En route in de Tour denk ik vaak aan On the Road, het ultieme onderwegbeatboek uit de jaren vijftig, het verhaal van een lange ontsnapping, geschreven door Jack Kerouac. Kort voor het vertrek naar Frankrijk zag ik de mooie verfilming. Kerouac zou een goede naam zijn voor een wielrenner. Jacques Kerouac, de trouwe knecht van Louison Bobet. De ware Jack Kerouac had meer met auto’s om daar samen met Neil Cassidy over eindeloze Amerikaanse wegen te rijden. Het was in de tijd van Bobet, Robic, Bártali, Coppi, Kübler, Koblet – periode van het Franse existentialisme, stijgen en dalen in het zwarte gat.

In Amerika jakkerden Kerouac en Cassidy door, op jacht naar het leven, op de vlucht voor de burgermaatschappij. Burn! Burn! Burn! Daar ging het om, vlammend bestaan. Net iets anders dan Gaan! Gaan! Gaan! in de Tour. Wat het allemaal met elkaar gemeen heeft is het rusteloos stuwend voortbewegen, waar in Pau zelfs op een rustdag geen einde aan komt.

Gisteren ben ik tussen Samatan en Pau gestopt om het verkeer van de Tour langs te zien komen. Dat was een andere beleving dan zelf langs te rijden. Heel kalm stond ik daar, zonder reclamekaravaan, zonder peloton, alleen met een paar groepjes publiek aan weerszijden van de weg, met velden zonnebloemen als glooiende gele dekens – meer dan Vincent van Gogh er ooit had kunnen schilderen.
De mensen stonden daar zo onder de strakblauwe lucht en ze waren tevreden, wachtend op de Tour, in de stilte vóór de Tour. Het hoort er bij. Uren wachten. Anders is er niks aan. Meestal hebben ze er ook uren voor gelopen, om op de Tour te wachten, soms in vreemde kostuums.  Ik had al eerder al een Superman zien staan, daarna een clown en ook een Musketier. Als elke dag miste ik de Duivel, deze Tour, Didi Senft die na zo’n twintig jaar niet in de Tour is vanwege gezondheidsproblemen. Abandon Diable!
Af en toe kwam er een wagen langs, van pers, organisatie, of ploeg. Aan de overkant stond een hele rij oude 2-Chevaux in het weiland. De duivel zal er ook niet zijn als morgen de helse etappe komt over de Aubisque, de Tourmalet, de Aspin en de Peyresourde. Dan wordt het gaan, gaan, gaan. Burn, burn, burn!