Kroniek van een avond Malasanità
Het woord Malasanità betekent slechte gezondheidszorg of zelfs wantoestanden binnen die sector. Het is in Italië een begrip. Tot nu toe iets waar ik in de achttien jaar dat ik in dit land woon eigenlijk nooit zelf mee ben geconfronteerd. Mijn ervaringen waren altijd overwegend goed tot zelfs zeer goed. Tot gisteren, toen ook ik heb mogen meemaken hoe in tijden van strenge bezuinigingen een Eerste Hulp wordt gerund.
Plaats van handeling: het San Camillo-Forlanini-ziekenhuis in Rome
Tijd: van 19.45 tot ca. 03.00 uur
Reden: aanrijding op de scooter, beginnende blauwe plekken op been, de patiënt kan lopend naar de Eerste Hulp
19.45: ik betreed de ontvangstruimte van de Eerste Hulp door een automatische deur die je met de hand moet openwrikken. Het is er allerminst warm, maar de kamer zit vol met mensen die toch beschutting zijn komen zoeken 
tegen de kou buiten. Is de normale gang van zaken en heb ik al vaker gezien.
20.05: ik word ontvangen in een triage-ruimte en leg uit wat er gebeurd is. Krijg een groene code, de derde van vier codes in volgorde van belangrijkheid. Goed voor enkele uren wachten. Ook dat is bekend. De dienstdoende broeder vraagt me naar mijn beroep. Op mijn antwoord dat ik journalist ben, zegt hij dat ik maar snel een stuk moet schrijven over hoe vreselijk slecht het er hier toegaat. Hij voegt er nog aan toe dat veel personeelsleden de kantjes eraf lopen omdat het ze allemaal niets meer kan schelen.
20.20: een verpleger brengt me in een rolstoel naar de groene code-afdeling en zet me ergens in de gang tegen de muur. De wachtkamer zit bomvol. In de gang hangen borden dat je je er niet mag ophouden. Onder die borden staan bedden en brancards met vooral oudere patiënten. En zit ook ik, gewapend met een dik boek.
22.00: de man op het bed pal voor mij in de gang begint te ijlen. Ik roep een verpleegster die het infuus dat hij al uren op zijn buik had liggen aan een standaard bevestigt. Het liep namelijk niet door en hij was bezig uit te drogen. Een andere oude dame in een bed wil een ondersteek om haar behoefte te kunnen doen. Na een half uur wordt er eentje gebracht. Wanneer ikzelf het ziekenhuis verlaat, heeft niemand die weggehaald. De geur is in de hele gang te ruiken.
23.00: om de zoveel tijd roept iemand een patiënt de behandelkamer in. Af en toe lopen er verpleegkundigen langs. In de gipskamer pal naast mij gaan soms patiënten naar binnen. Op de deur van die kamer hangt een door alle artsen ondertekende brief dat er, als gevolg van de bezuinigingen, niet genoeg personeel is en dat er geen vrije bedden meer zijn. Wie in de Eerste Hulp komt, moet heel, heel lang wachten en wordt aangeraden om het ergens anders te gaan proberen. Het staat er letterlijk. Op een ander briefje aan de muur staat dat het verboden is om foto’s of filmopnames te maken. Daar heb ik mij niet aan gehouden.
23.45: de zoon van een zieke vrouw begint te tieren tegen het personeel omdat het zo lang duurt. Hij is bang dat haar bloeddruk nog verder zal dalen. De vrouw ligt op een brancard en verroert zich niet. Na een minuut of tien schelden komt de bewaking en sommeert hem om weg te gaan. Hij houdt zijn mond en gaat door met wachten.
00.30: na middernacht is de kachel omlaag gedraaid en doet de kou zich voelen in de gang. De patiënten in de bedden klagen erover, want ze hebben alleen een laken gekregen en geen 
dekens. Die zijn namelijk op. Niemand kijkt naar ze om. Vanuit een kamer om de hoek hoor ik het geklaag en gesteun van een vrouw die er slecht aan toe is. Niet iets om vrolijk van te worden.
01.15: ik hijs me uit de rolstoel op zoek naar een wc. Wat ik onderweg zie door de open deuren van de verschillende afdelingen tart iedere beschrijving. Zaaltjes volgepropt met bedden, mensen in hun pyjama hangend in stoelen, geen personeel. Kots op de grond van iemand die onwel geworden is. Is dit de hoofdstad van de vierde economie van Europa?
02.00: eindelijk lukt het om een snelle blik te werpen in de groene code-behandelkamer. Ook stampvol met wachtende mensen die blijkbaar nog veel eerder dan de patiënten in de gang daar aangekomen zijn. Enkelen slapen, de meesten staren voor zich uit. Achter een gordijn zijn artsen bezig.
02.30: een man in ongeveer in dezelfde situatie als de mijne vertelt dat hij na elf uur wachten eindelijk is geholpen. Glimlachend zegt hij dat 20 uur wachten geen uitzondering is, zelfs als je per ambulance wordt binnengebracht. 52 uur schijnt het record te zijn, maar dat was behaald in een ziekenhuis vlak buiten Rome.
03.00: ik geef me gewonnen. Zeven uur zijn voor mij genoeg. Dan maar geen röntgenfoto’s.
P.S. de patiënt maakt het goed en is blij om gewoon thuis te zijn
Je schrijft een paar keer ‘bezuinigingen’. Zijn die afkomstig van Monti of van voorgaande regeringen?
