De president zelf, François Hollande, zou er in de rode directiewagen nummer 1 plaats nemen, maar dat was niet de enige reden waarom Les Cabécous stonden te spelen bij het binnenrijden van Souillac. Ze hadden zich daar opgesteld voor hun pure spelplezier, maar ook om zich te tonen als trots plaatselijk orkest. Ze deden het niet voor de president en ook niet voor Bradley Wiggins,  Les Cabécous, letterlijk de Schapenkazen, een smakelijk geheel van mannen en vrouwen, jong en oud, met een dominante blazer met grote snor.

Bradley met de Bakkenbaarden was bij de start in Blagnac samen met het peloton al onthaald op een ensemble van Airbus 308, Trois Cent Huit en acht jagers die het blauw wit rood van Frankrijk in de lucht boven Blagnac bliezen. De man in de gele trui moet zich hebben afgevraagd waarom de Franse piloten niet in staat waren om de Engelse Union Jack uit hun uitlaten te toveren.
In Bonneval zal Bradley van start gaan als een nieuw soort Tourwinnaar: een Wiggins. Dat is iets een ander soort dan de man van het goede jaar 1956: Roger Walkowiak. De oudere kenners weten het: die werd het Franse publiek door de toenmalige Tourbaas Jacques Goddet voorgehouden als een anti-held. Hij was mee geslopen met de goede ontsnapping, had zelf geen etappe gewonnen en hij bezat niet de filmsterrenuitstraling van Louison Bobet. Roger kan toch geen slechte renner zijn geweest.

Wiggins is geen Walkowiak. In het secondespel van de Tour heeft hij zijn vroege slag geslagen in de tijdrit naar Besançon. Daarna bleek hij een mindere klimmer dan Froome. Behoudend en kalm wordt hij de eerste Engelse winnaar uit de Tourgeschiedenis.  Genoeg om over te schallen en te schetteren. Het is al net zo uniek als die eerste Touroverwinning van Jan Janssen in 1968. Die moest het doen zonder een ploeg als Sky, had geen Froome bij zich. Jan was niet de beste klimmer, geen Walkowiak, maar ook geen Wiggins. In historisch opzicht doet Nederland het zo slecht nog niet in de Tour.