Tour 2012 Een kruising van loopgraven
voor Gerrit Komrij
Met reclamekaravaan en al kwam de Tour de France gisteren in Metz aan bij het nieuwe Centre Pompidou en zo werd het een bijzondere ontmoeting tussen commerciële topsport en kunst. Karsten Kroon, David Zabriskie, Davide Malacarne en Romain Zingle haastten zich alvast vooruit om met zijn vieren bij het museum aan te komen. Voordat ze werden ingehaald ben ik er al even naar binnen gelopen.
Ik werd getroffen door de tentoonstelling 1917, gewijd aan een jaar van vele omslagen: in de eerste wereldoorlog, de kunst en Rusland, het totaal van een revolte. Er hingen schilderijen en tekeningen die ik nog nooit had gezien. Bij het vorderen van de Grote Oorlog waren de verschrikkingen het enige juiste onderwerp van hoogst confronterende kunst. Zelfportretten van Erich Heckel, Ernst Kirchner, Otto Dix – gezichten met plooien als loopgraven. Daarnaast de Corps Meurtris, de geschonden lichamen. Mannen in prikkeldraad gevangen, of kreupel voort wankelend. En daarna de vitrines met de zwaar verminkte hoofden. Mannen zonder onderkaken, verwoeste gezichten met één oog. Om stil van te worden, met al dat kabaal buiten.
Het was tijdens een etappe die voorbij ging als een oorlogsgedicht. Ik kwam buiten en hoorde van de valpartij in de Tour. Het was veel minder erg dan toen, ’14-’18, maar erg genoeg voor Wout Poels die uit zijn eigen loopgraaf moest worden getild.
Niets van dat alles in Tomblaine, de start van straks. Niemand zal er sneuvelen aan de oevers van de rivier, de Meurthe. Ze hebben daar een hele stad als museum aan de overkant van de rivier: Nancy.
Alle volgers kijken uit naar de aankomst die poëtisch drama moet opleveren: de Planche des Belles Filles, letterlijk de Plank van de Mooie Meisjes. Volgens de legende zijn in 1636 meisjes uit de buurt naar deze hoogte gevlucht voor oprukkende soldaten. Toen ze ontdekt werden stortten ze zich in de rivier. Een officier sprong een meisje na, maar ze was al verdronken. Met zijn sabel kerfde hij een gedenkteken in een plank.
Wedstrijddirecteur Jean-Francois Pescheux verwacht veel mooie dames op de klim. Op zijn best wordt het de Helling van de Mooie Jongens, maar schoonheid is niet het eerste wat telt in de Tour.
Wanneer staat er nou is iemand op om de strijd aan te binden met al die valpartijen. Elke dag weer die schaafwonden kneuzingen en botbreuken bij renners in flinterdunne sportkleding. Is het dan na al die jaren nog steeds niet duidelijk datje met een pakt van een paar honderd man niet op 3cm van elkaar kunt fietsen.
De renners lijken het zelf heel normaal te vinden als zijzelf of een collega zwaar gewond in het ziekenhuis beland. De algemene mentaliteit lijkt er één van het is niet leuk maar het hoort erbij.
Verslaggevers doen er nog een schepje bovenop door te stellen dat de Tour voor niemand wacht.
Wordt het niet eens tijd dat de tour voor zichzelf wacht een een aantal spelregels gaan invoeren, met als doel zulke massale valpartijen te voorkomen.
Wordt het niet eens tijd om het kledingvoorschrift aan te passen met als doel het terugdringen van het aantal botbreuken, kneuzingen en schaafwonden.
Wordt het niet eens tijd (ik weet dat dit commercieel niet aantrekkelijk is) om het aantal ploegen in de Tour te verminderen, zodat het fietsen weer fietsen wordt en niet een strijd om lijf en leden.
Het lijkt er mijns inziens verdomd veel op dat de Tour directie alleen maar bezig is met het grote geld en niet met het welzijn van de renners.
Doe nou eindelijk is de ogen open en zorg dat het bij de Tour weer om het fietsen draait.
Hier roept een roepende in de woestijn sluit je hierbij aan, want de Tour moet “back to the basic”.
Mogelijk is het het grote geld van de tour zelf, maar onderschat ook niet de gedrevenheid van de renners zelf oiv media en financieel gewin.. Alle renners willen een goede plek in het peleton en uit de wind, en op de vlakke ritten kunnen niet honderd renners constant geconcentreerd en gefocust blijven. Een klein onoplettendheidje door te lang in zo’n groep te rijden kan grote gevolgen hebben. Mi kan een oplossing zijn om het parcour niet te lang “vlak” te laten worden.. vanaf de start al snel laten klimmen. Het peloton moet sneller uit elkaar getrokken worden. Of kortere vlakke stukken, voor optimalisering van de concentratie. En even heel wat anders.. waarom dragen de renners geen chip waardoor we cadans, snelheid ook in beeld kunnen krijgen, van de individuele renner! groet Rob