Zwarte nostalgie
Eind april is altijd een wat bijzondere periode in Italië. 25 april is het nationale bevrijdingsdag. En 1 mei is de Dag van de Arbeid. Een dag dat alles plat ligt, de Romeinen tuinbonen met pecorino-kaas eten tijdens de traditionele picknick of met tienduizenden tegelijk genieten van het gratis superconcert op het plein voor de Sint-Jan-van-Lateranen. Maar voor andere Italianen is de datum om te gedenken 28 april.
Op die dag in het jaar 1945 werd Benito Mussolini, fascistisch dictator van Italië, door verzetslieden doodgeschoten. Om vervolgens samen met andere fascistische leiders en zijn minnares opgeknoopt te worden aan een 
benzinepomp op Piazza Loreto in Milaan.
Ieder jaar duiken rond 28 april posters, stickers en andere uitingen van nostalgische gevoelens op ten opzichte van de Duce. 25 april is al een bittere pil voor het toch niet geringe aantal mensen dat vindt dat alles beter ging toen Hij er nog was. Tijdens de feestelijkheden en kransleggingen op Bevrijdingsdag is er altijd wel een controversie of polemiek aan de hand. Ook dit jaar kwam de (post-fascistische) burgemeester Gianni Alemanno van Rome bij een herdenking niet opdagen. Naar eigen zeggen omdat hij geen uitnodiging had ontvangen.
Dit jaar blijkt de heimwee naar het fascistische verleden sterker dan ooit. In mijn eigen, tamelijk (fascistisch) zwarte wijk wemelt het van de posters die Benito eren. Gedrukt en
opgeplakt door een kleine groep fanatieke neofascisten die tot de locale fauna behoren. Maar elders in Rome zagen oplettende burgers deze stadsbus rijden met de tekst Ere aan de Duce. Om niet te spreken van de creatievelingen die een benzinepomp tooiden met de bekende fascistische leus Duce a noi!
Het hoort bij Italië. Bij een land dat eigenlijk nooit echt zijn fascistisch verleden goed verwerkt of begrepen heeft. Waar “communist” en “fascist” nog altijd geliefde scheldwoorden zijn en rood en zwart vaak lijnrecht tegenover elkaar staan. Maar zowel de communistische hardliners als hun fascistische tegenpolen bevinden zich tegenwoordig aan de marges van de politiek. De meeste Italianen zoeken het midden. Zodat er voor de splintergroeperingen eigenlijk alleen nostalgie overblijft.
Occupy II
http://threatjournal.com/images/Mayday_big.jpg
el duce, propagandapromo opblaaspop voor adolfje.
die man zal innerlijk wel getwijfeld moeten hebben om zijn ego te verkopen aan een quasi-verwante, wetende dat zijn eer kort zou duren.
gelukkig hadden wij mussert en zelfs troelstra,hiep hoi.
weer voorbeelden genoeg waaruit blijkt dat in elke mand rotte appels zitten en de wereldgeschiedenis heeft ons,ahum,wel geleerd hoe daarna te handelen.
quote : 25 april is al een bittere pil voor het toch niet geringe aantal mensen dat vindt dat alles beter ging toen Hij er nog was .
Dat gelooft toch niemand hier natuurlijk he ? Beter als nu ? .. een oorlog kent zo zijn manier van nieuwe werkgelegenheden maar daar afwijkende mensen voor om te leggen kan men uiteraard, geen welvaart noemen maar slechts een uiteenvallen van het reeds uiteenvallende , voorgeweekt verstand . Dit aftakelende trotse gedrag is terug te vinden in de tot verdoemenis aangestelde sukkel als Duce, waar rechtvaardigheid , welvaart en vooruitgang als een haast tastbare droom (hoog te houden )het functiestuk word, maar waar vanachter de schermen altijd zondebokken en slachtoffers voor moeten worden gemaakt, ditter ere van het eigen monopolie belang en niet voor het belang van het vredelievende (eerlijk werkende) deel van een volk .
Macht corrupeert wil zeggen , alle andersdenkenden worden als vijanden beschouwd moeten snel opgesloten of heel veel erger .
De Duce Mussolinies moeten maar eens een keer durven om zijn misvattingen tegen te komen om dus hulp te vragen – niet van de ijdele politiek of het ijdele leger of modern Hitler – maar van de tot heil nagewezen broeder , bij het volk bekend, levend in het heden of komend uit een moeilijk verleden, of anders, hulp van een robot die geen fouten kan maken … ik bedoel te zeggen , echte logica is er gelukkig nog bij .. anderen .. in andere, laaggeschatte posities nog volop !
@ Andrea
Wordt in Italië de deportatie en moord op de Italiaanse Joden op die dag ook herdacht? Of wordt dat niet onder de aandacht gebracht?
Primo Levi was toch één van de eerste schrijvers die schreef over zijn helletocht naar de kampen?
@Piet Ja, tussen de mensen die meedoen aan de herdenkingen zijn ook vertegenwoordigers van de joodse gemeenschap aanwezig. En, voor zover ze er nog zijn, overlevenden van de vernietigingskampen. Ook op 27 januari, de internationale herdenkingsdag van de Holocaust, wordt in Italië veel aandacht besteed aan dit thema.
Velen kennen Mussolini nu vooral als de operette achtige figuur die hij deels ook was. Maar in de vroege jaren twintig van de vorige eeuw was hij toch een inspirator voor velen die weinig vertouwen hadden in de vaak nog nieuwe en wankele democratische verhoudingen. Zijn aanval op de ‘corrupte democratie’ en hang naar de tijden van het glorieuze Romeinse Rijk sprak velen aan. Ook Hitler bewonderde de Duce aanvankelijk zeer. Na zijn concordaat met de Paus werd Mussolini ook redelijk geaccepteerd in kringen van meer radicale katholieke jongeren door heel Europa heen. Ook in Nederland (Arnold Meijer e.a.). Erg antisemitisch was hij aanvankelijk ook nog niet. Dat nam pas toe onder druk van de Duitse nationaal-socialisten die Italie tijdens WO2 feitelijk bezetten. Het was dan ook de Duitse SS die met de deportaties van de romeinse Joden begon.
Sorry dat ik hier toch op inhaak, maar:
Ik moet ageren tegen de term ‘de holocaust’. Niet dat ik de joden die geleden hebben onder genocide jegens hen dit herdenken niet gun of iets in die zin, maar omdat met deze term steeds lijkt alsof genocide een uitzondering is die uitsluitend en alleen van toepassing is op joden. Doordat mensen dit steeds zo stellen nemen zij afstand van het verschijnsel op zich, zodat zij niet in zichzelf hoeven kijken dat het een menselijke eigenschap is, wat de deur openzet tot nieuwe genocides. Daarnaast zorgt het hameren op deze ‘uitzondering’ er ook voor dat steeds maar weer nationaal socialisme in een kwaad daglicht wordt gesteld, wat het niet verdiend. Integendeel, het is de meest logische en eerlijke stroming voor groepen mensen. Men vergeet dat Hitler de hele linkse vleugel van deze beweging heeft vermoord en er aldus vanaf dat moment geen sprake meer was van nationaal socialisme.
Genocide is een verschijnsel dat door de gehele geschiedenis der mensen, door vrijwel alle volken is toegepast en nog wordt toegepast. Dit is niet mooi, maar wel realiteit.