Vertrouwde gezichten grijnzen me tegemoet. Iedereen speelt zijn rol. Een bijrolletje, want de voornaamste spelers draaien hun duimen achter gesloten paleis- en hoteldeuren. Daarom krijgen de figuranten in hartje Londen alle ruimte om hun eenakters op te voeren. Zoals John Loughrey, de trouwste Diana-adept in het Verenigd Koninkrijk. En een beetje gek.

Hij was begin deze week als eerste neergestreken op de stoep voor Westminster Abbey. Uitgedost in de Union Jack, foto’s van Lady Di en nu aangevuld met het verlovingsportret van Kate en William. Plastic tasje in de hand, met daarin foto-albums. Die albums heb ik een paar jaar geleden eens pagina voor pagina met hem doorgenomen. Quasi-geïnteresseerd keek ik naar plaatjes van Diana, met John ergens in een hoekje, of half verscholen achter andere koningshuisfans.

John wordt dezer dagen bestookt door collega-journalisten uit de hele wereld. Hij heeft zijn praatje klaar, vertelt hoe geweldig hij het vorstenhuis vindt, hoe magistraal Kate het doet onder die immense druk, op welke manier Kate hem doet denken aan Diana. Een waterval van woorden, waar geen touw aan vast te knopen valt. Ik herinner me hoe hij mijn camera inkeek tijdens het gerechtelijk onderzoek naar de dood van Diana. John was elke dag in de rechtbank. Dat maakte hem tot BB’er, bekende Brit.

Verderop bij de Abbey staat een kunstschilder. Een agent kijkt hem vorsend aan. Wat dit te betekenen heeft, vraagt ze. Want het schilderij is best knap gemaakt, maar Tony Blair gekleed in slechts een Amerikaanse vlag met twee vingers in de lucht gestoken, is meer dan een kunstzinnig portret. Kunst als protest, vertelt de man, terwijl omstanders (mezelf incluis) hem fotograferen. De agent neemt het zekere voor het onzekere, en noteert zijn naam en contactgegevens. Je weet maar nooit.

Best grappig dat voormalig Labour-premier Blair niet is uitgenodigd voor het huwelijk. Ook zijn inmiddels weggestemde opvolger Gordon Brown is er niet bij. Schande, roept de partij. Logisch, zegt het paleis, omdat het geen staats- maar een privé-aangelegenheid is. William is nog niet nummer 1 in de lijn voor troonsopvolging. Oud-premiers Margaret Thatcher en John Major zijn er wel bij. Beiden zijn Conservatief. En beiden zijn lid van de Orde van de Kouseband, de speciale ridderorde van de koningin. Vandaar.

Thatcher (85) is te fragiel en heeft bedankt. Major is er wel bij, en dat komt mede doordat hij na de dood van Diana werd aangewezen als juridisch en administratief voogd van William en Harry. Hij was het ook die de formele scheiding tussen Charles en Diana wereldkundig maakte, ofschoon het Tony Blair weer was die met de prachtige titel ‘People’s Princess’ kwam na dat fatale ongeluk in de Parijse tunnel. En dat beeld blijft over het huwelijk zweven. De prinses van het volk, die er niet bij is en toch ook weer wel.

De verlovingsring is daarvan het meest tastbare bewijs. Diana droeg hem, Kate nu ook. Ze noemde Williams moeder ‘een inspirerende vrouw’, en wat had ze naar eigen zeggen graag met haar kennis gemaakt. Via haar aanstaande echtgenoot heeft ze genoeg over de ware Diana geleerd. De buitenwereld denkt haar goed te hebben gekend, terwijl Diana er zelf veel tijd en energie in stak om haar imago te boetseren en op te poetsen. Daarmee is het huwelijk van vrijdag ook zo’n voor de hand liggende weerspiegeling van het vermeende sprookjeshuwelijk uit 1981.

Beide trouwerijen zijn toen en nu aangemerkt als het huwelijk van de eeuw. Wat qua kalender best mag gezien de twee verschillende eeuwen waarin ze plaats hebben (gevonden). Beetje overdreven is het wel. Het zijn per slot van rekening twee simpele verbintenissen van een man en een vrouw die genoeg van elkaar denken te houden dat ze het de rest van hun leven samen kunnen uithouden. Van Diana en Charles wisten we vrij snel dat er geen echte liefde in het spel was, nooit geweest ook.

Diana was het slachtoffer, en zo is het maar net. John vertelt het aan de hele wereld. En niemand die hem tegenspreekt. Verstilde imago’s kun je immers niet meer veranderen. Ook prins William niet, die tijdens een tv-interview met Kate naast zich op de bank verklaarde dat ‘niemand in de voetsporen van mijn moeder kan stappen’. Kate is haar eigen persoon, met haar eigen lotsbestemming, voegde de toekomstig koning daar aan toe, zonder enig spoortje van ironie. Het blijft een serieuze aangelegenheid, zo’n sprookjeshuwelijk.