Beloftes breken
Het puberbrein en de cijfers van het Planbureau. Twee fijne onderwerpen in één Journaal. Het puberbrein, dat ging over niet je kamer opruimen, terwijl je dat wel had beloofd. Dingen doen waar je later spijt van krijgt. En alles, maar dan ook alles vergeten.
Ze kwamen zelf aan het woord: jongens die een slagveld van hun kamer maakten. Meisjes die impulsief naar een feestje gingen, ookal was het huiswerk nog lang niet af. Haarfijn werd uitgelegd hoe dat heeft te maken met de hersenen van de puber. De bedrading daarvan is nog helemaal niet klaar. En vandaar dus dat gedrag, waarvan je als volwassene soms zo ontzettend moe wordt.
Een tikkeltje verontrustend, voor de ouders, was dat pubers er dus helemaal niks aan kunnen doen. Logisch, als die hersenen nog niet volgroeid zijn, dat ze zich zo vreselijk gedragen. Logisch dat ze met hun hand op het hart je iets beloven, om vervolgens het tegenovergestelde te doen.
Het deed me denken aan die cijfers van het Centraal Planbureau. Politieke partijen waren er van tevoren vreselijk druk mee bezig. Wie zou de kampioen werkgelegenheid worden? Wie zou het beste zorgen voor onze portemonnee? Hier en daar werd een verkiezingsprogramma vlak van tevoren zelfs nog aangepast.
Allemaal vreselijk belangrijk natuurlijk, doorrekenen tot achter de komma wat de partijen nou eigenlijk precies beloven. Maar het blijft het doorrekenen van beloftes, verkiezingsbeloftes. En beloftes zijn er … precies, om te worden gebroken.
Van alle grote onderwerpen die op dit moment de politiek bepalen – langer doorwerken, de economische crisis – stond er niet één in de verkiezingsprogramma’s van drie jaar geleden. Dat kan ook helemaal niet, want die programma’s zijn natuurlijk een momentopname.
Niemand kan vandaag voorspellen hoe Nederland volgend jaar, laat staan het jaar daarna eruit zal zien. En dan hebben we het nog niet eens over alle water die er bij de wijn moet, direct na de verkiezingen. Wie in een kabinet wil, moet compromissen sluiten.
Met je hand op je hart iets beloven, om vervolgens toch iets anders te gaan doen. Pubers kunnen het niet helpen, hun hersens zijn nog lang niet af. En politici, nu ik er over nadenk, kunnen ook niet anders. Om heel andere redenen. Dat dan weer wel.
Ik snap best dat in een gefragmenteerd land als Nederland de daarbij behorende politieke partijen slechts tijdelijke standpunten in kunnen nemen. Waar ik me aan erger is dat sommige lijsttrekkers net doen of dat niet zo is (Mark Rutte vooral). Vandaag gekeken/geluisterd naar het eerste lijsttrekkersdebat van Radio 1. Treurig!! Dialoog der doven is nog een te positieve beschrijving. Hoe serieuze mensen als lijsttrekkers zo op kunnen gaan in afstotend communicatief gedrag (alleen zenden, niet ontvangen) is mij een raadsel. Wat mij ook een raadsel is, dat gespreksleiders daar kennelijk onmachtig tegenover staan. Ik smacht naar gespreksLEIDERS!! Mensen die LEIDING geven aan discussianten en die hen disciplineren en grenzen stellen. Iets voor jou, Rob?
Partijprogramma’s zijn tijdelijk. Meestal niet zo tijdelijk als die van de PvdA, maar toch
De wereld verandert heel erg snel, en dan moet je af en toe nadenken of je standpunt – dat ooit wel passend was, nog steeds past
Daarom vind ikdat de beginselverklaringen van een partij, en hun trackrecord over de afgelopen periode minstens zo belangrijk zijn als dat programma – en dat programma moet je ook nog interpreteren: ‘een fatsoenlijke betaling’ bij de VVD is ee nheel ander bedrag als bij de SP.
het trackrecord en het beginselprogramma geeft duidelijkheid waar een partij naar neigt, als ze hun bedoelingen niet verhullen: iedereen gelijk (SP), of wie meer kan, en doet, ook meer welvaart (D’66, VVD)?
Daar vind je welke partij bij je past
Mooi was de enorme aandacht die lijsttrekkers zelf gaven aan de werkgelegenheidseffecten daags voor de presentatie door het CPB. Na de presentatie bleek dat die effecten pas in 2040 maximaal zijn. Je hoorde er in het debat op Radio1 dan ook niemand meer over. Zo’n lange termijn geldt natuurlijk voor meer van de voorgestelde bezuingingen. Toch is het mooi dat ‘we’ het rapport ook kunnen downloaden, en al begrijp je misschien niet alles, je hebt toch wat cijfers en conclusies om naast de puur politieke programma’s en uitspraken te leggen. En natuurlijk zegt dit alles niets over een mogelijke coalitie en hun regeeraccoord. Dan heb je doorgaans een kabinet dat 10 tot 20% van de kiezers ziet zitten. ook daarvan ben je in Nederland zeker, we hebben nog niets beters. Nu er zondag al debatten tussen de premierkandidaten volgens Frits Wester op RTL gehouden worden lijkt het zinnig serieus te gaan bezien of kiezers in de toekomst ook tevoren op hun favoriete premier mogen gaan stemmen. Dat kan zelfs raadgevend, dus niet definitief. Juist weer vanwege die coaliteivorming. Maar zelfs daar schijnen linkse en rechtse elites nog steeds heel erg zenuwachtig over te worden..
De mens heeft er in het algemeen nogal moeite mee om zich aan zijn beloftes te houden. Daar hoef ik niet eens voorbeelden van te noemen.
Het ging eigenlijk al vrij snel mis met te beloftes na de schepping.
En een politicus is (blijkbaar) ook maar een mens… Eigenlijk weet ik niet beter als dat het programma van een partij alleen maar om de PR draait, het altijd tegenvallende kennismakingsgeschenk bij het abonnement. Daar hecht ik intussen weinig waarde meer aan. Het gaat me meer om de intentie van een partij.
En grote mensen kunnen het ook niet