Of hij nu een festival begint, of afsluit, Bruce Springsteen blijft de belangrijkste man op het affiche. In 2009 opende hij de 40-ste verjaardag van Pinkpop, met na hem onder andere The Killers, Depeche Mode, Madness, Keane, Kyteman’s Hiphop Orchestra, The Ting Tings, Anouk en Snow Patrol. Nu eindigde hij de 43ste editie na Major Tom, Moss, The Asteroids Galaxy Tour, Anouk, The Cure, The Kyteman Orchestra, The Wombats, Gers Pardoel, Seasick Steve en Herbert Grönemeyer. Praten over leeftijd is onzin. In een sterk vergroot aanbod aan stijlen gaat het toch ten eerste om de kracht van de muziek. Bossmuziek.

Op de openingsdag van deze Pinkpop was de bejaardheid van het festival weer eens onderwerp van gesprek. Een belegen discussiepunt, gevoed door de aanwezigheid van zoveel routine op het affiche. Niet verbazend met Springsteen, The Cure, Grönemeyer en ook nog Soundgarden, Anouk en de Specials op het programma. Alsof Jan Smeets stiekem bezig is twéé Classic Pinkpops per jaar te organiseren. Zo is het natuurlijk niet. Daarvoor kiest zijn commissie ook voor mindere groten en jongeren als Gers Pardoel, Moss en Major Tom van eigen bodem en van verder weg The Wombats (Engeland), Hungry Kids of Hungary (Australië) en Mike Snow (Zweden). Wie echt meer nieuws uit het Indie-circuit wil genieten moet zoals bekend naar andere festivals.

In het totaal van deze editie bleef Anouk moeiteloos overeind. The Cure was niet de favoriet van Smeets, naar verluid omdat de band te weinig extra mensen naar de zaterdag trok, maar Robert Smith c.s. stelden niet teleur. Soundgarden en Linkin Park moeten echt een tijd wegblijven. Ze werkten volumineuze, maar ook voorspelbare sets af op zondag waar Kyteman de grootste waardering oogstte als springerige dirigent van een meesterlijk, bijna klassiek orkest. Dit unieke ensemble zou als verrassing ook jubel oogsten op buitenlandse festivals.

En daar trad dan Bruce Springsteen aan met de E Street Band. Echte verrassingen waren ook in hun geval niet te verwachten. Bij de Boss gaat het om iets anders. Hij komt met kwaliteit en niet met nonsens. Bezielde muziek met diepe wortels, rock en folk, samengesmeed tot een heel eigen erfgoed waar nog steeds nieuwe creaties aan worden toegevoegd. De fans sluiten zich steeds weer met grote loyaliteit aan voor Springsteens energie, zijn bravoure en voor het gevoel dat hij samen met de band geeft één van hen te zijn en samen jong te blijven, met die reeks nummers die tot de collectieve bezieling van ruim vier decennia horen. Inclusief die betrokken boodschap overeind te zullen blijven te midden van alles wat kapot gaat.

Springsteen had veel nieuws te bieden en daar begon hij direct mee:  We Take Care of Our Own en Wrecking Ball, respectievelijk het openingsnummer en de titelsong van zijn nieuwe protestplaat. Badlands kwam daarna als vertrouwde klassieker, gevolgd door weer een nieuwe: Death to my Home Town, gekoppeld aan City of Ruins van The Rising. Het was beslist nieuwer allemaal dan de eerste keer op Pinkpop. Na een klein uur kwamen Because the Night en I’m on Fire. Het was de hele Bruce, op Pinkpop, met dat verschil dat ze sterker speelden dan de eerste keer. Ze gaven alles en Springsteen kwam zo dichtbij als hij maar wilde op de extra plankieren die voor hem waren gebouwd.

In de lange toegift galmde het na half elf van onverwoestbare nummers als Born in the Usa, Born to Run, Hungry Heart en Dancing in the Dark, maar ze maakten de cirkel toch rond met het folky werk van Wrecking  Ball. Terwijl het vuurwerk knalde vertrok Springsteen in een zwarte Mercedes met een Duits nummerbord, aan het hoofd van een heel escorte. Het was alsof Barack Obama uit Landgraaf vertrok. Onder het publiek dat backstage even moest wachten was Seasick Steve. ‘I’m stuck!’ mopperde hij. Dat had Bruce natuurlijk niet gewild.