Na het afblazen is het verhaal voor mij niet over. Het blijft mooi hoe de rayonhoofden in de afgelopen tijd ophielden bestuursbegrippen te zijn en een gezicht kregen. Vooral Auke Hylkema, met de scheuren van de Luts in zijn gezicht. Karakterrayonkop. Gehard door de natuur, bij geschminkt door Sonnema, perfect gecast voor de winter. Daarom: bij mij geen kater, geen Elfstedenmoeheid. Dat is iets voor media die elkáár moe zijn. Er komt geen eind aan het fantaseren over De Tocht. Totdat Wiebe Wieling ineens tóch goed nieuws heeft.

Als het eindelijk doorgaat zal de NOS uitpakken met honderd camera’s. Bij het horen van dat aantal moest ik denken aan de hoeveelheid opnameapparatuur die in 2010 is ingezet tijdens de Ronde van Vlaanderen. Het was niet voor de rechtstreekse verslaggeving van de koers, maar voor opnamen voor een televisieserie die vorig voorjaar met veel succes is uitgezonden in Vlaanderen: De Ronde. Het was het verhaal van één zondag in Vlaanderen, met de klassieke wielerwedstrijd als kasseirijke verhaallijn, rode draad van Brugge tot Meerbeke waar een web van dramatische ontwikkelingen omheen werd geweven, alles om te laten zien hoe dicht glorie en tragiek ook in het normale leven naast elkaar voorkomen, om niet te zeggen dat ze in elkaars wíel zitten.
De serie was een productie van het Productiehuis Woestijnvis van Wouter Vandenhaute, de man die donderdag aan de Vlaamse pers heeft uitgelegd waarom hij de Muur van Geraardsbergen heeft geschrapt als dramatische onderdeel van de Ronde van Vlaanderen – een ingreep die in Vlaanderen afgelopen herfst met nog veel meer verdriet is ontvangen dan de afgelasting van de Elfstedentocht. Hij kon niet anders, legde Vandenhaute ad ultimo uit, door de nieuwe aankomst in Oudenaarde lag de Muur niet meer ‘in lijn’ en om hem vroeger in het parcours op te nemen zou hem des te meer oneer aan doen.
Honderd camera’s op de route van de Elfsteden: die kunnen nooit allemaal tegelijk rechtstreeks beeld leveren. Des te beter kunnen ze worden gebruikt om op te nemen wat ze zoal registreren aan alles wat er langs schaatst, kluunt, of krabbelt. Heerlijk realistisch materiaal om later door het fictieve drama heen te snijden. Nog niks over gehoord uit de hoek van John de Mol en ook  niet van IDTV, dus stel ik het idee hier alvast maar veilig. Prachtserie: De Tocht. Tomas Ross is nu wel klaar met ons koningshuis, dus ik zal hem vragen wanneer we kunnen beginnen. Ik denk aan een familieverhaal waarin langzaam maar zeker een diepe scheur zichtbaar wordt en oude relaties in een wak zakken.
Eén historische scène mag niet ontbreken in een nieuwe enscenering. Het is een waar verhaal uit 1985, de Elfstedentocht van 21 februari, en het gebeurde in Bartlehiem. Arie Kleijwegt, veteraan Bartlehiem-reporter van 1963 was gevraagd om Mart Smeets bij te staan in het beroemde gehucht. De televisieploeg had een onderkomen gevonden in een riant buitenhuis. Kleijwegt nam op aanraden van de gastvrouw de trap naar boven om een beter uitzicht te krijgen. De bovenkamer aan de voorzijde had twee smalle ramen. De gelouterde verslaggever werd bij het rechter venster een vrouw en een man gewaar en terwijl hij zich naar het linker repte realiseerde hij zich dat ze bezig waren met een activiteit die niets met schaatsen van doen had. Hij herinnerde zich ‘dat de kleding van het tweetal gedeeltelijk rond hun enkels lag en het drong tot me door dat het paar zich in de beslissende fase van een stevige copulatie bevond.’
Het is een mooie aankomst ver voor de finish. En toch maar één van de vele opwindende onderdelen van De Tocht.