Als militair heb je ervoor gekozen je leven te riskeren voor een ander. Je volgt orders op, voor een hoger doel wellicht, zoals meer vrede en veiligheid. Een bewuste keuze, zeker, maar het blijft onverteerbaar als een Nederlandse militair overlijdt bij een conflict zover van huis. 

  Soldaat eerste klasse Azdin Chadli kwam gisteren om het leven bij een raketaanval op Kamp Holland. Vijf collega’s raakten gewond. Dergelijk nieuws maakt de Commandant der Strijdkrachten Peter Van Uhm “bedroefd”, zo schrijft hij op het condoleanceregister. ‘Bedroefd’ klink vrij afgemeten, maar dat is het zeker niet. Vooral als je je bedenkt dat Van Uhm zijn eigen zoon in Afghanistan heeft verloren. Als geen ander kan hij zich het verdriet van de nabestaanden voorstellen.

 Nog geen dag na bekendmaking van het nieuws zijn er al honderden reacties op het condoleanceregister:

 “Met een groot en moedig hart, gevaar voor het eigen leven trotserend je dienstbaar opstellen voor anderen…GROOT RESPECT EN BEWONDERING!!!”

 “HET IS NIET VOOR NIETS GEWEEST, AZDIN. JE VERDIENT ALLEEN MAAR ALLE RESPECT.”

 “Rust zacht Azdin, Jij bent een held, Dat Allah veel geduld schenkt aan de hele familie, Inna lillah wa inna ilaihi larajioun ….”

 “Woorden schieten te kort. Mijn man is net een week terug uit Uruzgan, Kamp Holland. De angst die ik vijf maanden gehad heb is voor u, de nabestaanden van Azdin, de keiharde werkelijkheid geworden. Ik wens u alle sterkte toe met het verwerken van dit oneerlijke verlies.”

 “Je leven geven voor een ander. De grootste daad die je jezelf kunt stellen. Nog maar zo kort in Kamp Holland, nog zo weinig kunnen betekenen, nog zo veel te doen, nog een heel leven voor je liggen en …. Boem!”

 Met een korte en krachtige dreun van een 107 millimeter raket midden op Kamp Holland kwam gisteren een einde aan het nog jonge leven van Azdin Chadli. Twintig jaar was ie. Hij was nog maar acht dagen in Uruzgan.

 Boem!

 Woorden schieten tekort….