Over de bloemetjes en de bijtjes

Vandaag verschijnt een kritisch Nederlands onderzoek naar de gevolgen van het gebruik van moderne insecticiden.

Uit onderzoek van de Universiteit van Utrecht blijkt dat er een verband is tussen het gebruik van Imidacloprid (een stof uit de familie neonicotinoiden) en de afname van het aantal insecten in het oppervlaktewater. Wetenschappers luiden de internationale noodklok: “Met een strengere norm alleen komen we er niet. Dit insecticide is zo schadelijk en blijft zo lang in het milieu dat een internationaal verbod nodig is.”

Bioloog en imker Lennard Pisa laat in Utrecht zijn bijenvolken zien. Het is nog vroeg en koud, de bijen wachten rustig tot het warmer wordt. In de botanische tuin van de Universiteit Utrecht treffen we dr. Jeroen van der Sluijs, één van de auteurs van het onderzoek dat vandaag verschijnt: “Imidacloprid is gevaarlijk voor insecten en moet verboden worden”. Jaap van Wenum van LTO Nederland komt langs: “We kunnen op dit moment niet zonder deze pesticiden. Maar waar normen overschreden worden, moet dat worden aangepakt”.

Hoe dan ook: de discussie over het gebruik van neonicotinoiden in de landbouw krijgt met dit nieuwe onderzoek een nieuwe impuls…

Het persbericht van de Universiteit Utrecht treft u hier

Bijdrage 1

Bijdrage 2

Bijdrage 3

Bijdrage 4

Bijdrage 5

 

Op de foto: Lennard Pisa en Marc-Robin Visscher foto NOS

Deel deze pagina

« Terug naar het overzicht


7 reacties op “Over de bloemetjes en de bijtjes”

  1. Bas zegt: 02-05-13 om 09:21

    Als ik het artikel lees, dan krijg ik de indruk dat er een ernstig probleem is. Ik vraag mij alleen af, het middel vervangt een ander middel, dat wellicht nog veel grotere gevolgen zou hebben.

    Ik realiseer mij dat het artikel geen beleidsnotitie is waar belangen worden afgewogen, maar dat betekent dan ook dat uit deze studie niet geconcludeerd mag worden dat het middel Imidaclopride – of de groep neonicotinoïden – verboden zouden moeten worden.

    Want verbied je dit middel, dan wordt er óf een ander middel gebruikt, óf doordat geen middel gebruikt wordt, zal er een effect zijn op de oogst.

    Op voorhand ben ik niet tegen een verbod – waar mogelijk zou ik liever zien dat er helemaal niet bestoven wordt – maar ik denk wel dat voordat een eventueel verbod uitgegeven wordt, er meer nodig is.

    Namelijk een effectanalyse. Voor die analyse is in elk geval een even goede studie naar de alternatieve middelen nodig.

    Ik hoop dat die reeds gemaakt is. Want de aangegeven problemen zijn ernstig, daar wil ik helemaal niets aan afdoen

  2. Ik vraag me ook af wat de alternatieven zijn als deze pesticiden worden verboden. Voorheen dacht ik dat het onmogelijk zou zijn om gewassen op grote schaal te verbouwen zonder pesticides.

    Inmiddels ben ik er veel over gaan lezen en volgens mij en anderen, is natuurlijke plaagbestrijding HET natuurlijke antwoord op pesticides.

    Of natuurlijke plaagbestrijding effectief genoeg is, weet ik niet. Maar wel ben ik heel erg voor projecten als de groenblauwe dooradering te hoekse waard, waar onderzoek wordt gedaan hiernaar.

  3. Ricardo zegt: 02-05-13 om 16:25

    Graag sluit ik me aan bij de vorige reacties. Zonder veel technische kennis van zaken heb ik de indruk dat moderne bestrijdingmiddelen lang niet zo onschuldig zijn als we dachten. Die neonicotinoiden schijnen overigens ook in groenten en fruit achter te blijven. En dan volstaat grondig wassen en/of koken ook niet meer.

    Ik zie tevens een parallel met het gebruik van microplastics in b.v. shampoo en tandpasta. Unilever schijnt daarmee (wereldwijd) te willen gaan stoppen. Intussen spoelt ook dit overal het milieu in en vormt eveneens een blijvend grote grote bedreiging voor de hele voedselketen. Evenals de enorm grote ‘continenten’ drijvend en in steeds kleinere eenheden afbrekend plastic in alle wereldzeeen.

