De nachtzuster wil handjes
Minder formulieren, veel minder vergaderen en overleggen. Meer handen aan het bed en de overheid die weer de regie neemt. Bijna op elke etage van het Rode Kruis Ziekenhuis in Beverwijk is te horen dat de welbekende ‘marktwerking’ niet zo’n succes is. De reden dat we er naar vragen deze ochtend is de Agenda voor de Zorg zoals die is opgesteld door de grote zorgorganisaties in Nederland. Artsen, zorgverzekeraars, specialisten, ouderenorgansiaties en tal van andere zorgaanbieders. Alle wensen op een rij richting Den Haag net op het moment dat er een nieuw kabinet gaat komen.
In die agenda staan voorstellen om de zorg verder te verbeteren en tegelijk de kosten te beheersen. En dan maar hopen dat de nieuwe regeringspartijen die agenda gaan zien als leidraad voor het regeerakkoord. Vandaar dus dat we deze ochtend het ontwakende ziekenhuis rondstruinen op zoek naar ideeën vanaf de werkvloer. Het Rode Kruis Ziekenhuis geniet landelijke bekendheid vanwege het brandwondencentrum. Paul van Zuilen is plastisch chirurg en expert als het gaat om brandwonden. We lopen mee met zijn ronde op de verpleegafdeling. “We moeten veel te veel vergaderen. Deze week enkele avonden en alle administratieve toestanden erbij kost veel te veel tijd”. Volgens Van Zuilen is de marktwerking mislukt. En eigenlijk horen we dat op bijna alle afdelingen. Agnes Seesink, ze werkt al tientallen jaren in het ziekenhuis. “We missen handen aan het bed. Uiteraard, spoedeisende zorg gaat uiteraard voor. Maar te vaak moeten we patiënten laten wachten omdat we met te weinig mensen zijn op de afdeling en dat is vervelend”. Of long arts Erik Kapteijns: “Van mij mogen de specialisten weer in vaste dienst en moet de overheid weer veel meer de regie nemen”. Uiteraard wil niemand de wachtlijsten van weleer terug, maar de marktwerking lijkt doorgeschoten, zo menen de meeste medewerkers. Toch is ziekenhuisdirecteur Jeroen van Roon voorzichtig. “Natuurlijk moeten we niet eindeloos vergaderen en formulieren invullen. Maar laten we zorgen voor enige rust. Niet opnieuw alles omgooien, we zijn een heel eind op de goede weg”. Van Roon vindt ook niet dat de zorgverzekeraars teveel invloed hebben. “Het leiden van ziekenhuis is complex. je moet winst maken maar hebt ook een maatschappelijke functie”. Van Roon denkt dat we ondanks alle kritiek op de goede weg zijn. Wat dat betreft lijkt de leiding een andere mening te hebben dan de mensen op zaal en gang. Benieuwd welke agendapunten van de zorgaanbieders en verzekeraars terug te zien zijn in de plannen van het toekomstige kabinet.
Fragment 1
Fragment 2
Fragment 3
Fragment 4
Fragment 5
Fragment 6
Je moet winst maken? Nee lul, je moet quitte spelen of de verliezen beperken en zoveel mogelijk mensen geven wat zij nodig hebben. Iedereen is verplicht verzekerd, zorg is een eerste levensbehoefte, en elke cent die zij aan winst maken is door ons burgers teveel betaald. Dat geldt overigens voor alle vroegere nutsbedrijven zoals gas- energie- en reïntegratie-verzorgers.
Vergaderen moet gewoon terug naar 1 keer per week, en indien iemand er geen heil in ziet moet hij/zij het recht krijgen om eens per 2 weken over te slaan, specialisten moeten in loondienst, en bestuurders van een ziekenhuis moeten zoveel mogelijk buiten de medische sector worden gezocht en een salaris krijgen dat vergelijkbaar is met een directeur van een basisschool of een klein administratiekantoor. Verder dient elke cent die er meer binnenkomt dan uit gaat, in een landelijk fonds gestort dat aan het eind van het jaar de hele kas uitkeert aan de zorgverzekeraars onder voorwaarde dat elke betaalde euro van de premie van volgend jaar wordt afgetrokken.
De privatisering an sich was niet verkeerd, wel was het verkeerd om er bedrijven van te maken. Ziekenhuizen zouden stichtingen moeten zijn, immers is een maatschappelijke functie uitoefenen hun doel, niet het maken van winst of draaien van omzet. En als partijen het daar niet mee eens zijn, werken ze indirect mee aan het veroorzaken van ernstig letsel of dood door schuld (moord indien het heel erg duidelijk is dat iemands dood voorkomen had kunnen worden) en zouden ze de partijbonzen die deze programma’s schrijven net zo hard moeten aanpakken als fabriekseigenaren die hun personeel aan gevaren blootstellen of ambtenaren die zich laten omkopen om gevaarlijke situaties te tolereren. Zo, dat is er ook weer uit.
Het ligt simpel. Na de verkiezingen is wederom des te meer duidelijk wat het eigenlijke grootste probleem is in Nederland.
Door de ‘uitslag’ kan iedereen zien namelijk dat verschil tussen arm en rijk nog veel groter is dan werd voorgespiegeld al jaren.
Wie gaan er nou toch stemmen op een Rutte en een VVD als die net in een Kabinet gedoogkonstruktie zaten die uit mekaar klapte logisch ook, en samenwerkte met een PVV, waar niet veel van over is evenals een “CDA ” nota bene die als Christenpartij erin zat?
Denk eens even na mensen.
Hypocrisie volop hier.
En zeker burgers die er nog achter aan lopen omdat ze totaal niet weten wat er speelt of zelfs niet weten wat een 1e Kamer is in dit land.
Die vijftig zo lieden die weg zijn uit die 2e Kamer met wachtgeld jaren hoor je ook niet over, ze “schijten namelijk niet in hun eigen zak”…
Waar ik mij zo aan stoor, is het adiagum dat er in de zorg geen winst gemaakt mag worden – maar de specialisten hebben allemaal hun parasitaire maatschapjes. Die bestaan voor de winst
Doe het goed, of aanvaard die winst
Maar houd het geheel eens tegen het licht. Er wordt in mijn ogen veel te veel geld aan zorg uitgegeven. Meer dan 10 % van het bnp nu, en dat dreigt nog meer te worden.
Ja, ik weet dat er dan mensen dood gaan. Maar als al het geld naar zorg gaat, en bijvoorbeeld niet naar werk, naar eten of naar huisvesting, dan gaan er ook mensen dood.
Ik dnek zelfs meer, maar die zijn anoniem.
Gezondheidszorg is door de privatisering en marktwerking verworden tot consumptie: waar heb ik recht op?
Door de bezuinigingen en hoge tempo’s, plus de protocollen is onderzoek nu een kwestie van afstrepen geworden: niet meer goed luisteren en kijken naar een patient, maar een batterij onderzoeksmiddelen inzetten en maar hopen dat daar iets uit komt.
Hoe maak je iets van binnenuit duur?