In de Tour, evenement van toppen en dalen, kan het voorkomen dat renners opstijgen om aan te komen op een landingsbaan, of opstappen om te vertrekken van een startbaan, zoals bij Blagnac. Ik heb Laurent Jalabert en Joaquim Rodriquez zien winnen op het vliegveld boven Mende, in 1995 en 2010, en een heel peloton zien wegrijden op de aeroport van Blagnac, in 1988. Dat was leuk, dat laatste, op hun fietsen paradeerden ze langs een oude Concorde – ooit de supersonische trots van de Franse vliegtuigbouw. Nu stond hij daar als een kreupele lepelaar.

Tourbaas Christian Prudhomme denkt ten eerste aan de luchtvaartindustrie bij het stadje ten westen van Toulouse. Tegenwoordig komen daar de nieuwste Airbussen uit de hangars rollen. Prudhomme denkt dat de vrijbuiters nog wat willen proberen voor de tijdrit van morgen, het is hun laatste kans. Voor het decor van de Tour is het wel aardig dat ze vandaag starten in het oude centrum van Blagnac, dicht bij de fabrieken.  De promotie van de vliegtuigbouwers hoeft er niet te dik op te liggen, ook niet als de Tour wordt gedomineerd door een ploeg die zijn Engelse naam dankt aan de lucht.
Omhoog gaat het niet meer in de Tour op bergen, maar wel op de kaart, richting Brive-la-Gaillarde. Voorbij is het met de communicatie over sprinters die er af fladderen en klimmers die stijgen naar adelaarshoogte – alles van de luchtvaart in de Tour. Het is over met hoog scoren voor de bollentrui. Met nog een tijdrit te gaan wordt het eerst laag defileren door de streken van Lot, Tarn en Dordogne, favoriete vakantiebestemming voor veel Nederlanders, vol dorpen en steden waar ik ook graag zou willen stoppen voor een goede wijn. Het is ook een beste rit voor de overgebleven Nederlanders om er eindelijk ouwerwets vrijbuiterig in te vliegen, al is dat vermoedelijk een luchtspiegeling.