Tour 2012 Abbeville en andere ongelukken
In het hart van Abbeville zag ik in een Tabac-winkel een Special liggen over de Tourdaden van renners uit Picardië, de streek van doorkomst. Juist toen ik dit belangwekkende document afrekende begonnen de klokken te beieren. Het klonk als een geluid uit de hemel op de dag dat de geschiedenis van oud onheil zich mengde met nieuwe ongelukken.
Vlak voor de Tour heb ik een mooie zwart-witfoto gezien van een doorkomst, een paar jaar na de tweede wereldoorlog. Die kathedraal was zowat het enige bouwwerk dat nog overeind stond. De renners reden door de puinhopen die veroorzaakt waren door Duitse bombardementen aan het begin van de Tweede Wereldoorlog.
Tourdirecteur Christian Prudhomme kent zijn geschiedenis. Ook die van Abbeville en die verwoestingen. Abbeville, gewonde stad. In het centrum is veel nieuwbouw verrezen. Ik wandelde er rond, het voelde goed aan. De start is op de Boulevard Vauban, vlak bij het oude theater. Het ziet eruit alsof hier voor het laatst toneel is gespeeld in de tijd van Molière.
Onheil is ook het lot van de Tour, een evenement van verkeer. In volle vredestijd gaat het door met alle dramatische onderdelen van het wielertoneel: valpartijen, ongelukken, met als recent toppunt het verhaal van Hoogerland en het prikkeldraad. De Tourdirectie wil geen herhaling van dat verhaal. Daarom hebben ze de regels verscherpt. Ook voor de motoren, die vaste spelers. Wedstrijddirecteur Jean-François zei het met klem over Radio Tour.
Daarna was het ook voor mij weer slalommen door de reclamekaravaan, weer spectaculair, maar ook een kwestie van goed sturen. Gisteren is na 69 kilometer een man aangereden door een auto uit de reclamekaravaan. Hij kwam er van af met een paar breuken. Bij het naderen van Boulogne kwam de ene na de andere valpartij van het peloton. Er waren geen auto’s bij betrokken.
Wie ongelukken wil voorkomen kan beter geen Tour de France organiseren.
Je bent met Oerol en de tour heerlijk op dreef met schrijven Jeroen, de vaart zit er goed in. De levensles die je aan de lezers en organisatoren voorlegt met je stuk deed me meteen denken aan een boekje die mijn moeder mij jaren geleden toestopte. Getrouwd zijnde met een Griekse man, wantrouwde ik de titel enigszins, namelijk ‘Grieken en erger” van Will Cuppy. Ondanks het gevoel dat mij iets verschrikkelijks boven het hoofd hing heb ik het boek destijds verslonden en weet ik dat het altijd nog erger en leuker kan dan het al is.
Bij eerst Jaap radio 6 hoorde ik een grappig verhaal van Nienke over wielrenner Wim van Est. Zijn val 70 meter diep in een ravijn, hij overleefde het, in het jaar 1951, zijn optakeling met behulp van de binnenbanden. Daarna de advertentiecampagne van Pontiac de sponsor van het team. Ze kwamen met de tekst “70 meter viel ik diep, mijn hart stond stil, maar mijn pontiac liep..”. Leuk die verhalen die opduikelen, voordat je het weet ken je je geschiedenis via de Tour.