  4. Bas zegt: 02-05-13 om 17:14

    @ Ricardo

    De neonicotinoïden zijn voor zoogdieren veel minder gevaarlijk dan voor insecten. Het artikel omschrijft dat zoogdieren weliswaar een receptor voor de middelen hebben, maar dat deze anders van structuur is en dat de affiniteit veel lager is.

    affiniteit betekent – vrij vertaald – dat de middelen niet zo goed vast zitten, en dat je dus veel minder effect hebt.

    Het komt er dus op neer, dat een voor een bij dodelijke dosis voor ons helemaal geen kwaad kan.

    Dat is namelijk ook en kant van de moderne bestrijdingsmiddelen. Ze zijn specifiek: een insecticide is voor zoogdieren niet of weinig schadelijk, maar een middel tegen ratten en muizen is ook voor ons gevaarlijk.

    We lijken namelijk meer op muizen dan op kakkerlakken

  5. Mario zegt: 02-05-13 om 19:08

    @Bas

    het grote gevaar van middelen die de biodiversiteit schaden, de eco-systeemdiensten aantasten en daarmee de voedselvoorziening in gevaar brengen is dus indirect.

    Om dat te (willen) zien moet er vrij vertaald ook wat affiniteit met biologie zijn

  6. Bas zegt: 03-05-13 om 08:45

    Mario,

    Toen ik in de chemie afstudeerde werd ik omschreven als een bioloog die chemie gestudeerd had. Dat was niet als compliment bedoeld, maar zo heb ik het wel opgevat.

    Als student was ik bezig met een ecotoxicologisch onderzoek – ik denk dat ik de implicaties van de metingen in het artikel prima inzie.

    Het enige is, ik vraag mij af wat voor middel voorheen gebruikt werd. Dat middel is, wellicht, nog veel schadelijker – dat weet ik niet. En daarom stelde ik die vragen. Ik denk namelijk dat een middel dat schadelijk is niet gebruiken en vervangen door ene nog schadelijker middel geen goede aanpak is.

    Alleen, waar ik biologisch en chemisch inzicht heb, heb ik zelf geen kennis van bestrijdingsmiddelen. Daarom stelde ik vragen en deed ik geen beweringen.

  7. Jurgen Foortjes zegt: 03-05-13 om 12:52

    Het echte probleem zit wat mij betreft in de overproductie die we menen te moeten leveren. Als klein land menen we dat we het hebben moeten van de export, waardoor we hoeveelheden moeten produceren niet zozeer voor de consumptie, maar voor de omzet. In alles moet er massaproductie zijn waarin duurzaamheid ver ondergeschikt is aan de omzet die het levert. Overschot moet vernietigd worden. Zo hebben we landen met honger in de wereld die we niet voeden omdat ze er niet voor kunnen betalen. We vernietigen liever voedsel dan dat we er niets voor vangen. Een wereldwijd cultuurprobleem dat we niet zullen keren zolang we blijven denken dat de wereld afhankelijk is van economische groei op de manier waarop we dit momenteel invullen. Een economisch model waarin alleen geld nog waarde lijkt te hebben en al het andere alleen nog maar als het geld oplevert.
    Ik denk dat we af moeten van het idee dat omzet de top van de wereld is. Niet eenvoudig, dat besef ik. Omdat we hier eigenlijk met z’n allen in vast zitten. Eigenlijk raar omdat ik ook geloof dat de meesten het eigenlijk helemaal niet zo willen. Toch laten we ons hier collectief in vastzetten. We zijn opgevoed te geloven dat diegenen aan de top het wel het beste zullen weten, anders zouden ze daar niet zitten. Maar ook de mensen in de top zitten vaak daar omdat ze het systeem zo geleerd en ingeprent gekregen hebben. Gaan we echt dood als we geen geld meer hebben? Is het echt geld dat de wereld zal redden? Geld kun je niet eten, zei ooit een wijze indiaan. Als je alles omzet in geld, wat hou je dan nog over. Klinkt voor sommigen misschien wat overdreven, maar als je kijkt naar hoe vruchtbare grond wereldwijd wordt omgezet in korte termijngelden en wat er dan van overblijft………
    Ik geloof dat zolang we dit besef niet wereldwijd hebben, we niet echt verder komen dan wat rommelen in de marge.

Geef een reactie