De Tour de France is thuis gekomen in Parijs, maar de gele trui gaat naar Engeland, voor het eerst in de geschiedenis. Bradley Wiggins is de eerste om daar verbaasd over te zijn. Toch was hij dat joch uit Londen dat in de tijd van Miguel Indurain dacht aan het winnen van de Tour. Nu het hem gelukt is, heeft hij er moeite mee om legendarisch te zijn. Heel Brits zei hij: ‘Het is uiteindelijk alleen maar sport. Ik moet ook gewoon naar het toilet en bij thuiskomst de boel opruimen. Dat houdt je op de grond. Ik ben niet iemand voor rode lopers en al dat soort rommel.’

Hoe historisch ook, een spectaculaire Tourzege is de eerste Engelse niet. Hij was voorspeld en de uitvoering was bijna té perfect, op die momenten na dat Christopher Froome van Wiggins weg reed tijdens de laatste aankomst bergrit. Dat gaf nog een vleugje spanning, als in een Shakespeariaanse broedertwist. Het voedde de scepsis over Wiggins’ gehalte als winnaar. Daar rekende hij grotendeels mee af in de afsluitende tijdrit. Na Monsieur Chrono, Jacques Anquetil, heeft Bradley Wiggins zich overtuigend laten zien als Mister Stopwatch.

Het was reden voor het college van oude wijzen op Radio Monte Carlo, de oude druïde Guimarix voorop, om snel na de tijdrit te beginnen over het inkorten van de hoeveelheid kilometers tegen het uurwerk. Zo is het altijd wat. De heren vroegen zich vorig jaar af of Cadel Evans wel voldoende rock was, bij grote Franse twijfel over de uitstraling van de Australiër – geen glamoureus partybeest. Dat moest Evans vooral niet zijn, om voor een keer miraculeus de Tour te winnen.

Mod

Ook Wiggins is geen rock. Wiggins is mod – alles van The Who tot aan Paul Weller. Door opa opgevoed met de Kinks, dat ook. Dat maakt hem een Well Respected Man, een meneer die zijn leven leidt in brave behoudzucht, in de visie van Ray Davies. Met Wiggins ligt het een forse slag anders. Hij heeft behoorlijk met de drank geworsteld en daarna vooral geleefd voor de fiets, zijn grootste passie.

In de opperste controle van Sky heeft hij de laatste bochten naar de Tourzege genomen, na de pech van vorig jaar, een valpartij in de eerste week waardoor hij de Tour moest verlaten. Eenmaal thuis zag hij Evans op de televisie winnen, de tijdrit naar Grenoble. Dat was de motivatie die hij nodig had. Dat kon hij ook.

Na de ongekende zege komt direct de relativering. Wiggins: ‘Het is geen zaak van leven of dood. Al is het wel raar om aan een finish te komen met al dat geduw, alsof er een massamoordenaar in een gerechtszaal wordt binnen geleid. Aan het eind van de dag is het toch maar gewoon sport. De eerste Engelsman die de Tour wint? Ja, maar mijn helden waren Tom Simpson en David Millar. Ik kon me niet voorstellen dat ik sterker zou zijn dan hen. Ik ben Bradley Wiggins, ik ga ook elke dag naar het toilet. Ik heb wel respect voor de wielerkalender. In één jaar Parijs-Nice, de Dauphiné en de Tour winnen, dat is wel wat.

Teamwork

Engeland kent een cultuur van beroemdheden die niets hebben gepresteerd. Het is wel mooi om gerespecteerd te worden om wat je bereikt hebt. Er zullen meer Tourwinnaars zijn. Misschien Christopher Froome. Die zogenaamde rivaliteit met hem is sterk aangedikt. Er is geen probleem. Het was teamwork.’

Wiggins realiseert zich heel goed dat hij niet past in het beeld van de heroïsche solist. Zo zal het blijven, want zo is het wielrennen van nu. Hij zegt: ‘Er hangt veel romantiek om de sport. Aanvallen als Pantani enzo. Het wielrennen is veranderd. De Tour is menselijker geworden door alles wat de UCI heeft gedaan. Solo’s van 220 kilometer, zoals van Richard Virenque die ik als jongen ook prachtig vond, dat is niet werkelijk meer. We hebben het tempo bergop hoog gehouden. Dan moet je wel een heel hoog wattage draaien om weg te blijven. Dat kan niet meer, tenzij je een paar liter extra bloed hebt.’

Dat klinkt toch heel zinnig, is het niet?