperkt bent in wat je kunt oppikken. Het gebeurt ver weg, gelaatsuitdrukkingen zijn nauwelijks te zien.

Op weg naar het Palacio Nacional lijkt het alsof we een ‘rondje van de zaak’ krijgen, een gratis citytour. Het hele konvooi, zowel de wagens met het koninklijk gezelschap als de busjes met journaille, rijdt flink om. Het verkeer in Mexico-City is druk en chaotisch, maar voor ons worden hele rijbanen stilgelegd. Toch draaien en keren we naar ons gevoel veel te vaak. Zou president Calderon misschien nog even tijd nodig hebben? 

Met vertraging komen we aan bij het paleis en ook daar is het weer rennen, want de koningin is al naar binnen. Opnieuw langs talloze beveiligers en door detectiepoortjes en dan zijn we op het prachtige binnenplein. Daar blijkt dat velen ons door die poortjes voor zijn gegaan, onder wie schoolkinderen met Mexicaanse en Nederlandse vlaggetjes. Ze staan gebroederlijk naast de Nederlandse kinderen en hun ouders die uitgedost in fel oranje laten blijken wat hun nationaliteit is.

De rest van de middag is, ik beken het eerlijk, een beetje een teleurstelling: we mogen bij het gesprek met de economische delegatie en in de senaat alleen de eerste paar minuten bijwonen, het handjeschudden dus. Daarna gaan de deuren dicht. Alle hoop is daarna gevestigd op de avond: het staatsbanket. Dat wordt gegeven in het Castillo de Chapultepec. Na opnieuw controles van zowel tassen als mensen mogen we naar boven. Het kasteel ligt er prachtig bij: op een heuvel in het park, met uitzicht op de glinsterende lichtjes van de miljoenenstad Mexico-City.

Eenmaal in de ruimte waar het banket wordt gegeven valt op hoe koud het daar is. Eigenlijk is het een soort half overdekt terras, en zo lekker als het overdag is, zo hard koelt het ‘s avonds af. Eén voor één trekken de dames hun jassen weer aan, of slaan hun stola steviger om de schouders. Zo hadden ze hun avondjurken niet bedoeld.

Als koningin, prins en prinses binnen zijn volgen de gebruikelijke speeches: van president Calderon en van koningin Beatrix. Daarna moet de pers vertrekken. Als ik nog snel even een foto wil maken, gaat er een hand voor de camera: het moment voor de pers is voorbij, snel weg en in de busjes! We gaan terug naar het hotel; kijken of we meer van het staatsbezoek kunnen zien op de beelden die we hebben geschoten….