Raar misschien, maar het beeld kwam me bekend voor. Een rode plek op het hoofd van Pim Fortuyn. In het vergaderzaaltje van het Radio 1 Journaal hing een foto van hem. Verbijsterde blik in zijn ogen en mijn snelle radio 1 microfoon onder zijn neus. Wat hij vond van die taarten die op hem gegooid waren. Hij wilde zich vooral even schoonmaken.

Fortuyn ligt sereen in zijn maatkostuum met zijn voeten onder zijn billen op de parkeerplaats van 3FM. Boven zijn ogen een grote rode plek. Geen biologische taartklodder, maar bloed. Gek, het ziet er helemaal niet eng uit. Geen agressie, maar rust.

De maanden voor de moord heb ik al zijn ooguitdrukkingen gezien. Deze rust, zonder gebruikelijke twinkeling, zonder felheid, zonder boosheid, deze berustende blik kende ik nog niet.

Fortuyn ademt ook nog. Tenminste ik denk dat ik zijn borstkas zie bewegen. Albert de Booij staat er een paar meter vandaan. De man van de Speakers Academy. De man die samen met Fortuyn de LPF oprichtte na het vertrek bij Leefbaar Nederland. Ook bij hem een merkwaardige rust. Hij spreekt over een klapperpistool dat afging, althans daar leek het op. Maar dat bleek het dus niet te zijn. De Booij lijkt heel rustig met zijn telefoon in de weer. Mensen inlichten over de schietpartij, waarschijnlijk.

Even later komt een mevrouw van de beveiliging samen met Ferous Zeroual (kandidaat-Tweede Kamerlid voor de LPF) naar buiten. Ze zitten op hun knieën bij Fortuyn. Radeloos roepen en schreeuwen. Pim blijf bij ons, Pim hoor je me, Pim, Pim, Pim. Hun woorden klinken als een wanhopige echo tegen de muren van het 3 FM gebouw.

Er is verder niemand. Albert de Booij, de twee vrouwen en waarschijnlijk nog iemand van de beveiliging die mij vraagt om weg te gaan. Wat ligt hij daar eenzaam. Het is mijn herinnering van de zesde mei even na zessen. Ik vroeg met toen al af, of het waar was, wat er gebeurde.