Helaas komt dit ook voor in ziekenhuizen in Engeland. Ik ben zelf behandeld in St. Georges Hospital in Londen, omdat ik een blindedarm ontsteking had.
Ik heb 4 uur (van 13.00 – 17.00 uur op donderdagmiddag) bij de EHBO gezeten voordat ik werd opgenomen (ik was daarvoor naar de huisarts gegaan en die had me een spoedbrief meegegeven, anders had het nog veel langer geduurd).
Vervolgens moest ik tot vrijdagmiddag 16.00 uur wachten voordat ik eindelijk een echo kreeg om te kijken of het inderdaad een blindedarmontsteking was (Ik heb daar in de wachtkamer een man zien liggen die de verpleegkundigen waren vergeten aan te melden voor een röntgenfoto/echo dus die heeft daar zeker 4 uur gelegen voordat hij geholpen werd).
Ik had dus vrijdagmiddag de uitslag al en ik wist toen al vrij zeker dat ik geopereerd zou worden, maar het duurde tot zaterdagmiddag 13 uur voordat ik eindelijk een definitieve uitslag kreeg.
Uiteindelijk lag ik pas op zaterdagavond om 20 uur op de operatietafel voor een operatie.
Al met al heb ik dus 55 uur gewacht en dat is met een blindedarmontsteking zeer gevaarlijk, want als de blindedarm openscheurt en er daardoor een buikvliesontsteking ontstaat dan kan je daaraan overlijden. Ik had gelukkig geen complicaties en ik ben nu weer helemaal gezond.
Wat me verder opviel in dat ziekenhuis is dat de vrouw die tegenover mij lag een longembolie bleek te hebben en dat het enige wat de verplegers deden was haar morfine geven. Ze kan van geluk spreken dat ze uiteindelijk een ct scan kreeg en dat het ontdekt is, want ik denk niet dat ze de volgende dag nog had geleefd zonder ingreep van de artsen.
Ook werken de verpleegkundigen meer dan 12 uur per dag (in Nederland is het 8 uur per dag). Ik heb gezien dat er hierdoor gewoon fouten werden gemaakt, want je kan je niet zo lang blijven concentreren.
Ik raad iedereen aan om NOOIT naar St. Georges Hospital in Londen te gaan!
p.s. Mevrouw Vreede heel veel beterschap
De eerste strenge bezuinigingen zijn nog van vóór de regering-Monti. De voorzitter van het gewest Lazio, Renata Polverini, van de partij van Silvio Berlusconi, heeft ze doorgevoerd eind 2010. Vanaf dat moment is de gezondheidszorg in Lazio een ramp geworden. En daar komen nu nog eens 900 miljoen euro bezuinigingen in 2011 en 2012 bovenop. Tel uit je winst.
Sorry iedereen voor mij slechte Nederlands.
Ik heb zelf in Italie gewerkt tien jaren in de zorg. Verschrikkelijk, ik moest weg!
Nu woon ik in Nederland, en werk ik in de Nederlandse zorg.
Ik ben een vluchteling. Italie is een arme land geworden.
Ere wie ere toekomt. Niet alle Eerste Hulp-afdelingen van Rome zijn even erg als die van het San Camillo-ziekenhuis. Na wat rondvragen in de vriendenkring ben ik vanochtend naar een ander, veel kleiner ziekenhuis gegaan. Ziehier het resultaat:
09.18: triage, snel en efficiënt
10.15: onderzocht door orthopeed, grondig en enigszins pijnlijk
11.05 zeven röntgenfoto’s van allerlei blauwe lichaamsdelen
12.30 opnieuw bij orthopeed voor uitslag, niks gebroken, gewoon rust houden
12.41 klaar
Vriendelijk en competent personeel, geen bedden in de gangen die uren blijven staan, gewoon een normale Eerste Hulp. Een tip dus voor wie zich in Rome genoodzaakt ziet tot een bezoekje: het Santo Spirito-ziekenhuis op een steenworp afstand van het Vaticaan. Maar ik geloof niet dat er een causaal verband bestaat…
Jammer dat je de weblog artikelen niet kan sharen via Facebook. Leeft de NOS nog in 1999?
Want dit artikel mag de wereld wel rond hoor.. En dat gebeurd echt niet op een zwaar verstopte site onder nos.nl.
@Rudhra Stuurt u alstublieft een mail hierover naar de NOS. Misschien komen we dan een keer uit het Stenen Tijdperk.
Ter aanvulling: in de media is nu eindelijk veel aandacht voor de wantoestanden in de Eerste Hulp-afdelingen van grote ziekenhuizen. In heel Italië, maar vooral in Rome. Dit nadat foto’s en filmpjes gemaakt met mobiele telefoons in het San Camillo-ziekenhuis waren gepubliceerd. Wat de zaak echt heeft doen ontploffen waren de bevindingen van twee politici (van PD en PDL), die tijdens een bezoek aan de EH van het grootste ziekenhuis van Rome, de Policlinico Umberto I, een vrouw aantroffen die al vier dagen in coma op een brancard in de gang lag. Zonder eten of drinken en met lakens vastgebonden aan de brancard om ervoor te zorgen dat ze er niet af zou vallen. Het commentaar van de directeur van het ziekenhuis: “dit gebeurt hier veel.” Het OM heeft een onderzoek ingesteld.