Er lijkt geen eind te komen aan de politieke crisis in Italië. De hele zomer lang gaat het in de media alleen maar over de vraag of de regering-Berlusconi nu gaat vallen of niet. Hoe opgewondener de journalisten zijn, des te moedelozer reageren de mensen op straat. De ene dag lijkt het einde nabij. De volgende dag zijn er opeens weer vooruitzichten dat Berlusconi nog een tijdje blijft zitten.

Kilo’s krantenpapier en kilometers beeldmateriaal worden er dagelijks aan gewijd. Verkiezingen dit najaar. Nee, verkiezingen volgend voorjaar. Nee, de rit uitzitten tot 2013. Dat laatste lijkt gezien alle heisa erg onwaarschijnlijk. Of toch niet?

Waar gaat het om? Heel kort samengevat hierom.

Berlusconi heeft eind juli Gianfranco Fini, medeoprichter van Berlusconi’s partij Volk van de Vrijheid, uit de partij gezet. Volgens B omdat F een eigen politieke koers volgt, alleen maar tegenwerkt en dus verraad pleegt tegen de Leider. Volgens F omdat B zich binnen de partij als een dictator gedraagt, alleen maar bezig is met wetten die hem van zijn problemen met justitie moeten verlossen en veel te veel aan de leiband loopt van coalitiepartner Lega. Van het verkiezingsprogramma van het Volk van de Vrijheid komt zo niets terecht, aldus Fini.

Maar Fini is niet alleen. Hij heeft een dertigtal getrouwen met zich meegenomen. Wat nu als er na de zomerstop weer geregeerd moet worden en die groep tegen de regering stemt in het parlement? Juist, dan heeft Berlusconi geen meerderheid meer. Misschien is het daarom beter om de stekker er nu maar vast uit te trekken. Maar wie moet dat doen en wanneer? Dat is de hamvraag waar we nu al wekenlang tot vermoeiens toe mee worden gebombardeerd.

Iedereen weet dat wie een regering laat vallen daar meestal niet door de kiezer voor wordt beloond. Het is veel beter om slachtoffer te zijn dan dader. Slimme Fini zegt in het parlement de belangrijkste punten van het verkiezingsprogramma best te willen steunen. Als het maar punten zijn waar zijn groep zich in kan vinden. Zo probeert hij Berlusconi in een houdgreep te nemen. Een eigen partij heeft hij nog niet opgericht. En zelfs al zou hij dat in een sneltreinvaart doen, bij snelle verkiezingen maakt hij weinig kans om sterk uit de bus te komen.

De Lega ziet verkiezingen daarentegen best zitten. Ze staan goed in de peilingen en kunnen in het noorden zelfs flink veel stemmen gaan afpikken van Berlusconi zelf. Zodat die straks nog afhankelijker van hen is.

En Berlusconi? Wat wil hij? Het lijkt erop dat hij dat zelf eigenlijk niet weet. Lijkt, want hij heeft al tijden lang geen verklaring meer afgegeven en zal pas eind september een toespraak houden in het parlement. Ik denk dat hij op dit moment vooral bezig is met schaapjes tellen. Op hoeveel parlementariërs kan ik rekenen. Hoeveel kan ik er met mooie beloftes losweken uit de oppositie. Hoe sta ik in de peilingen. Welk scenario is voor mij het voordeligst.

En zo rommelt het maar voort. Het blijft bevreemdend. Dat eindeloze gekissebis over het wel of niet vormen of laten vallen van een regering. Het regeren zelf lijkt zo’n beetje de laagste prioriteit geworden.