Bewegingloos en sereen als altijd liggen de Pyreneeën klaar als uitdaging en marteling voor mannen die zich erover heen moeten bewegen op fietsen. Met hun piekenprofiel zijn ze in Pau heel mooi te zien op één van de mooiste lanen van Frankrijk, de Boulevard des Pyrenées. Hij is aangelegd in opdracht van Napoleon Bonaparte. Hij kwam, zag en besloot dat het beter was om ervan te  genieten, dan er met troepen overheen te trekken. Palmen staan er en oude lantarens. Vandaag beginnen de renners er hun tocht naar de geduchte toppen.

Pau is de Poort naar de Pyreneeën, zegt Tourdirecteur Christian Prudhomme, een traditionele halte voor, of na de bergen. Stad van de goede koning René, aan de voet van die magnifieke ruige bergen. Daar gaat het gebeuren aan het slot van de Tour. Ook toeristisch is Pau een mooie plaats, niet voor niets is de stad zo veelvuldig bezocht door de Ronde, naast Bordeaux en Parijs, inmiddels 64 keer.
Pau-Luchon is een klassieke bergetappe. Zo vaak is hij al gereden, zo veel geschiedenis is er geschreven dat nieuwe versies niet zelden tegenvallen, alsof de Aubisque, de Tourmalet, de Aspin en de Peyresourde láger en minder  zwaar zijn geworden. Ach, waar is de heroïek van vroeger?
Voor Bradley Wiggins is de Tourmalet een berg als alle andere: hij gaat omhoog. Ook al is hij bezig aan zijn eigen legende zal hij er niet overheen rijden om andermans dromen in te vullen. Daarom toch zijn er vandaag weer vele tienduizenden naar de Pyreneeën getrokken. Eigenlijk mag Bradley zulke dingen helemaal niet zeggen. Het is mijn fantasie dat hij er alsnog ten onder gaat. Sky vertrekt voor de werkelijkheid dat hij er dichterbij de gele hemel komt.