NOS

De plichtplegingen van de eerste dag zijn achter de rug, de tweede dag van het staatsbezoek aan Mexico biedt tijd voor wat meer verdieping. Hoewel de dag toch weer begint met een ceremoniële ontvangst; in het stadhuis dit keer. Als wij binnenkomen, een uurtje voordat de koningin arriveert, staat er al een haag van kinderen op de trap te wachten. Om en om hebben ze een Nederlands of Mexicaans vlaggetje in de hand waarmee ze straks moeten zwaaien. Voor de camera’s repeteren ze vast. Maar het duurt lang, heel lang, en de één na de ander laat zich op de trap zakken.

Maar daar zijn ze dan toch, zo tegen negen uur: koningin Beatrix, prins Willem-Alexander en prinses Máxima. De burgemeester heet hen welkom in zijn stad en al snel is dit onderdeel afgerond. Het gezelschap rijdt een stukje verder, de pers rent er achteraan om een glimp op te vangen van de ’stadswandeling’. Die blijkt te bestaan uit hooguit 200 meter langs een opgraving, naar de kapel waar de koningin informatie krijgt over duurzame stedelijke ontwikkeling. Wetenschappers leggen uit wat Mexico er aan doet. Vooral in het tweede deel komt het gesprek tot leven, als koningin en prins vragen stellen. De wetenschappers nemen geen blad voor de mond: het zou veel beter kunnen. Gebruikers van zonnepanelen krijgen bijna geen medewerking en het opvangen van regenwater staat nog in de kinderschoenen.

In de school Sante Maria de Ribera zitten intussen alweer kinderen te wachten. Hier krijgen jongeren trainingen voor praktische beroepen, zoals schoonheidsspecialiste en bakker. Dat moet je dus vooral laten zien, lijkt me, maar eerst moeten koningin, prins en prinses luisteren naar verschillende leerlingen en leraren die er over vertellen. Maar het komt er toch van: ze gaan de school in om te zien wat ze daar doen. Achter hen staat een man die een handgeschreven tekst omhoog houdt:

“Welkom koningin Beatriz, onze familie woont in Hertogenbosch, Dank voor uw bezoek aan Mexico, Groeten, Civiele Vereniging México vrienden in Holland”

’s Middags hebben Beatrix, Willem-Alexander en Máxima ieder hun eigen programma. Wij volgen de koningin. Of eigenlijk gaan we haar weer voor, want ruim drie kwartier voor ze in het Antropologisch Museum verschijnt zijn wij present. Nog snel komen wat glazenwassers de ingang van de Sala Maya schoonmaken, en bij de metershoge fontein wordt nog troep weggehaald.

De belangstelling van de Mexicaanse pers is hier overweldigend, voor het eerst moeten Nederlandse cameramannen en fotografen vechten voor hun plekje. Dat getouwtrek winnen ze overigens vrij gemakkelijk, ze zijn stuk voor stuk groter en breder dan de overwegend kleine Mexicanen.

Een schoolklas die ook net een rondleiding krijgt door het museum moet snel terugdeinzen als de koningin binnenkomt. Beatrix geniet zichtbaar van dit bezoek. Kunst heeft haar belangstelling en als beeldhouwster komt ze hier volop aan haar trekken: de beelden uit de oude culturen zijn indrukwekkend. We hebben er vandaag weer aardig wat wachttijd op zitten, maar het loont: mooie beelden van de koningin die eruit ziet alsof ze heerlijk een middagje uit is.

’s Avonds is er de contraprestatie - een optreden van Introdans - maar die moet ik overslaan. Het in elkaar zetten van het programma dat vrijdagavond om vijf voor half acht wordt uitgezonden is veel werk. Redacteur Etienne Glebbeek en editor Kamiel Smit hebben zich opgesloten in een hotelkamer en selecteren en monteren de vele uren beeld. Vanavond (woensdagavond) moet een flink deel klaar zijn en ingesproken. Donderdag moeten we namelijk om 5 uur ’s ochtends in de bus zitten, op weg naar Guanajuato. Daar maakt de koningin kennis met mensen die overleven in een gebied dat kampt met grote droogte. Beatrix, Willem-Alexander en Máxima en gevolg gaan met de helikopter, wij met een busje. Tegen middernacht zijn we terug, want het is een pittig eindje rijden: 400 kilometer. Alsof we een dagje gaan shoppen in Parijs, zeg maar.

De metershoge fontein in het Antropologisch museum