De weblogs van de NOS worden niet langer bijgewerkt.

Voor nieuws Over de NOS kunt u terecht op over.nos.nl.
Voor de overige berichtgeving kunt u terecht op NOS.nl.

Tour 100: heroïsch Landschap

Bij het aanrijden naar Albi kwam de Tarn schitterend in beeld, majestueus kronkelend. Juist omdat de rivier zo prominent deel neemt aan het verslag van de etappe wordt hij deelgenoot van het verhaal, van de heroïek. De Tarn is een held, geheel vloeibaar altijd een rotsvaste waarde op de routes du Tour.

Zo is het in het Pyreneeënweekend van Tour nummer 100 ook met de Tourmalet en de Aubisque, voor een keer zijn het helden in ruste, maar volop aanwezig in de herinnering. In plaats van deze twee reusachtige routiniers moeten de Pailhères en de Hourquette d’Ancizan zich bewijzen als nieuwkomers. Hun profiel is een open invitatie voor de verdere profilering van nieuwe helden op de fiets.

Zelf vind ik het kansrijke namen, Pailhères en Hourquette d’Ancizan. Het zijn ontdekkingen van de recente tijd, terwijl ze toch al miljoenen jaren niet ver van het fameuze oude duo vandaan liggen. Ze zijn uitverkoren door de Tourdirectie, omdat ze in Parijs niet over clichés heen willen blijven gaan en graag werken aan de vernieuwing van de ronde. Het zijn sierlijke namen, ze hebben iets van de wuftheid van klassieke musichalls. Ah! Een bruisend avond in de Pailhères en dan het orkest van de Hourquette…Niet te versmaden voor grimpeurs en dansant, dansende klimmers.

Toen vorige herfst alles kermde en kreunde over de doping stak Christian Prudhomme bij de presentatie van Tour 100 de vlag uit voor Frankrijk. Oude vedetten mochten vallen, maar het land bleef overeind, in al zijn landschappelijke heroïek. Onschuldig land, dat ook. Als man van het beeld heeft Prudhomme niets te klagen over la France. In Corsica weten ze er inmiddels over mee te praten, na drie dagen overvloedige eilandpromotie door reclamebureau Tour de France.

Mijn oude moeder zit elke dag voor de televisie om thuis op vakantie te zijn in Frankrijk en zo genieten veel meer kijkers van de Tour, zonder enige interesse voor het koersverloop, maar met groot enthousiasme voor de panorama’s van oude dakpandorpen, versleten kastelen, machtige kathedralen en weidse landerijen.

Zou het een idee zijn om een Ronde door Frankrijk te maken zonder peloton, zonder kopgroepen, solisten? Goede gedachte voor de Frankrijk-adepten, maar het zou tot hevige protesten leiden van de liefhebbers van de koers. En zo’n landschap alléén wordt op den duur levenlozer dan de saaiste etappe.

Ik heb Le Tour, Héroisme en Cent Tournures erbij gepakt, het nieuwe boek van Fabienne Horsparcours, buitengewoon hoogleraar Tourstudies aan de Universiteit van Rennes. Zij observeert: ‘Eerst is er het landschap, uitnodigend, uitdagend, met een geschiedenis van eeuwen en de bekoring van de natuur en de bebouwing, in al zijn varianten. Dat maakt het heroïsch van zichzelf. De Tour kan niet zonder en niet alleen door het eenvoudige gegeven dat hij er doorheen moet.

Omgekeerd kan het landschap niet zonder de Tour, om meer pracht aan de wereld te kunnen tonen. Een landschap kan een lusteloze etappe verlevendigen. Een fascinerend wielergevecht transformeert een verstild landschap tot een kolkend toneel.’
We gaan er nog genoeg van meemaken en niet alleen in de honderdste editie.

Deel deze pagina

« Terug naar het overzicht


Geef een reactie