Morgen is het precies vijftig jaar geleden dat tijdens een galavoorstelling in Milaan La Dolce Vita in première ging. Federico Fellini’s magistrale epos over het wulpse en hedonistische Rome van de paparazzi werd allesbehalve goed ontvangen. Fluitconcerten en boegeroep overstemden het magere applaus. Nog voor het einde van de film verlieten de nodige toeschouwers de zaal en klonk het van verschillende kanten luid basta! en vergogna! (schande).

Eenmaal buiten worden regisseur Fellini en hoofdrolspeler Marcello Mastroianni onthaald op een stortvloed aan scheldwoorden, variërend van “communisten” tot “zedeloze lafaards”.  Fellini wordt, volgens de verhalen, zelfs bespuwd. De prefect van Milaan vreest opstootjes en dreigt de film in beslag te nemen. Al deze heisa zorgt er uiteraard voor dat in de dagen die volgen de film in heel Italië volle zalen trekt.

Zeer tot afgrijzen van het Vaticaan dat La Dolce Vita in keiharde bewoordingen met de grond gelijk maakt. Pure “zwijnerij” staat er te lezen in de Vaticaanse krant Osservatore Romano. De bisschoppen in het noordelijke gewest Veneto verklaren briesend geen absolutie te zullen geven aan gelovigen die tijdens de biecht bekennen dat ze de film hebben gezien. Het mag allemaal niet baten.

Zet Javascript en Flash aan om deze Flash video te zien.

Op het filmfestival van Cannes wint La Dolce Vita de Gouden Palm. In de buitenlandse kritieken wordt de film bestempeld als een geniaal meesterwerk. Nog altijd is Fellini voor veel niet-Italiaanse filmers een groot en lichtend voorbeeld.

Maar in eigen land is de meester wel beroemd, maar worden zijn films zelden of nooit op televisie vertoond. Zo ongenadig scherp was Fellini’s ironische kijk op zijn medeburgers dat zelfs nu nog, jaren na zijn dood, die blik wel gelauwerd wordt, maar liever niet gezien. Gelukkig bestaan er dvd’s.