Een gelukkig eind, voordat het echt begint
Het moment staat me nog helder voor de geest. Het was een zaterdagochtend in april 2007, enkele minuten na 8 uur. De nieuwslezer van BBC Radio had een ‘zojuist binnen gekomen bericht’. Breaking news, ‘Clarence House heeft bevestigd dat prins William en Kate Middleton hun verkering hebben verbroken.’ Ach gut, zuchtte ik. Wat zonde.
Maar in diezelfde verzuchting proefde ik bij mezelf ongeloof, vrijwel meteen gevolgd door journalistieke argwaan. Zou het echt? Natuurlijk, de relatie stond enorm onder druk door een aanzwellende media-aandacht. Hoe langer Kate en William bij elkaar waren, en dat waren ze al een tijdje, hoe nadrukkelijker de speculaties op een mogelijke verloving. Het tegendeel gebeurde in de lente van ’07. Het droompaar spatte uit elkaar.
De achterdocht werd toentertijd gevoed door de formele bevestiging door Clarence House, het paleis van papa Charles, waar William en zijn broer Harry officieel hun Londense adres hebben. Het was een beetje overdreven om die persverklaring te laten uitgaan, waar het paleis normaliter juist zwijgt als er vragen over het privéleven van de koninklijke familieleden worden gesteld. No comment.
De Britse media hadden die zaterdag hun handen vol aan het terugblikken op de romance die was stukgelopen. Hoe ze elkaar hadden ontmoet, hoe de liefde was ontloken, hoe de spanning was toegenomen na het afstuderen aan St. Andrews. Hoe het nu verder moest met het liefdesleven van William, kwam niet ter sprake. Ergens in mijn achterhoofd nestelde zich een overtuiging. Die was hooguit een geregisseerde pauze van het koppel, om de hijgende pers voor even van zich af te schudden.
Of die theorie klopt, valt niet meer te achterhalen. We zagen de twee weer bij elkaar toen later dat jaar het Concert for Diana werd gehouden. William en Harry zaten naast elkaar, Kate Middleton één rij en vier stoelen achter hem. Nog steeds twee exen. Af en toe keken ze naar elkaar, zich zeer bewust van de fotografen die hun lange lenzen op de twee voormalige tortelduifjes hadden gericht. Ofschoon tortelduifjes wellicht een verkeerd gekozen woord is. In het openbaar waren ze namelijk nooit liefkozend naar elkaar geweest.
Gelukkig is het allemaal weer goed gekomen. Gelukkig voor Kate en William vooral, maar ook gelukkig voor de miljoenen die in sprookjesachtige liefde geloven. De toekomstig koning die een burgermeisje uit liefde trouwt. Wie wil daar niet van dromen? De zoon van Diana die hopelijk geleerd heeft van de fouten van zijn ouders. De jongeman die geen kant op kan vanwege zijn uitgestippelde loopbaan maar over dit aspect van zijn leven de regie strak in handen heeft. Gelukkig maar.
Vandaag keer ik terug in Londen, waar ik bijna drie jaar correspondent was voor NOS Nieuws. Toen ik vertrok, medio 2008, waren er voortekenen dat het weer dik aan was tussen Kate en William. Dat leidde je vooral af uit het officiële commentaar van Clarence House: ‘No comment.’ Het is eervol dat we namens de NOS ooggetuige mogen zijn van zo’n unieke gebeurtenis. Natuurlijk, het zijn ‘gewoon maar twee mensen die trouwen’, maar onder dat vergrootglas zijn het toch ook twee mensen die hun danig op de proef gestelde liefde tot een gelukkig eind hebben gebracht. Na het wederzijdse ja-woord begint het pas echt.
