DE TIJDEN Veertig jaar na Stamping Ground
Het is een zeldzaam sterk, kostelijk affiche, nog altijd. Santana, Pink Floyd, Tyrannosaurus Rex, The Byrds, Dr. John the Nightripper, Soft Machine, Jefferson Airplane, Canned Heat, Al Stewart, Country Joe, Han Bennink, CCC Inc. Het is niet het programma van Pinkpop, dit weekend. Het was de historische bezetting van het Holland Pop Festival. Over een maand is het veertig jaar geleden dat het plaats vond, in Rotterdam, aan de Kralingse plas, als Europese tegenhanger van Woodstock. Allebei legendarisch als eenmalige hoogtepunten van de zogenaamde counterculture, een fantastische helemaaltegekmagiese parade van alles wat destijds hip en alternatief was.
Ik was er niet bij, in Kralingen. Net te jong. Veertien. Toch heb ik genoeg meegekregen van Stamping Ground. Zo werd het Nederlandse festival ook genoemd en het was de titel van de niet zo succesvolle film die erover gemaakt is. Hoe historisch ook, Kralingen werd een financieel debacle, maar voor de bijna honderdduizend mensen die erbij waren blijft het een rijke ervaring. Het waren drie dagen waarin voor het eerst alles kon in een sfeer van tolerantie en vrijheid: naakt dansen en ongebreideld hash roken. Kicken!
Afgelopen weekend voerde de historische reportage me terug naar één van de fenomenen uit die dagen, de man die bekend werd van die kreet: F-U-C-K! Country Joe Macdonald, 68 jaar inmiddels. Een ware ouwe hippie, gegroefd boegbeeld van een generatie. Thuis in Berkeley, California was hij niet weinig trots hoe hij en de andere Amerikaanse muzikanten hun langharige cultuur naar Europa brachten. Het was ook een protestcultuur, onder meer tegen de oorlog in Vietnam, de eerste rock&roll-oorlog. In Amerika verschijnt daar binnenkort een hele CD-box over, beleefd aanbevolen door Country Joe. Hij heet Next Stop is Vietnam: The War on Record, 1954-2008.
Business. Dat is het natuurlijk ook. Net als de heruitgave van Exile on Main Street, oud, soms sterk werk van de Stones, bij gebrek aan meesterlijke nieuwe stuff. Het is de tijd waarin een band als Jon Bon Jovi 1875 dollar krijgt voor VIP-arrangementen bij een live-show. Het zijn de dagen dat ze in San Francisco een verbod overwegen om te zitten op stoepen. Dat treft ook straatbandjes op Haight Ashbury, zeg maar de oude hippiehoofdstraat van de wereld. Het is echt veertig jaar verder, na Kralingen.
Ik zeg dit na de avond dat Nederland vol was van Sieneke. Arm kind, met haar sjalaleed. Ja, het is de blues. Pinkpop zal weer veel vreugde brengen, als één van de leukste uitjes van Nederland. Betaalbaar amusement, terwijl het festival van Jan Smeets toch ook deel uit is gaan maken van die moderne popindustrie. Zoals Kralingen wordt het nooit meer. Dat is maar goed ook, voor de legende.
Leuk stukje. Ook ik was 14 en we probeerden vanuit Brabant naar Kralingen te liften. Toevallig werden we opgepikt door een familielid die ons dus niet naar Rotterdam maar weer terug naar huis bracht. Jammer, een aantal van die bands had ik heel graag in levende lijve gezien. Overigens is uit overlevering bekend dat CCC Inc. niet echt meer kon optreden omdat de mannen van Family voor hen zo’n beetje alle apparatuur gesloopt hadden. Het was niet alleen Pete Townshend van The Who die daar dus een tijd een ‘act’ mee had. Eigenlijk heel erg punk avant la lettre.. Van CCC is enkele jaren terug nog een mooie cd box met een vage film en een fotoboek verschenen tegen niets eens zo’n hoge prijs. Door Ernst Jansz ook nog geduldig geremastered met behulp van de oude plakkerige uiteraard analoge studiobanden en lp’s. Soms zijn (her) uitgaven een ware verrijking, vaak is het inderdaad vooral business. Ik zag ooit een leuke cartoon met borrelende oudere yuppen op de zoveelste Woodstock reunion. Goed dat men Kralingen (nog) niet over probeert te doen. Vreemd ook eigenlijk in deze tijd waar zo’n beetje alles handel is. Dat was toen echt anders, ook festivals waren immers nieuw en vaak door idealisten georganiseerd. Laat Kralingen maar verblijven in de mythevorming rond die inmiddels totaal andere tijden. Naar Pinkpop ga ik al jaren niet meer, mijn affiniteit met de rock en pop van nu is vrij gering, waarmee ik geen oordeel wil uitspreken. Maar er is zoveel meer. Over welke historische reportage heb je het eigenlijk Jeroen? En waar kan ik eventueel jouw interview met Country Joe vinden?
Beste Ricardo,
Ja, wij zijn niet alleen…
De reportage zal op zondag 6 juni te beluisteren zijn op Holland Doc, radio 1, tussen 2100 en 2200, mét Country Joe, CCC inc en de organisatoren en het publiek van toen. Inderdaad, andere tijden.
Jeroen