Met het vertrek van George W is het tijdperk van de country en de cowboylaarzen voorbij in Washington. Het wordt een helemaaltegek Obamalooba in DC met een historische rock-inauguratie. De inhuldiging van de nieuwe president heeft alles van een popfestival. Hótter kan een nieuwe president niet beginnen dan met Alicia Keys, Beyoncé, Bono, Bruce Springsteen, Stevie Wonder, Sheryl Crow, John Mellencamp,  Shakira, Mariah Carey en Jay-Z. Met zo’n soundtrack start Obama’s presidentschap extra opwindend.

Een dergelijke line-up zegt veel over de richting van een president, óók door de sterren die voor hem willen komen spelen. Het is dringen geweest in Washington om op de Obama-stage te komen. Het past ook bij de stijl van een nieuwe hofhouding, net als destijds bij het aantreden van Bill Clinton, de president die Fleetwood Macs ‘Don’t stop thinking about tomorrow’ als lijfregels had gekozen. Nóg zie ik hem tussen de pilaren van het Lincoln Monument vandaan treden, gehuld in een dikke grijze winterjas, om te luisteren naar een optreden van Bob Dylan en Ray Charles. Het was drie dagen voor de inauguratie van 1992.

Op het affiche van Obamasonic ontbreekt één hele grote naam: BB King. Hoe goed zou het klinken in Washington: When Love Comes to Town. In gedachten ga ik terug naar oktober 2008. Een maand voor de verkiezing van Obama was Memphis het startpunt van een reportagereis voor Holland Doc. On the road met de Election Blues, right on! Memphis was de stad waar Riley B King in 1946 zijn lange loopbaan begon. De reportage voerde me naar de kleine stad waar hij vandaan kwam: Indianola, Mississippi. Het is een toonbeeld van armoede en achterstand, een voorbeeld van de enorme opdracht waar Barack Obama voor staat: een einde te maken aan de Derde Wereld in Amerika zelf.

Op 400 Second Street staat een gebouw dat sterk verschilt met de verlopen baksteengevels van het gammele stadje. Het is modern en gloednieuw, het BB King Museum and Delta Interpretive Center. In het gastenboek staan inmiddels ook een paar Nederlandse namen gekrabbeld. Het bezoek is de lange reis naar Mississippi helemaal waard.

Tussen alle BB King-memorabilia viel me zijn bus op. Hij legde er in de jaren 50 met zijn band tienduizenden mijlen mee af in de States. Het was nog midden in de barre tijd van de rassenscheiding. Schrijnend om te lezen dat ze alleen konden overnachten in hotels voor zwarten. Toppunt was het verhaal van de eigenaar van een pompstation die de donkere bluesjongens verbood zijn toilet te gebruiken. ‘Als we hier niet mogen lozen vullen we ook die tank niet,’ moet King gezegd hebben. Voor de pompbaas waren ze nu ineens heel welkom in het urinoir. Tien jaar later, bij de omwenteling van de Sixties was King totaal ontroerd toen hij voor het eerst speelde voor een zaal vol blanken.

Die emotie zullen heel veel Amerikaanse kleurlingen ook voelen nu een stoet blanke popmuzikanten voor Barack Obama komt spelen. Die ontroering is één van de belangrijkste elementen van dit historische presidentschap, dik 45 jaar nadat die andere King in Washington hardop droomde dat er een tijd zou aanbreken waarin karakter belangrijker is dan huidskleur. Als de muziek dinsdag is verstomd is het aan Obama om te werken aan een politiek repertoire dat niet alleen galmt van verandering, maar het ook zichtbaar maakt.

Het concert is zondagavond te zien op Ned. 3 om 20.30 uur