Tour 2012: De Ronde als stimulerend middel
In een bocht in de afdaling van de Aubisque stond een bebaarde man met een witte safarihoed een versie van Smoke On the Water te spelen. Het was een eerbetoon aan John Lord, de pas overleden toetsenist van Deep Purple, vertolkt door Jean Alvarez, een typische Aubisquische hippie, authentieke bergtrol. Het was iets anders dan Blues for Frank Schleck, maar dat was ook alweer voorbij, de koers ging door, de rook van een dopingaffaire trok op met het bluswater dat de bergbeken meenamen.
Jean stond te spelen voor een eenvoudige oude berghoeve waar kaas wordt verkocht, natuurzuiver, biologisch. Hij bleek geen man die zich van de wijs liet brengen door wat omhoog was gespoten uit de onderaardse grotten van de doping. Zo was het met alle mensen die langs de weg stonden en zo zal het vandaag zijn. Frans, Deens, Duits, Noors, Belgisch, Nederlands of Engels, ze stonden stoned langs de rotsen, vereend in de collectieve drogering van de Tour zelf. Hij staat nog niet in de boeken, maar werkt wel als stimulant: Tour, met als opvallende verschijnselen, zoals euforie, extase – de ervaring van pieken.
Daar pasten ook de rappende regels bij van Daniel Mangeas, meester opzweper aan de meet, professioneel, maar ook emotioneel over een winnaar die nog niet op iets is betrapt, behalve aanvalslust.
Thomas Voeckler, bejubeld in Luchon, stad met grote Tourtraditie, al ver voor de Tour bekend van zijn geneeskrachtige bronbaden. Dat weet ook wedstrijddirecteur Jean-François Pescheux, pratend over de plaats die voor hem het hart van de Pyreneeën is.
Frank Schleck heeft de genezing van Luchon niet bereikt. Naar de bronnen van zijn positieve uitslag wordt gezocht, terwijl in Luchon meer dan honderd niet betrapte collega’s opstappen voor de rit omhoog naar Peyragudes.
zo stimulerend rijden ze ook weer niet,het is dat wiggins de gele trui draagt,anders zou ik hem kleurloos noemen.
sagan en voeckler zijn stimulerend.
Weliswaar al iets ouder gedicht, maar als Heintje Davids, telkens weer in de spuit.. uh spotlights.
Spuiten of Slikken (Blues)
Waar zijn ze gebleven, de helden van weleer
Zoetemelk, Coppi, Merckx, Janssen, Anquetil
Wim van Est, wiens Pontiac horloge bleef lopen
Zelfs toen ie zeventig meter diep het ravijn in viel
Tegenwoordig lijkt niet te vermijden dat de Tour
Die beheerst wordt door wetenschap en oortjes
Niet gewonnen wordt op brood en bananen
Maar alleen nog op stimulerende tussendoortjes
Neem nu de leider van het bergklassement
Wie zegt me dat die niet stiekem slikt of spuit
Eén zwak momentje voor de drager van de trui
En die bolletjes zien er wel érg verleidelijk uit
Het is triest te concluderen dat zo’n mooie sport
Zichzelf in de wielen rijdt door al die schandalen
Waardoor heroïsche prestaties niet meer tellen
Maar juist malafide praktijken het beeld bepalen
De tijden veranderen, zoals Dylan eens zong
En het zal vast naief zijn om ook maar te denken
Dat al die helden van weleer konden presteren
Zonder af en toe wat illegale brandstof te tanken
Maar als renners in recordtempo bergen verzetten
Mogen we dan nog in een schone sport geloven
Of zitten we te wachten op het ultieme moment
Dat straks zelfs de finishlijn wordt opgesnoven
Dan horen we zondag op de Champs d’Elysee
Telkens maar weer dat zelfde bekende refrein
Als Imca Marina door de luidsprekers schalt
En duidelijk klinkt: “Vino, Vino, waar is de lijn?!?”
———
“Where there is smoke, there is fire..”
Hallelujah Lord. Peace out!
Wat een mooie foto! Ik heb genoten Jeroen van een super dag met een top coureur;) Groeten (Salut!) Mark