Halverwege het eiland stond een slanke boom met kale takken op de bus te wachten, omringd door twee onrustig ronddarrende stronken. Het was mooi stil straattheater, zonder sporen in het programmaboekje. Typisch Oerol-onderdeel in een totaal van vele richtingen. Zonder bomen wordt in het donker een bont bos aan beelden zichtbaar. In een weiland leggen twee gelegenheidskameraden vele kilometers af zonder een meter op te schieten. Halfweg gaat een trio arbeiders met elkaar in de slag in de Rechafaudages.

Oerol nr 31. Opnieuw is het binnen komen in die andere wereld waar vrij spel de regel is, waar spelers en publiek bijeen zijn op de vaste afspraak om bonte levenskunst  te vieren, met achterlating van de beslommeringen aan de wal. Zorg om bezuinigingen maakt plaats voor een rijkdom aan kostelijke belevingen. Gewoon op straat, downtown Midsland, bij de Mobiele Liedkraam van Marijke Boon naast de kerk,  of de brommende, gierende, metalen ketelmuziek van Scherzo Meganica op de Oosterburen.

Groupe Zur, dat is iets anders. Het Franse collectief van theatermakers, beeldend kunstenaars, cineasten en muzikanten is voor de derde keer op het eiland. Niet helemaal toevallig kozen ze voor dezelfde locatie als hun landgenoten van Lieux Publics. Bij de Arjens Dune bij Hee is door Staatsbosbeheer een fors perceel bomen gekapt, omdat ze in hun soort te dominant werden. In de hellende duinwoestenij die is ontstaan construeerde Pierre Sauvageot met zijn mensen in 2011 een rinkelend windmolenpark. Zur maakt er in hun stuk Horizone een landschapsschilderij van, neemt een deel uit het doek en gaat daarmee aan de wandel. Daarbij ontvouwt zich een fascinerend netwerk van witte draden op het door de spelers afgelegde traject, digitaal geprojecteerd op het duin, met stuwende muziekbegeleiding.  Visueel is het een topspektakel, maar als theaterstuk  iets te traag.

Voort gaat het in een weiland achter de Groene Weide in Hoorn. Twee mannen ontwikkelen een gelegenheidskameraadschap waarin ze vele kilometers afleggen zonder een meter verder te komen. In een open gewerkte Opel Kadett zingen ze over hun leven, melodieus, bluesy.  Geert Houtekiet speelt een Vlaamse man in midlifemoeilijkheden die in zijn aftandse brik zichzelf achterna is gegaan en per kilometer stukjes van zijn wezen achter laat. Op zijn route naar Afrika komt hij vlak bij Kruishoutem zonder benzine te staan, wat lifter André Manuel de kans biedt om in te stappen. Als Tukker zoekt hij ook naar verlichting, maar kan toch niet zonder huis en haard. Het is het verhaal van ‘Het Lied, Opus 1 in G groot voor Opel Kadett en twee zangers.’ Houtekiet was in 2008 hoofdopzichter van zijn archeologische opgraving van Goeverdingem, vlak bij Hee. Voor zijn muzikale roadmovie belde hij met Manuel. Hun samenspel is harmonisch conflictueus, hilarisch melancholiek.  Na Oerol  op tournee op de wal!

Ook al Vlaams was in 1981 het idee van Echafaudages, een komedie over drie arbeiders met hun eigen baas-knechtverhouding, destijds gespeeld door Dirk Pauwels, Josse de Pauw en Pat van Hemelrijck. De laatste is nu de chef op de vloer in de rode werktent, neergezet op Weiland Wortel. Alain Rinckhout en Danny Jordens zijn in het Alibicollectief de tegenspelers in Rechafaudages, letterlijk Herstelling. Het begint met werktuigen die uit zichzelf beginnen te zagen, te boren en te schilderen. Daarna volgt de onderlinge bewerking die het drietal elkaar aandoet, arbeideristisch komisch. Ze spelen met verf en met vuur, maar na drie kwartier zijn ze eigenlijk wel door hun arbeidsonrust heen en staakt de productie van nieuwe gedachten. Het stuk zakt wat in, tot het bloederige slot. Plezant toch, tussen West en Hee. Vooral dat Vlaamse speelplezier.
En nog is onduidelijk of die boom het eindpunt heeft gehaald met zijn stronken. Ze kunnen zomaar bij het begin zijn aangekomen.