Wat u niet ziet op TV: de feeds
Op deze muur komen de ‘feeds’ van het buitenlandse nieuws binnen. Persbureau’s zoals Associated Press en Reuters versturen beeldmateriaal van waar ook ter wereld, en dat komt bij de NOS hier in de Mediaruimte terecht. Redacteuren van de buitenlandredactie maken vervolgens hun selectie uit dat beeld voor hun montage. Bij breaking news moeten er snel beslissingen worden genomen.
Vrijwel altijd wordt er een selectie van het nieuws gemaakt, en dat begint al op locatie. Draait een verslaggever/cameraman dat beeld? Gebruikt de verslaggever het in zijn reportage? Besluit de eindredacteur het beeld uit te zenden?
Overwegingen zijn bijvoorbeeld of het van belang is voor het nieuws. Kan het nieuws ook verteld worden zonder dat beeld? Is het niet te shockerend om te laten zien?
Wat shockerend is en wat niet, blijkt van persoon tot persoon te verschillen. Daar wordt gelukkig veel over gediscussieerd hier op de redactie. Zie ook de blogs van de hoofdredactie over de meest recente discussie, het tonen van de enige overlevende van de vliegtuigramp.
Een tijdje geleden hadden we ook al zo’n discussie, waarvan de uitkomst onbeslist is gebleven. Het ging over het beeld van de rodelaar die overleed, toen hij uit de bocht vloog en tegen een betonnen pilaar smakte, bij het begin van de Olympische Spelen. In de journaals van Zes uur en Acht uur zat een verschil in benadering van de montage van dit onderwerp. De ene eindredacteur vond dat het nu eenmaal nieuws was en dat we dat moesten laten zien. De ander vroeg aan de redacteur om -vlak voor het moment van impact- het beeld naar zwart te draaien. Ik was een voorstander van de tweede keuze, maar opvallend genoeg waren er redacteuren die dat juist weer effectbejag vonden, terwijl dat zo niet was bedoeld.
Een keer, jaren geleden, heb ik een keuze gemaakt voor de hele redactie.
Als verslaggever was ik naar het Braassemermeer gestuurd, omdat daar de dag ervoor een zeiler was verdronken tijdens een onverwachte voorjaarsstorm. Op het moment dat ik –als enige journalist- bij de zeilclub aankwam, kwam ook zijn familie aan die vol vertwijfeling over het meer staarde. Elk moment kon er een zoektocht beginnen, want zijn lichaam was nog niet gevonden. Ik vond dit moment zo persoonlijk en verdrietig dat de cameraman en ik besloten om de familie aan de rand van dat meer niet te draaien, maar wel de zoektocht.
Daarmee maakten we ook een keuze voor de redactie. Geen beeld, geen keuze.
De beste keuze!
Ik wil ook zo’n wand thuis!
Beelden van dode individuele mensen zijn weinig moraliserend voor de wereld. Het is daarom toch niet zo moeilijk om keuzes te maken!
‘Censuur of Openheid’ informatieoverdracht
Als eerste heel veel sterke in tijden van verdriet, pijn en twijfel voor het slachtoffer Ruben, families, vrienden en dierbaren. Ieder weldenkend mens is geraakt, wereldwijd ‘probeert’ men de pijn indirect en onzekerheid die zij mee dragen, te verzachten.
Dat de informatie ‘moeilijk’ op gang komt, heeft te maken met verschillende redenen die zelfs niet in het openbaarheid gebracht mogen worden.
Wat wel naar buiten komt, dat de onderzoeken tergend langzaam tot stand komen, ‘trage’ medewerking wordt verleend aan de buitenlandse media en buitenlandse instanties. Antwoorden op vragen omtrent de ramp via de media en deskundigen, die tot weinig informatie leiden.
Dat men wil voorkomen dat er subjectieve speculaties naar buiten komen, voordat feiten en omstandigheden die de daadwerkelijke oorzaak aan het licht brengen, is duidelijk. De Nederlandse overheid, het RIT, de Onderzoeksraad voor de Veiligheid en Media hebben geleerd van andere ( vliegtuig )rampen. ( slechts één gigantische misser van Nederlands Dagblad daargelaten ). Zij doen alles wat in hun vermogen liggen.
“Censuur of Openheid”…………….
De ruimte voor objectieve informatie en verslaggeving die vorige genoemde instanties en media moeten krijgen, ligt nu in handen van het land Libië. Alle buitenlandse onderzoeken, alle inbreng wordt met alle zorgvuldig en terughoudendheid uitgevoerd, zonder enerlei schaamte op te wekken voor de natie Libië.
De ’stilte’ van deze instanties is begrijpelijk en noodzakelijk bij deze ramp, echter er komt een tijd dat ‘de stilte’ het verliest de openheid en de werkelijkheid. Enerzijds is ’schijn’ en manipulatie snel zichtbaar en reacties die het teweeg brengen, kunnen negatieve gevolgen hebben voor alle betrokkenen; anderzijds de waarheid is het enigste wat geldt, ook uiteindelijk voor de natie Libië.
Tot hoe ver kan een natie(s) gaan om informatieoverdracht ‘te vertragen’ ( stilzwijgen ) uit eigen belangen of ‘te versnellen’ voor de gemeenschappelijke belangen van de nabestaanden en de wereldbevolking ( waarheidsvinding ) ?
Tjonge, een verslaggever die geen beeld draait, want het is te verdrietig. Wat een professionaliteit! Wat als al die rampen- en oorlogsverslaggevers dat nou ook gaan doen als verdriet zich aandient?
@Jan:
Er is toch echt een groot verschil tussen slachtoffers van een oorlog of een ramp, en 1 slachtoffer van een plots opstekende storm. Dit laatste verhaal heb ik verteld onder het beeld van de zoektocht op de Braassemer (bootjes en zoekende mensen). Dat vond ik respectvoller dan het beeld van een treurende familie. Maar smaken verschillen, zo blijkt wel uit jouw reactie.
Ik ben het helemaal met de bovenstaande reactie eens. Mijn mening kwam voort uit het verhaal over Rodelaar. Immers wanneer zijn beelden moraliserend voor de wereld!