Radio is er niet alleen voor nieuws, maar ook voor voorlichting. Zo was er een programma van een uur over de vraag wat je moet doen als je verkracht bent. Van tevoren had Llink bedacht dat ik misschien een reportage kon maken met mijn evenknie bij Peace FM, en wellicht zou die ook nog kunnen worden uitgezonden aan het eind van de week. Zelf hadden ze het wat anders bedacht in Harbel. Hoezo EEN reportage?

Een half uur na aankomst zat ik al bij een vakbondsleider, die een loonsverhoging eiste van duizend procent voor de medewerkers van rubberbedrijf Firestone. Er volgde nog een reeks interviews en aan het eind van de dag presenteerde ik het nieuws. Gewend om op tijd te beginnen vroeg ik hoe lang ik nog had tot kwart voor zeven, het tijdstip van uitzenden. Goed punt! De klok stond stil, er werd snel een andere gezocht, die volgens mij tien minuten achter liep.

Later die week zag ik dat tijd ben hen inderdaad relatief is – toen de overwinning van Obama op televisie was, begon de uitzending gerust een kwartier later. Op tijd werken heb ik dus maar even losgelaten, net als voorbereiden. Het was niet meer bij te houden wie ik waarover ging interviewen, en als ik me voorstelde aan degene die ik ging interviewen, fluisterde mijn Liberiaanse baas wel eens in mijn oor: “Hij is belangrijk, dus dit moet zeker een kwartier duren”. Fijn! Dus vroeg ik: kunt u iets over de problemen van uw wijk/bedrijf/organisatie vertellen? Even tijd om na te denken.

Uiteindelijk mondde de week uit in een grote noodkreet van Liberianen aan Nederland, via Llink tv. Een paar jaar na het einde van de burgeroorlog willen ze zo graag het land weer opbouwen, maar ze hebben niks. De Chinezen komen mondjesmaat investeringen doen, maar het is niet genoeg. Tachtig procent is werkloos, dus belastinggeld is er ook nauwelijks. In Harbel heeft Firestone de plek van de overheid ingenomen. Firestone zorgt als enige werkgever daar voor de gemeenschap, maar bezorgt de gemeenschap ook veel problemen – de geur van de vervuilde rivier vol chemicalien is nog niet uit mijn hoofd.

Peace FM opereert zo kritisch en onafhankelijk mogelijk, maar moet wel oppassen dat de relatie met het Amerikaanse bedrijf niet te veel verstoort raakt. Ondanks de soms grappige verschillen, de geringe middelen en deze lastige context zag ik een week lang gedreven, ambitieuze journalisten die met net zoveel liefde radio maken als wij. Bij het afscheid zei een van hen: ” Ik ben blij dat ik je aan het werk gezien heb. Je doet gewoon wat wij ook altijd doen. Mocht ik ooit nog als Liberiaanse journalist naar het buitenland gaan, dan weet ik dat ik me niet minderwaardig hoef te voelen.” Dat vond ik nou een mooie conclusie.