Filiaal: 25 jaar buddyzorg
25 jaar geleden ontstond in Amsterdam het fenomeen buddy. Het was de tijd dat die nieuwe ziekte, AIDS, zich als een olievlek leek te verspreiden in de homoscène. HIV-besmet raken was een garantie voor een spoedige dood, na eerst een zwaar ziekbed. Vandaar dat mensen die ‘het’ opliepen, als paria’s werden behandeld. Om hun sociaal isolement te doorbreken werd het systeem van buddy’s in het leven geroepen. En ook al is HIV anno 2009 een stuk minder dodelijk en dus minder beladen, het buddysysteem bestaat nog steeds. Inmiddels zijn ook mensen met andere ziekten dan HIV klant. Het filiaal ontbijt deze ochtend bij Thomas Tromp en zijn buddy Danny Halim.
Download Filiaal 6:45u
Elf jaar is Thomas Tromp zelf buddy geweest. En hij heeft heel wat gehoord en meegemaakt. Smakelijk weet hij er bij een kop koffie met broodje over te vertellen. ‘Maandenlang was je de enige die de client zag, was je zijn steun en toeverlaat. En dan kwam het moment van sterven dichterbij en opeens was de familie er als de kippen bij. Want de hand van een stervende vasthouden, ja, dat is natuurlijk spannend.’
Eén keer heeft hij er iets van gezegd. Dat was tijdens de uitvaart van een een jonge man, een balletdanser. Tromp had tot de laatste dag niemand bij de ‘s mans bed gezien, en op het moment van de uitvaart zat de kerk bom- en bomvol. ’Ik mocht wat zeggen namens buddyzorg, ik kijk de kerk in en zeg: ‘Waar waren jullie de afgelopen maanden? ‘Tranen natuurlijk. Alleen de vader van die jongen zei na afloop: ‘Ik kon het gewoon niet aan om mijn kind te zien wegteren in dat bed.’ Daar kon ik wel begrip voor hebben.’ Het waren de hoogtijdagen van de AIDS-epidemie - toen er nog geen medicijnen waren en een HIV-besmetting een pijnlijke doodstrijd inluidde.
Download Filiaal 7:23u
Inmiddels is HIV bijna een ‘gewone ziekte’. Met de juiste medicijnen ga je er niet meer aan dood. Toch blijft het buddysysteem bestaan. Mayra Karg van Schorer: ‘Homoseksuele mannen en vrouwen hebben meestal geen kinderen, dus als ze ouder worden, de partner overlijdt en ze minder makkelijk de deur uitgaan, vereenzamen ze.’ De buddy helpt dat voorkomen. Inmiddels niet meer enkel aan mensen met HIV, maar ook mensen met een chronische of ernstige ziekte. Iemand als Thomas Tromp. Hij heeft kanker. Na jaren buddy te zijn geweest, had hij zelf een buddy nodig. Het viel niet mee om dat voor zichzelf toe te geven, vertelt Tromp in het filiaal.
Download Filiaal 8:49u
Danny Halim is inmiddels zes maanden de buddy van Thomas Tromp. De 38-jarige man is homoseksueel en – zo geeft hij toe – ijdel en bezig met zijn uiterlijk. Op een dag had hij genoeg van het hedonistische leventje dat hij leidde. “Ik wilde ook wel eens wat geven aan een ander.’ Hij grinnikt en zegt wat beschroomd: ‘Dus eigenlijk doe ik dit toch weer voor mezelf…’
Thomas deelt broodjes uit en schenkt koffie, er worden grapjes gemaakt en verhalen verteld. Op de achtergrond klinkt radio 4, de Bolero van Ravel deze ochtend.
Voor meer informatie over buddy worden in Amsterdam óf om client te worden: www.schorer.nl
Respect als je de tijd en de financiele middelen hebt om je hiermee bezig te houden, dat je het dan ook doet.
Het Radio 1 journaal vind ik een goed programma. Fijn om de dag mee te beginnen.
Toch erger ik me af en toe. Ik begrijp dat ‘doorvragen’ een journalistiek principe is, maar een beetje minder mag ook wel. Zoals afgelopen week, bij dat gedoe rond Meld Misdaad Anoniem. Er is wel drie keer gevraagd of meneer (van M.M.A.) ook dacht dat nu niemand meer van deze kliklijn gebruik zou maken. Terwijl die man al toegegeven had, dat het heel ernstig was en dat het nooit had mogen gebeuren, maar ook, dat de fout niet bij M.M.A. lag. Wat wil je als verslaggever dan nog meer horen? Ik vind juist dat je als media met zoiets precairs voorzichtig om moet springen. Want nu belt er inderdaad niemand meer. Terwijl de nadruk ook had kunnen liggen op – of dit eerder gebeurd was – hoe dit voortaan voorkomen kan worden – of de vrouw in kwestie extra bescherming krijgt – of je ook helemaal anoniem kan bellen (hoe kwamen ze aan de gegevens van deze vrouw?) etc. Zonde om in die paar minuten alsmaar hetzelfde te herhalen met een negatief effect.
En vanochtend ook, met de treinbotsing. Chaos op het station. Leuk hoor, om te horen. Moet ook verslagen worden. Maar er is wel een machinist dood. Er was zelfs iemand die het al over de grote economische gevolgen had en de machinist niet eens noemde. Respectloos (dit was de geinterviewde, niet de verslaggever) vind ik dat. Ik wil niet alleen maar horen over de chaos op het spoor en het station, maar ook over het ongeluk en de betrokkenen etc. En of het bijv. wel verantwoordelijk is dat viaduct op de A5 weer in gebruik te nemen.
Als ‘beste stuurlui’ zou ik dus graag willen dat er meer verschillende kanten van een zaak belicht werden. En willen opmerken dat doorvragen als iemand al antwoord gegeven heeft of duidelijk geen antwoord wil/kan geven soms behoorlijk irritant is.
Succes verder!